ITPP1/443-142/08/AJ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 7 lutego 2008 r. (data wpływu 11 lutego 2008 r.) uzupełnionym pismem z dnia 19 kwietnia 2008 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy działki budowlanej - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 11 lutego 2008 roku został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy działki budowlanej. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: W dniu 26 czerwca 2006 roku, kupiła Pani nieruchomość niezabudowaną stanowiącą działkę gruntu nr (...) o obszarze 0,2606 ha w celu wybudowania domów mieszkalnych dla siebie i najbliższej rodziny. W dniu 7 maja 2007 roku otrzymała Pani pozwolenie na budowę czterech budynków mieszkalnych na przedmiotowej działce, zaś 13 grudnia 2007 roku otrzymała Pani decyzję zatwierdzającą podział tej działki nr (...) na cztery mniejsze o numerach: (...), (...), (...), (...). W związku z zaistniałymi okolicznościami życiowymi (brak środków finansowych na budowę własnego domu), podjęła Pani decyzję o sprzedaży jednej z wyznaczonych działek. W dniu 7 lutego 2008 roku sprzedała Pani niezabudowaną nieruchomość nr (...) o obszarze 0,0551 ha. Nie planuje Pani sprzedaży kolejnych działek. Zgodnie z informacją powziętą we właściwym Urzędzie Skarbowym, dokonała Pani rejestracji dla celów podatku od towarów i usług w związku ze sprzedażą działki. Dodatkowo oświadczyła Pani, że grunty nie wchodziły w skład gospodarstwa rolnego, nie były też wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ani rolniczej. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy z tytułu sprzedaży działki niezabudowanej nr (...) jest Pani podatnikiem podatku od towarów i usług? Pani zdaniem, przedmiotowa działka stanowi majątek osobisty. Wszelkie wydatki na projekty, budowę sieci i przyłączy wodociągowo– kanalizacyjnych, gazowych i energetycznych poniosła Pani nie jako podatnik podatku od towarów i usług. Powyższych kosztów Pani nie odliczała. W związku z tym uważa Pani, iż nie powinna odprowadzać podatku od towarów i usług z tytułu sprzedanej działki, gdyż sprzedaż majątku osobistego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług a także z powodu braku możliwości odliczeń kosztów i nakładów poniesionych w związku z majątkiem osobistym. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary, w świetle art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy ruchome jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Zgodnie z art. 7 ust. 1 - przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Stosownie do ust. 2 tego artykułu, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W związku z powyższym, aby dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności. Na uwagę zasługuje także fakt, iż uznanie osoby za podatnika w myśl ustawy, uzależnione jest od prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego tylko wtedy, gdy czynność ta została wykonana w ramach działalności gospodarczej. Handlem jest dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży; natomiast brak takiego zamiaru wyklucza możliwość uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług. Zatem słusznym jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników, nawet jeżeli wykonują czynność dostawy towarów, jeśli zbywają część majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego sprzedaży. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, iż do tego, żeby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność, podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia „częstotliwości”, przez zamiar wykonywania danej czynności i w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności. O częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności ( rok, dwa lata ), ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że przedmiotowa działka nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej (w tym rolniczej). Okoliczności będące przyczyną planowanej transakcji sprzedaży gruntu, nie wskazują, na zamiar wykonania w sposób częstotliwy (powtarzający) i zarobkowy. Jak Pani wskazała we wniosku, nabyła do majątku osobistego nieruchomość gruntową w celu zaspokojenia potrzeb mieszkalnych własnych i najbliższej rodziny. Zatem przedmiotowy grunt nie został nabyty z zamiarem dalszej odsprzedaży ani w celach zarobkowych. Do sprzedaży zmusiła Panią sytuacja rodzinna, w jakiej się Pani znalazła. Z uwagi na powyższe, jednorazowa sprzedaż przedmiotowej działki nie będzie uznana za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług i w konsekwencji nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym, osoba fizyczna nie staje się podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu jej sprzedaży. Nie ma zatem znaczenia, że ze względu na stanowisko prezentowane przez organy podatkowe, dokonała Pani rejestracji dla celów podatku od towarów i usług. W tej sytuacji nie powstaje obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług, bowiem jeśli dana czynność wykonana została poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód, to z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo czy też wielokrotnie. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej – powoduje, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej). Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.