ITPP1/443-365b/10/AJ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 13 kwietnia 2010 r. (data wpływu 15 kwietnia 2010 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dokumentowania sprzedaży paragonami fiskalnymi – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 15 kwietnia 2010 r. został złożony wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dokumentowania sprzedaży paragonami fiskalnymi. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: Spółka prowadzi działalność w zakresie komunikacji autobusowej na trasie S. - U. Bilety normalne oraz ulgowe, ale tylko z ulgami handlowymi, Spółka sprzedaje z ogólnie dostępnej kasy fiskalnej ręcznej. Kilka lat temu Spółka nazwała bilet tak jak trasę, czyli S. - U. Spółka zauważyła, że firmy typu MZK czy PKS nazwały swoje bilety bilet normalny i bilet ulgowy bez wyszczególniania trasy. Spółka ma jednak wątpliwości w tym zakresie. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Jaka nazwa towaru ma być zapisana w kasie fiskalnej jako bilet za przejazd? Czy wystarczy S. – U. jako nazwa linii, czy należy dopisać normalny ewentualnie ulgowy, czy musi być powrotny U. - S. Zdaniem Wnioskodawcy, wystarczy nazwa trasy S. - U. Nazwa nie ma żadnego wpływu ani znaczenia dla Wnioskodawcy, jak i dla klienta, nie prowadzi się przedsprzedaży biletów, bilety sprzedaje kasjer biletowy w czasie rzeczywistym przejazdu. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego opisu stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 i 82 ust. 3 oraz zwolnionych od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą: kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej, a w przypadkach określonych w art. 120 ust. 15, art. 125, 134, 138 - dane określone tymi przepisami niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej. Szczególnym rodzajem ewidencji, o której mowa w cytowanej wyżej normie prawnej jest ewidencja prowadzona przy zastosowaniu kasy rejestrującej. Obowiązek w zakresie prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących wynika z art. 111 powołanej ustawy. W myśl ust. 1 tego przepisu, podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani do prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących. Warunki i kryteria techniczne stosowania kas rejestrujących przez podatników zostały określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków ich stosowania (Dz. U. Nr 212, poz. 1338). Stosownie do zapisu § 5 ust. pkt 6 powołanego rozporządzenia, paragon fiskalny drukowany przez kasę musi zawierać następujące informacje: imię i nazwisko lub nazwę podatnika, adres punktu sprzedaży, a dla sprzedaży prowadzonej w miejscach niestałych – adres siedziby lub miejsca zamieszkania podatnika, numer identyfikacji podatkowej podatnika (NIP), numer kolejny wydruku, datę i czas (godzinę i minutę) sprzedaży, nazwę towaru lub usługi i ewentualnie opis towaru lub usługi stanowiący rozwinięcie tej nazwy, cenę jednostkową towaru lub usługi, ilość i wartość sprzedaży, wartość sprzedaży i kwoty podatku według poszczególnych stawek podatku, wartość sprzedaży zwolnionej od podatku, łączną kwotę podatku, łączną kwotę należności, kolejny numer paragonu fiskalnego, kolejny numer kasy i oznaczenie kasjera - przy więcej niż jednym stanowisku kasowym, logo fiskalne, zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia, oraz numer unikatowy kasy, oznaczenie waluty przynajmniej przy łącznej kwocie należności, o której mowa w lit. k, w której dokonywana jest rejestracja sprzedaży; Z kolei jak wynika z zapisu § 5 ust. 1 pkt 10 tego rozporządzenia, paragon fiskalny musi być czytelny i zawierać wszystkie dane, o których mowa w pkt 6, pozwalające nabywcy na sprawdzenie prawidłowości dokonanej transakcji (…). Z powołanych norm prawnych wynika, iż prowadzona przy zastosowaniu kasy rejestrującej ewidencja, mająca charakter ewidencji sprzedaży, winna być na tyle szczegółowa, aby w bezpośredni sposób umożliwiała określenie przedmiotu i podstawy opodatkowania. Paragon fiskalny ma zatem stanowić dowód odzwierciedlający sprzedaż towarów i usług. Sprzedawca musi na paragonie opisać każdy towar, podać jego nazwę. Wprawdzie zarówno przepisy powołanego rozporządzenia, jak i ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują, co należy rozmieć pod pojęciem „nazwa towaru lub usługi”, ale należy za nią uznać taką nazwę, która może być przypisana tylko jednemu sprzedawanemu towarowi lub rodzajowi usługi i która powinna jednoznacznie identyfikować daną transakcję. Musi być więc tak skonstruowana, aby można było na jej podstawie w połączeniu z ceną dokładnie określić indywidualnie nabyty towar lub usługę. Nazwa towaru ma zatem spełniać cele, dla jakich podatnik został zobowiązany do ewidencjonowania obrotu, tj. m.in. potrzeby zapewnienia kontroli rzetelności udokumentowania dokonywanych transakcji, określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania. Należy również zauważyć, iż zgodnie z art. 33a ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (t.j. Dz. U. Nr 50, poz. 601 z 2000 r. ze zm.) przewoźnik lub osoba przez niego upoważniona, legitymując się identyfikatorem umieszczonym w widocznym miejscu, może dokonywać kontroli dokumentów przewozu osób lub bagażu. Jak wynika z zapisu art. 33a ust. 3 tej ustawy, w razie stwierdzenia braku odpowiedniego dokumentu przewozu przewoźnik lub osoba przez niego upoważniona pobierają właściwą należność za przewóz i opłatę dodatkową albo wystawiają wezwanie do zapłaty. Natomiast stosownie do art. 33a ust. 3a, w razie stwierdzenia braku ważnego dokumentu poświadczającego uprawnienie do bezpłatnego albo ulgowego przejazdu przewoźnik lub osoba przez niego upoważniona pobierają właściwą należność za przewóz i opłatę dodatkową albo wystawiają wezwanie do zapłaty. Pobrana należność za przewóz i opłata dodatkowa, po uiszczeniu opłaty manipulacyjnej odpowiadającej kosztom poniesionym przez przewoźnika, podlegają zwrotowi, a w przypadku wezwania do zapłaty - umorzeniu, w przypadku udokumentowania przez podróżnego, nie później niż w terminie 7 dni od dnia przewozu, uprawnień do bezpłatnego lub ulgowego przejazdu. Z przedstawionego w złożonym wniosku opisu stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie komunikacji autobusowej na trasie S. - U. Zarówno bilety normalne, jak i ulgowe (z ulgami handlowymi) emitowane przez kasę rejestrującą są „nazwane” tak jak trasa przejazdu – „S. - U.”. Sprzedaż biletów odbywa się w kasie w czasie rzeczywistym, nie jest prowadzona przedsprzedaż biletów. Mając powyższe na uwadze, odnosząc się do przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego należy stwierdzić, iż jak wynika z cytowanego § 5 ust. 1 pkt 6 powołanego rozporządzenia, paragon fiskalny (w przedmiotowej sprawie – bilet emitowany przez urządzenia fiskalne) musi zawierać dane umożliwiające w sposób bezpośredni określić przedmiot transakcji oraz podstawę opodatkowania. Wobec tego należy stwierdzić, że bilety dokumentujące świadczone przez Wnioskodawcę usługi muszą zawierają wszystkie szczegółowe dane, o których mowa w powołanym przepisie, a w szczególności, w odniesieniu do podpunktu e) tego przepisu, muszą określać nazwę i ewentualnie opis usługi stanowiący rozwinięcie tej nazwy, czyli w przedmiotowej sprawie np. trasę przejazdu (jej długość) a także oznaczenie, czy bilet uprawnia do ewentualnego kursu powrotnego, oraz wszelkie dane, które pozwalają jednoznacznie określić podstawę opodatkowania, czyli wartość, należny podatek i cenę, zastosowanie ewentualne ulgi. Zatem zastosowanie dla określenia nazwy usługi wyłącznie przebiegu trasy w formie „S. - U.”, bez określenia powyższych szczegółów zawartej transakcji nie spełnia warunków wynikających z powołanych norm prawnych a także nie umożliwi nabywcy usług sprawdzenia prawidłowości dokonanej transakcji, stąd też stanowisko podatnika w przedmiotowej sprawie należało uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy Krajowe Biuro Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.