ITPP1/443-420/14KM

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 14 kwietnia 2014 r. (data wpływu 18 kwietnia 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawidłowości opodatkowania kosztów naprawy maszyny uszkodzonej w transporcie – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 18 kwietnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawidłowości opodatkowania kosztów naprawy maszyny uszkodzonej w transporcie. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Zakres działalności Wnioskodawcy (spółki jawnej) obejmuje głównie: sprzedaż maszyn rolniczych i części oraz ich naprawę. Maszyny rolnicze zamawiane są przeważnie od producenta i dostarczane do siedziby Spółki przez przewoźnika wynajętego przez producenta. Zdarza się, że towary docierają do spółki uszkodzone. W umowie o współpracy z dostawcą nie zostały dokładnie określone zasady postępowania w przypadku uszkodzeń powstałych podczas transportu. Z uwagi na to producent (dostawca) określił dodatkową procedurę postępowania w takich przypadkach. W myśl przyjętej procedury towar, który dociera do Wnioskodawcy musi być przy odbiorze sprawdzony pod względem uszkodzeń i braków. W przypadku wykrycia braków i uszkodzeń Wnioskodawca zobowiązany jest do wypełnienia formularza uszkodzeń wskazując koszt naprawy netto oraz zobowiązany jest dołączyć niezbędne dokumenty w celu uznania reklamacji. W ciągu trzech dni roboczych dokumenty muszą być wysłane do dostawcy pocztą elektroniczną. Jeśli koszt naprawy nie przekracza 1.500 euro to Wnioskodawca może przystąpić natychmiast do usuwania uszkodzeń (naprawy) maszyny. Jeśli natomiast koszt jest wyższy niż 1500 euro to musi odczekać siedem dni na odpowiedź. Jeśli w ciągu siedmiu dni Wnioskodawca nie otrzyma potwierdzenia jest to równoznaczne z zaakceptowaniem wyceny i wówczas przystępuje do naprawy maszyny. Po dokonaniu naprawy zgodnie z procedurą, aby uzyskać zapłatę za naprawę Wnioskodawca wystawia dokument na kwotę wskazaną w formularzu reklamacyjnym. Jeśli koszty naprawy wzrosną i nie można było tego przewidzieć w momencie wyceny uszkodzeń Wnioskodawca ma prawo wystawić dokument na kwotę wyższą, ale maksymalnie o 10% większą niż początkowo oszacowana wartość w formularzu uszkodzeń. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy na okoliczność naprawy maszyny uszkodzonej w transporcie (w nawiązaniu do przyjętych zasad postępowania) prawidłowe jest dokumentowanie kosztów naprawy tejże maszyny fakturą VAT (strony są czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług) i opodatkowanie tejże naprawy stawką 23%? Czy zapłatę za naprawę uszkodzonych maszyn w transporcie należy traktować jako zwrot kosztów za otrzymanie uszkodzonego towaru (rekompensatę) i wystawić producentowi notę księgową (bez podatku VAT) traktując zapłatę jako rekompensatę (odszkodowanie) za dostarczenie uszkodzonych maszyn? Zdaniem Wnioskodawcy opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Za odpłatną dostawę towarów uważa się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Z kolei przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowią dostawy towarów zgodnie z art. 7 i 8 ustawy o VAT. Naprawa maszyny uszkodzonej w transporcie jest zdaniem Wnioskodawcy świadczeniem usług i istnieje bezpośredni związek między świadczoną usługą naprawy maszyny a przekazanym za tą czynność wynagrodzeniem i dlatego powinna być dokumentowana fakturą VAT ( z podatkiem 23%). W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W myśl postanowień art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Z cytowanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że każde odpłatne świadczenie polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czy określonym zachowaniu mieści się w tak sformułowanej definicji usługi. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć związek bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Kwestie odszkodowań, jak i kar umownych z tytułu niewywiązania się z warunków umowy regulują przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Odszkodowanie jest zapłatą za wyrządzone szkody, poniesione przez kogoś straty. Zgodnie z art. 361 § 1 i 2, zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy, lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczenie w zamian za wynagrodzenie – co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Podobnie kary umowne, stosowane na podstawie art. 483 § 1 K.c., nie stanowią zapłaty za usługę, lecz pełnią funkcję odszkodowawczą (sankcyjną). Zgodnie z tym przepisem można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna). Kara ta ma charakter czynności jednostronnej i nie wiąże się z otrzymaniem jakiegokolwiek świadczenia. Zapłata tej kary nie jest też związana ze zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Mając na uwadze powyższe, jeżeli płatności o charakterze odszkodowawczym nie będą miały bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanych odszkodowań nie będzie mieściła się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług i jako taka nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem. Stawka podatku, na postawie art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Zgodnie z art. 146a pkt 1 i 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f: stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%. Stosownie do art. 106 ust. 1 ustawy o VAT obowiązującego do dnia 31 grudnia 2013 r., podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. W myśl § 9 ust. 1 obowiązującego do dnia 31 grudnia 2013 r. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 68, poz. 360 ze zm.), fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od dnia wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-5, § 10-12 i § 16 ust. 2. Jednocześnie wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2014 r. zaczęły obowiązywać przepisy wprowadzone ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 35 ze zm.) dotyczące m.in. wystawiania faktur. Natomiast zasady dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu regulują przepisy art. 106a - 106q ustawy. I tak zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że zakres działalności Wnioskodawcy obejmuje głównie sprzedaż maszyn rolniczych i części oraz ich naprawę. Maszyny rolnicze zamawiane są przeważnie od producenta i dostarczane do siedziby Wnioskodawcy przez przewoźnika wynajętego przez producenta. W umowie o współpracy z dostawcą nie zostały dokładnie określone zasady postępowania w przypadku uszkodzeń powstałych podczas transportu. Z uwagi na to producent (dostawca) określił dodatkową procedurę postępowania w takich przypadkach. Towar, który dociera do Wnioskodawcy musi być przy odbiorze sprawdzony pod względem uszkodzeń i braków, a w przypadku wykrycia braków i uszkodzeń Wnioskodawca zobowiązany jest do wypełnienia formularza uszkodzeń wskazując koszt naprawy netto oraz zobowiązany jest dołączyć niezbędne dokumenty w celu uznania reklamacji. W ciągu trzech dni roboczych dokumenty muszą być wysłane do dostawcy pocztą elektroniczną. Jeśli koszt naprawy nie przekracza 1.500 euro to Wnioskodawca może przystąpić natychmiast do usuwania uszkodzeń (naprawy) maszyny, natomiast jeśli koszt jest wyższy niż 1500 euro to przystępuje do naprawy maszyny po siedmiu dniach. Po dokonaniu naprawy zgodnie z procedurą, aby uzyskać zapłatę za naprawę Wnioskodawca wystawia dokument na kwotę wskazaną w formularzy reklamacyjnym. Jeśli koszty naprawy wzrosną i nie można było tego przewidzieć w momencie wyceny uszkodzeń Wnioskodawca ma prawo wystawić dokument na kwotę wyższą, ale maksymalnie o 10% większą niż początkowo oszacowana wartość w formularzu uszkodzeń. W rozpatrywanym stanie faktycznym występuje zatem sytuacja, w której dostawca (producent) poprzez zlecenie czynności naprawy Wnioskodawcy, realizuje ciążący na nim obowiązek usunięcia wady fizycznej (uszkodzenia lub braku powstałego podczas transportu) zakupionego przez Wnioskodawcę towaru. Dostawca wypłaca Wnioskodawcy wynagrodzenie w postaci rekompensaty wydatków poniesionych przez Wnioskodawcę na wykonaną naprawę. Zatem w ocenie tut. organu - w tak przedstawionym stanie faktycznym – dochodzi do usunięcia wady fizycznej rzeczy (maszyny rolniczej) w drodze dokonania jej naprawy przez Wnioskodawcę na rzecz dostawcy. Świadczenie tej usługi, jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, ma charakter odpłatny. W związku z powyższym stwierdzić należy, że Wnioskodawca dokonujący napraw świadczy usługi na rzecz dostawcy, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem istnieje wzajemna relacja zobowiązaniowa pomiędzy obydwoma podmiotami. Mając na uwadze powyższe na tle powołanych przepisów prawa stwierdzić należy, iż w tym konkretnym przypadku czynność naprawy maszyny (uszkodzonej w transporcie) powinna być dokumentowana fakturą VAT ( z podatkiem 23%). Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Wnioskodawcy. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz własnym stanowisku, które nie zostały objęte ww. pytaniami wskazanymi we wniosku, nie podlegały – zgodnie z art. 14b § 1 oraz 14f § 2 Ordynacji podatkowej – rozpatrzeniu. Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, ul. Sienkiewicza 84, 15-950 Białystok, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.