ITPP1/443-568/14/BS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112 poz. 770 z póżn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 16 maja 2014 r. (data wpływu 22 maja 2014 r.), uzupełnionym w dniu 2 września 2014 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania refakturowanych kosztów oraz wynagrodzenia za bieżące zarządzanie i administrowanie nieruchomościami – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 22 maja 2014 r. został złożony wniosek, uzupełniony w dniu 2 września 2014 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania refakturowanych kosztów oraz wynagrodzenia za bieżące zarządzanie i administrowanie nieruchomościami. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą począwszy od marca 2002 roku polegającą głównie na przygotowywaniu terenu pod budowę, budowie mieszkań na sprzedaż, pozostałego pośrednictwa finansowego, a także obrotu nieruchomościami i wynajmu nieruchomości. W celu realizacji takiej działalności, Spółka m.in. w 2008 r. zakupiła grunt pod budowę osiedla mieszkaniowego, a w następnych latach systematycznie budowała, oddając kolejne budynki do użytkowania i jednocześnie sprzedając nowo wybudowane mieszkania. W każdym akcie notarialnym sprzedaży takiego mieszkania był zapis, że zarząd nieruchomością wspólną obejmującą dany budynek mieszkalny wraz z prawem wieczystego użytkowania sprawowany będzie zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. o współwłasności oraz że strona kupująca wyraża nieodwołalną zgodę i udziela nieodwołalnego pełnomocnictwa Spółce do ustalenia i zawarcia umowy o sposobie zarządu rzeczą wspólną - nieruchomością stanowiącą drogę wewnętrzną zabudowaną budynkiem portierni znajdującym się na terenie osiedla mieszkaniowego w ten sposób, że zarząd ten będzie sprawowany przez osobę trzecią jako zarządcę, przy czym do czasu wyboru zarządcy zarząd ten będzie sprawowany przez stronę Sprzedającą czyli Spółkę. Do dnia 31 grudnia 2013 r. Spółka sama sprawowała zarząd zarówno nad nieruchomościami sprzedanymi, jak i niesprzedanymi, znajdującymi się na terenie osiedla mieszkaniowego. W dniu 31 grudnia 2013 r. Spółka dokonała sprzedaży wszystkich niesprzedanych dotychczas mieszkań do innej spółki zajmującej się działalnością developerską. W przypadku sprzedaży od 1 stycznia 2014 r. w każdym akcie notarialnym sprzedaży mieszkania przez spółkę developerską ustanowiony został zapis, że zarząd nieruchomością wspólną obejmującą dany budynek mieszkalny wraz z prawem wieczystego użytkowania sprawowany będzie zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. o współwłasności oraz że strona kupująca wyraża nieodwołalną zgodę i udziela nieodwołalnego pełnomocnictwa Spółce (poprzedniego właściciela) do ustalenia i zawarcia umowy o sposobie zarządu rzeczą wspólną -nieruchomością stanowiącą drogę wewnętrzną zabudowaną budynkiem portierni, znajdującym się na terenie osiedla mieszkaniowego w ten sposób, że zarząd ten będzie sprawowany przez osobę trzecią jako zarządcę, przy czym do czasu wyboru zarządcy, zarząd ten będzie sprawowany przez Wnioskodawcę. W myśl przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami (właściciel nieruchomości do dnia 31 grudnia 2013r.) nie był zobligowany do powołania osobnego podmiotu do zarządzania zarówno sprzedanymi, jak i niesprzedanymi nieruchomościami. Od 1 stycznia 2014 r. Spółka zarządza tymi nieruchomościami, ale na zlecenie Spółki - obecnego właściciela nieruchomości przy czym zapis w umowie dotyczący zarządzania obejmuje „bieżące zarządzanie i administrowanie nieruchomościami tj. utrzymanie czystości i porządku, ochronę, monitoring, ogrzewanie, zapewnienie świadczenia usług telekomunikacyjnych, serwisowych, porządkowych i konserwacyjnych, a także wykonywanie wszelkich niezbędnych czynności celem utrzymania nieruchomości w należytym stanie w ten sposób, aby w każdej chwili stanowiły one produkty handlowe możliwe do prezentacji i sprzedaży”. Wnioskodawca od momentu sprzedaży pierwszego mieszkania w 2010 r. do 31 grudnia 2013 r. odsprzedawał - refakturował ponoszone koszty na właścicieli sprzedanych mieszkań na podstawie faktur w postaci wody, ścieków, energii elektrycznej, monitoringu, usług telekomunikacyjnych, ewentualnych napraw w części przypadających na tych właścicieli stosując jednocześnie stawki VAT z faktur zakupu. Wnioskodawca nie naliczał żadnych opłat za zarządzanie. Od 1 stycznia 2014 r. Spółka stosuje takie same zasady obciążania kosztami w odpowiedniej proporcji poszczególnych właścicieli nieruchomości. Spółka również nie nalicza żadnych opłat za zarządzanie. Natomiast tytułem wynagrodzenia za bieżące zarządzanie i administrowanie niniejszymi nieruchomościami Wnioskodawca obciąża Spółkę – właściciela tych nieruchomości kwartalnie kwotą ustaloną w postaci ryczałtu przy zastosowaniu stawki podatku VAT 23%. W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że zarządza nieruchomością wspólną, stanowiącą drogę wewnętrzną zabudowaną budynkiem portierni, znajdującą się na terenie osiedla mieszkaniowego Wnioskodawca zarządzając nieruchomością wspólną wskazał, że świadczy usługi zarządzania nieruchomościami niemieszkalnymi świadczone na zlecenie, które są sklasyfikowane w grupowaniu PKWiU 68.32.13. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: Czy Wnioskodawca, refakturując do dnia 31 grudnia 2013 r. ponoszone koszty na właścicieli sprzedanych mieszkań na podstawie faktur VAT w postaci wody, ścieków, energii elektrycznej, monitoringu, usług telekomunikacyjnych, ewentualnych napraw w części przypadających na tych właścicieli i stosując jednocześnie stawki VAT z faktur zakupu zastosował właściwe stawki opodatkowania podatkiem VAT? Czy Wnioskodawca, refakturując od dnia 1 stycznia 2014 r. ponoszone koszty na właścicieli sprzedanych mieszkań na podstawie faktur VAT w postaci wody, ścieków, energii elektrycznej, monitoringu, usług telekomunikacyjnych, ewentualnych napraw w części przypadających na tych właścicieli i stosując jednocześnie stawki VAT z faktur zakupu stosuje właściwe stawki opodatkowania podatkiem VAT? Czy wynagrodzenie ustalone w formie ryczałtu za bieżące zarządzanie i administrowanie nieruchomościami tj. utrzymanie czystości i porządku, ochrona, monitoring, ogrzewanie, zapewnienie świadczenia usług telekomunikacyjnych, serwisowych, porządkowych i konserwacyjnych a także wykonywanie wszelkich niezbędnych czynności celem utrzymania nieruchomości w należytym stanie w ten sposób, aby w każdej chwili stanowiły one produkty handlowe możliwe do prezentacji i sprzedaży winno być opodatkowane stawką VAT 23% czy „zw”? Zdaniem Wnioskodawcy, regulacje zawarte w ustawie o VAT nie definiują wprawdzie pojęcia refakturowania, ale w praktyce obrotu gospodarczego refakturowanie (zwane też „przenoszeniem kosztów” czy „sprzedażą po cenie zakupu”) występuje. Refakturowanie jest pewnego rodzaju odprzedażą usług w sytuacji, gdy jeden z podmiotów nabywa daną usługę i następnie ją sprzedaje, przy czym sprzedawca nie jest bezpośrednim usługodawcą. Refakturowana usługa jest w rzeczywistości świadczona tylko raz, ale dla celów podatku VAT uznaje się, że zaistniały dwie odrębne transakcje między trzema różnymi podmiotami. Niemniej jednak trzeba zauważyć, że transakcje polegające na „odsprzedaży” w imieniu własnym usług wykonanych przez podmiot trzeci podlegają opodatkowaniu tak samo jak usługi świadczone przez podatnika (o czym stanowi art. 8 ust. 2a ustawy o VAT). A zatem w przypadku refakturowania istotne znaczenie ma nie samo wystawienie refaktury (niejako przepisanej z „głównej” faktury), co czynność „odsprzedaży usług”, albowiem obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje nie w związku z wystawieniem faktury, lecz z wykonaniem określonych czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. W świetle zaistniałego stanu faktycznego, Spółka stoi na stanowisku, że zarówno do dnia 31 grudnia 2013 r. jak i od dnia 1 stycznia 2014 r. dokonując odsprzedaży tj. refakturując ponoszone koszty na właścicieli sprzedanych mieszkań na podstawie faktur VAT w postaci wody, ścieków, energii elektrycznej, monitoringu, usług telekomunikacyjnych, ewentualnych napraw w części przypadających na tych właścicieli i stosując jednocześnie stawki VAT z faktur zakupu postępuje prawidłowo. W przypadku fakturowania wynagrodzenia ustalonego w formie ryczałtu za bieżące zarządzanie i administrowanie nieruchomościami mieszkalnymi i nieruchomością wspólną tj. stanowiącą drogę wewnętrzną zabudowaną budynkiem portierni, znajdujących się na terenie osiedla mieszkaniowego w tym: utrzymanie czystości i porządku, ochrona, monitoring, ogrzewanie itd. Spółka stosując stawkę podatku VAT 23% również postępuje prawidłowo, ponieważ zgodnie z § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień, zwalnia się od podatku usługi zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi, świadczone na zlecenie, z wyłączeniem wyceny nieruchomości mieszkalnych (PKWiU ex 68.32.11.0 i PKWiU ex 68.32.12.0); z tym że Wnioskodawca świadczy w oparciu o podpisaną umowę nie tylko usługi zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi, zarządza rzeczą wspólną - nieruchomością stanowiącą drogę wewnętrzną zabudowaną budynkiem portierni znajdujących się na terenie osiedla mieszkaniowego, ale również wykonuje wszelkie niezbędne czynności celem utrzymania nieruchomości w należytym stanie w ten sposób, aby w każdej chwili stanowiły one produkty handlowe możliwe do prezentacji i sprzedaży. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Towarami stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Według art. 5a ustawy, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Na podstawie art. 7 ust. 1 ww. ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Powyższy przepis stanowi implementację art. 28 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, ze zm.), zgodnie z którym w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie usługi w tym samym zakresie. Zatem, konsekwencją uznania podatnika biorącego udział w odsprzedaży usługi za świadczącego, jest wystawienie przez niego faktury dokumentującej wyświadczenie tej usługi. Podstawowa stawka podatku, na postawie art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Natomiast dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku – stosownie do art. 41 ust. 2 ustawy – wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Zgodnie z art. 146a pkt 1 i 2 ustawy, z zastrzeżeniem art. 146f: stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%. Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku. Klasyfikacją, do której odwołują się przepisy ustawy o podatku od towarów i usług w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. jest Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług, wprowadzona w życie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.). Zgodnie z powołaną klasyfikacją wyrobów i usług w grupowaniu PKWiU 68.32 mieszczą się usługi zarządzania nieruchomościami świadczone na zlecenie. W rozszerzeniu tej klasyfikacji mieszczą się m.in.: PKWiU 68.32.11 – usługi zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi świadczone na zlecenie, z wyłączeniem nieruchomości będących we współwłasności, PKWiU 68.32.12 – usługi zarządzania nieruchomościami będącymi we współwłasności świadczone na zlecenie, PKWiU 68.32.13 – usługi zarządzania nieruchomościami niemieszalnymi świadczonymi na zlecenie. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 grudnia 2013r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień (Dz. U. z 2013r., poz. 1722 z późn. zm.), zwalnia się od podatku usługi zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi, świadczone na zlecenie, z wyłączeniem wyceny nieruchomości mieszkalnych (PKWiU ex 68.32.11.0 i PKWiU ex 68.32.12.0). Należy jednocześnie zauważyć, że zgodnie z art. 2 pkt 30 ustawy, przez „PKWiU ex” rozumie się zakres wyrobów lub usług węższy niż określony w danym grupowaniu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Zatem umieszczenie tego dopisku przy konkretnym symbolu statystycznym ma na celu zawężenie stosowania obniżonej stawki podatku VAT lub zwolnienia od podatku tylko do usług należących do wymienionego grupowania statystycznego, spełniającego określone warunki sprecyzowane przez ustawodawcę w rubryce „nazwa usługi”. Tak więc, wynikająca z konkretnego przepisu stawka VAT lub zwolnienie od podatku dotyczy wyłącznie danej usługi z danego grupowania – konkretnej usługi wymienionej obok symbolu PKWiU. Z powyższego wynika, że zwolnieniem od podatku od towarów i usług objęte są jedynie te usługi zarządzania nieruchomościami, które mieszczą się w grupowaniach PKWiU wymienionych w przywołanym wyżej przepisie § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, dotyczą nieruchomości mieszkalnych i są świadczone na zlecenie, a jednocześnie nie są usługami w zakresie wyceny nieruchomości mieszkalnych. Zasady działalności zawodowej, której przedmiotem jest gospodarowanie nieruchomościami określa ustawa z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.). Zgodnie z art. 184 ust. 1 ww. ustawy, zarządzanie nieruchomościami jest działalnością zawodową wykonywaną przez zarządców nieruchomości na zasadach określonych w ustawie. W myśl art. 185 ust. 1 cyt. ustawy o gospodarce nieruchomościami, zarządzanie nieruchomością polega na podejmowaniu decyzji i dokonywaniu czynności mających na celu w szczególności: zapewnienie właściwej gospodarki ekonomiczno-finansowej nieruchomości; zapewnienie bezpieczeństwa użytkowania i właściwej eksploatacji nieruchomości; zapewnienie właściwej gospodarki energetycznej w rozumieniu przepisów Prawa energetycznego; bieżące administrowanie nieruchomością; utrzymanie nieruchomości w stanie niepogorszonym zgodnie z jej przeznaczeniem; uzasadnione inwestowanie w nieruchomość. Natomiast w myśl art. 185 ust. 2 tej ustawy, zarządca nieruchomości lub podmiot prowadzący działalność, o której mowa w art. 184 ust. 3, działa na podstawie umowy o zarządzanie nieruchomością, zawartej z jej właścicielem, wspólnotą mieszkaniową albo inną osobą lub jednostką organizacyjną, której przysługuje prawo do nieruchomości, ze skutkiem prawnym bezpośrednio dla tej osoby lub jednostki organizacyjnej. Umowa wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności. W umowie wskazuje się w szczególności zarządcę nieruchomości odpowiedzialnego zawodowo za jej wykonanie, numer jego licencji zawodowej oraz oświadczenie o posiadanym ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności zarządzania nieruchomościami. Stosownie do ust. 3 tego artykułu, zakres uprawnień i obowiązków zarządcy wynika z przepisów ustawy, z przepisów odrębnych ustaw oraz z umowy o zarządzanie nieruchomością. Zarządca nieruchomości lub podmiot prowadzący działalność, o której mowa w art. 184 ust. 3, nie może czerpać korzyści z zarządzania nieruchomością oprócz pobierania wynagrodzenia, chyba że umowa o zarządzanie stanowi inaczej (art. 185 ust. 5 cyt. ustawy). Z opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca w ramach działalności świadczy usługi zarządzania nieruchomością wspólną stanowiącą drogę wewnętrzną zabudowaną budynkiem portierni – znajdująca się na terenie osiedla mieszkaniowego. Umowa dotycząca zarządzania obejmuje „bieżące zarządzanie i administrowanie nieruchomościami tj. utrzymanie czystości i porządku, ochrona, monitoring, ogrzewanie, zapewnienie świadczenia usług telekomunikacyjnych, serwisowych, porządkowych i konserwacyjnych a także wykonywanie wszelkich niezbędnych czynności celem utrzymania nieruchomości w należytym stanie w ten sposób, aby w każdej chwili stanowiły one produkty handlowe możliwe do prezentacji i sprzedaży”. Wnioskodawca odsprzedaje-refakturuje ponoszone koszty na właścicieli sprzedanych mieszkań na podstawie faktur VAT w postaci wody, ścieków, energii elektrycznej, monitoringu, usług telekomunikacyjnych, ewentualnych napraw w części przypadających na właścicieli lokali mieszkalnych stosując jednocześnie stawki VAT z faktur zakupu nie doliczając dodatkowych opłat. Jednocześnie Wnioskodawca świadczy usługi zarządzania i administrowania nieruchomością obciążając właścicieli kwartalnie ustaloną w postaci ryczałtu kwotą przy zastosowaniu stawki 23%. W uzupełnieniu Wnioskodawca wskazał, że zarządzając nieruchomością wspólną świadczy usługi zarządzania nieruchomościami niemieszkalnymi na zlecenie sklasyfikowane w grupowaniu PKWiU 68.32.13. Wątpliwości Wnioskodawcy sprowadzają się do rozstrzygnięcia kwestii refakturowania ponoszonych kosztów za „media” według odpowiednich stawek VAT wynikających z dokumentów zakupu oraz prawidłowości opodatkowania stawką podstawową usług zarządzania nieruchomościami niemieszkalnymi. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że o ile Wnioskodawca działając jako zarządca i administrator nieruchomości przenosi na właścicieli mieszkań wyłącznie wartość ponoszonych kosztów za „media” takie jak energia elektryczna, woda, usługi telekomunikacyjne itp. bez naliczania dodatkowych opłat, to ich sprzedaż winna odbywać się przy zastosowaniu stawek VAT wynikających z faktur nabycia tych usług. Natomiast w odniesieniu do wynagrodzenia ryczałtowego za bieżące zarządzanie nieruchomością wspólną stanowiącą – jak wynika z opisanego stanu faktycznego – drogę wewnętrzną zabudowaną budynkiem portierni, dla którego wskazano klasyfikację PKWiU 68.32.13, podzielić należy stanowisko Wnioskodawcy, że świadczone usługi podlegają opodatkowaniu według stawki podstawowej 23%. Końcowo zauważa się, że Minister Finansów nie jest uprawniony do przyporządkowywania formalnego towarów i usług do określonego grupowania klasyfikacyjnego. Podkreślić należy, iż kwestie dotyczące zaklasyfikowania towaru lub usługi do właściwego grupowania statystycznego nie mieszczą się w ramach określonych w art. 14b § 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie bowiem z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 roku w sprawie trybu udzielania, informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS Nr 1 poz. 11) zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej i to jego obciążają ewentualne negatywne konsekwencje z tytułu błędnego zaklasyfikowania towarów i usług. Podkreślić należy, iż niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o przedstawiony stan faktyczny, co oznacza, iż w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – ( t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.