ITPB3/4511-311/16-1/JG

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 23 sierpnia 2016 r. (data wpływu 25 sierpnia 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków na uzyskanie licencji pilota –– jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 25 sierpnia 2016 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków na uzyskanie licencji pilota . We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca świadczy usługi doradcze, w szczególności w sektorze energetycznym, dla największych podmiotów przemysłowych w Polsce. Ma siedzibę w A., podczas gdy większość podmiotów, wobec których świadczy usługi jest oddalona o około 400 km. Dodatkowo, ze względu na planowany rozwój działalności, coraz częściej będzie zmuszony do podróżowania na spotkania z kontrahentami poza granicę kraju - do miejsc, z którymi nie ma usystematyzowanej siatki rejsowych połączeń lotniczych, ani dróg szybkiego ruchu. Brak możliwości szybkiego dotarcia na spotkania z kontrahentami stanowi istotną barierę w rozwoju działalności Wnioskodawcy. Niewątpliwie, podróż lotnicza znacząco skróciłaby czas dotarcia na miejsce wykonywania usług, spotkań z kontrahentami. Z lotniska w A. nie kursują jednak samoloty rejsowe, a siatka połączeń z pobliskiego lotniska w B. jest znacząco ograniczona. Dlatego też Wnioskodawca ma zamiar wziąć udział w szkoleniu w celu uzyskania uprawnień pilota - zdobycia licencji PPL (A) oraz CPL (A). Zdobycie omawianych uprawnień umożliwi czarter samolotów na podróże służbowe, oraz umożliwi realizacje kontraktów, których dotychczas Wnioskodawca nie mógłby podjąć ze względów logistycznych. Świadczy to bezpośrednio o powiązaniu pomiędzy poniesionymi wydatkami na uzyskanie licencji pilota, a przychodami uzyskanymi ze świadczenia usług przez Wnioskodawcę. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy wydatki poniesione na kurs licencji pilota samolotu [PPL (A)] stanowią koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Stanowisko Wnioskodawcy. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. W świetle powyższego i w związku z opisanym stanem faktycznym, zdaniem Wnioskodawcy wydatek na kurs pilotażu można uznać za koszt uzyskania przychodu, gdyż zaistniałyby łącznie trzy przesłanki, a mianowicie: celem poniesienia wydatku będzie osiągnięcie przychodu i zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów, wydatki na opłatę kursów specjalistycznych, w tym nabycie licencji pilota, nie zostały wymienione w katalogu zawartym w art. 23 ww. ustawy, wydatek zostanie prawidłowo udokumentowany ( Faktura VAT). W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego – jest nieprawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.; dalej: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób, gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości. Podatnik kwalifikując poniesione wydatki do kosztów uzyskania przychodów powinien kierować się podstawową zasadą zaistnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym kosztem, a możliwością osiągnięcia z tego tytułu przychodu, albowiem to na nim spoczywa ciężar udowodnienia, że jego poniesienie ma (lub może mieć) wpływ na wysokość osiąganych przychodów (lub na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów). Ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodu. Wskazać należy, że Licencja Pilota Samolotowego Turystycznego PPL(A) uprawnia jej posiadacza do wykonywania lotów niekomercyjnych na samolotach jednosilnikowych tłokowych o maksymalnej masie startowej nie przekraczającej 5700 kg. Natomiast CPL(A) oznacza Licencję Pilota Samolotowego Zawodowego, która uprawnia jej posiadacza do wykonywania lotów komercyjnych, w tym podjęcie pracy w liniach lotniczych na stanowisku pierwszego oficera. Do stwierdzenia, czy wydatek poniesiony przez Wnioskodawcę na opłacenie kursu pilotażu PPL(A) może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej, istotnym jest ustalenie: czy taki wydatek związany jest z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych, zdobywaniem wiedzy i umiejętności, które są potrzebne w prowadzonej działalności gospodarczej i które mają z nią związek, czy taki wydatek służy tylko podnoszeniu ogólnego poziomu wiedzy, umiejętności i wykształcenia nie związanego z działalnością, a więc który co do zasady ma charakter osobisty. Tym samym w przedmiotowej sprawie istotna jest analiza poniesionego wydatku i jego wpływu na powstanie przychodu, względnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodu. Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, że wydatek poniesiony na kurs pilotażu, chociaż związany z prowadzoną działalnością – nie ma na celu osiągania przychodów, a jego poniesienie nie przynosi żadnego przychodu. Nie sposób również stwierdzić, że przedmiotowy wydatek w jakikolwiek sposób warunkuje zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. W złożonym wniosku Wnioskodawca nie wykazał bowiem, że brak licencji pilota spowoduje utratę źródła przychodów (np. zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej), a zatem, że jej działania pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z zachowaniem lub zabezpieczeniem tego źródła przychodów. Jak wynika, ze złożonego wniosku Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie usług doradczych, w szczególności w sektorze energetycznym największym podmiotom przemysłowym, to mimo wskazanej odległości od siedzib tych podmiotów nie sposób stwierdzić, że brak licencji pilota samolotu wiązałby się z utratą przez Wnioskodawcę przedmiotowego źródła przychodów. Ponadto omawiany wydatek, którego poniesienie ma na celu zdobycie uprawnień umożliwiających pilotowanie samolotu ma charakter osobisty, bowiem Wnioskodawca kształtuje swoją indywidualną ścieżkę rozwoju, co wpływa niewątpliwie na jego wszechstronny rozwój w życiu prywatnym. Zatem wydatek, związany ze sfinansowaniem kursu licencji pilota, nie ma bezpośredniego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i nie jest wydatkiem ponoszonym w celu powstania lub zwiększenia przychodu, czy też zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodu, jakim jest ta działalność gospodarcza. Powyższe oznacza, że nie została spełniona, w stosunku do przedmiotowego wydatku, podstawowa przesłanka zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodu, zawarta w treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016, poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.