ITPP1/443-604/14/MN

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 29 maja 2014 r. (data wpływu 2 czerwca 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie treści faktury dokumentującej obciążenie za opłaty eksploatacyjne – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 2 czerwca 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie treści faktury dokumentującej obciążenie za opłaty eksploatacyjne. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Spółdzielnia Mieszkaniowa zarządza lokalami mieszkalnymi i użytkowymi. Zgodnie z art. 4 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych członkowie, osoby niebędące członkami spółdzielni, właściciele lokali są obowiązani uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na ich lokale oraz części wspólnych nieruchomości. Spółdzielnia wystawia właścicielom lokali użytkowych, którymi zarządza co miesiąc faktury za należne opłaty eksploatacyjne przypadające na dany lokal użytkowy. Właściciel lokalu użytkowego (osoba fizyczna) wynajął spółce z o.o. swój lokal użytkowy. Właściciel tego lokalu zwrócił się do Spółdzielni, aby faktury za opłaty eksploatacyjne Spółdzielnia zamiast na niego (właściciela lokalu) wystawiała na spółkę, która wynajęła od niego (właściciela) lokal. Właściciela lokalu i spółkę z o.o. wiąże umowa najmu lokalu użytkowego. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy Spółdzielnia może wystawiać faktury na osoby trzecie, z którymi nie łączy Ją żaden stosunek prawno-gospodarczy (najemcę lokalu)? Zdaniem Wnioskodawcy, Spółdzielnia niebędąca właścicielem lokalu użytkowego może wystawiać faktury za opłaty eksploatacyjne na osoby trzecie (najemców lokali), na wniosek właściciela lokalu. Dział XI, rozdział I ustawy o VAT szeroko omawia sposób i termin dokumentowania sprzedaży towarów i świadczenia usług, jednak nie odnosi się do tego, kto jest nabywcą w przypadku podnajmu lokalu. Zawarcie umowy najmu między właścicielem lokalu użytkowego a osobą trzecią (spółką z o.o.) i zgłoszenie żądania wystawiania faktur na najemcę w ocenie Spółdzielni, jest wystarczającą przesłanką do wystawiania faktur na najemcę lokalu (spółkę z o.o.). W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe. Zasady wystawiania faktur zostały uregulowane w treści art. 106a–106q ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) I tak zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą: sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem; sprzedaż wysyłkową z terytorium kraju i sprzedaż wysyłkową na terytorium kraju na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1; wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1; otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4. Jak stanowi art. 106b ust. 3 ustawy, na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą: czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, z wyjątkiem czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4, oraz otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem tych czynności, z wyjątkiem przypadków, gdy zapłata dotyczy wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów – jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art. 118 – jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty. W myśl art. 106i ust. 1 ustawy o VAT fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym otrzymano całość lub część zapłaty od nabywcy (art. 106i ust. 2 ustawy o VAT). Na podstawie art. 106i ust. 6 w przypadkach, o których mowa w art. 106b ust. 3, fakturę wystawia się: zgodnie z ust. 1 i 2 – jeżeli żądanie wystawienia faktury zostało zgłoszone do końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty; nie później niż 15. dnia od dnia zgłoszenia żądania – jeżeli żądanie wystawienia faktury zostało zgłoszone po upływie miesiąca, o którym mowa w pkt 1. W myśl art. 106e ust. 1 pkt 1-15 ustawy - faktura powinna zawierać: datę wystawienia; kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę; imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy; numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany dla podatku, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a; numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany dla podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b; datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury; nazwę (rodzaj) towaru lub usługi; miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług; cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto); kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto; wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto); stawkę podatku; sumę wartości sprzedaży netto z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku; kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku; kwotę należności ogółem (…). Analiza ww. przepisu wskazuje, że obowiązkowym elementem, który winna zawierać faktura jest m.in. imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy. Z wniosku wynika, że Spółdzielnia zarządza m.in. użytkowymi i zgodnie z art. 4 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych wystawia co miesiąc faktury za należne opłaty eksploatacyjne przypadające na dany lokal użytkowy. Właściciel lokalu użytkowego (osoba fizyczna) wynajął spółce z o.o. swój lokal użytkowy. Właściciel tego lokalu zwrócił się do Spółdzielni, aby faktury za opłaty eksploatacyjne Spółdzielnia zamiast na niego (właściciela lokalu) wystawiała na spółkę, która wynajęła od niego (właściciela) lokal. Właściciela lokalu i spółkę z o.o. wiąże umowa najmu lokalu użytkowego. Wątpliwości Spółdzielni dotyczą możliwości wystawiania faktur na najemcę lokalu, z którym nie łączy Ją żaden stosunek prawno-gospodarczy. W celu zatem ustalenia prawidłowej treści faktury koniecznym jest ustalenie nabywcy konkretnego świadczenia. Skoro – jak wynika z wniosku – Spółdzielnię nie łączy żaden stosunek prawno-gospodarczy z najemcą lokalu, najemca ten nie może być nabywcą świadczeń ze strony Spółdzielni, co oznacza, że nieprawidłowym jest wystawianie faktur dokumentujących opłaty eksploatacyjne na rzecz tego najemcy. Podkreślić również należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1222): członkowie spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali, są obowiązani uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na ich lokale, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni przez uiszczanie opłat zgodnie z postanowieniami statutu, członkowie spółdzielni będący właścicielami lokali są obowiązani uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem ich lokali, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości wspólnych, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni przez uiszczanie opłat zgodnie z postanowieniami statutu, właściciele lokali niebędący członkami spółdzielni są obowiązani uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem ich lokali, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości wspólnych. Są oni również obowiązani uczestniczyć w wydatkach związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni, które są przeznaczone do wspólnego korzystania przez osoby zamieszkujące w określonych budynkach lub osiedlu. Obowiązki te wykonują przez uiszczanie opłat na takich samych zasadach, jak członkowie spółdzielni, z zastrzeżeniem art. 5, członkowie spółdzielni uczestniczą w kosztach związanych z działalnością społeczną, oświatową i kulturalną prowadzoną przez spółdzielnię, jeżeli uchwała walnego zgromadzenia tak stanowi. Właściciele lokali niebędący członkami oraz osoby niebędące członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali, mogą odpłatnie korzystać z takiej działalności na podstawie umów zawieranych ze spółdzielnią. Opłatami pobieranymi zgodnie z ww. przepisami ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych są: w przypadku członków spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali, opłaty za:  eksploatację i utrzymanie nieruchomości w częściach przypadających na ich lokale,  eksploatację i utrzymanie nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni,  zobowiązania spółdzielni z innych tytułów. w przypadku członków spółdzielni będących właścicielami lokali, opłaty za:  eksploatację i utrzymanie ich lokali,  eksploatację i utrzymanie ich lokali,  eksploatację i utrzymanie nieruchomości wspólnych,  eksploatację i utrzymanie nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni,  zobowiązania spółdzielni z innych tytułów,  fundusz remontowy. w przypadku właścicieli lokali niebędących członkami spółdzielni, opłaty za:  eksploatację i utrzymanie nieruchomości wspólnych,  eksploatację i utrzymanie nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni, które są przeznaczone do wspólnego korzystania przez osoby zamieszkujące w określonych budynkach lub osiedlu,  inne koszty zarządu tymi nieruchomościami na takich samych zasadach, jak członkowie spółdzielni. Analizując powołane przepisy ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych wskazać należy, że – w sytuacji, gdy Spółdzielnię nie łączy żaden stosunek prawno-gospodarczy z najemcą lokalu – wyłącznie właściciel lokalu jest zobowiązany do uczestniczenia w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem jego lokalu, co dodatkowo potwierdza, że nabywcą świadczeń Spółdzielni, z tytułu których pobierane są opłaty eksploatacyjne jest wyłącznie właściciel lokalu. Reasumując, skoro Spółdzielnię nie łączy żaden stosunek prawno-gospodarczy z najemcą lokalu, najemca ten nie jest nabywcą świadczeń ze strony Spółdzielni, zatem Spółdzielnia nie ma podstaw do wskazania w treści faktury (dokumentującej obciążenie z tytułu opłat eksploatacyjnych), w części dotyczącej nabywcy – najemcy lokalu. Jednocześnie zauważyć należy, iż zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 ustawa - Ordynacja podatkowa). A zatem wniosek o wydanie interpretacji może być złożony tylko w indywidualnej sprawie zainteresowanego, nie zaś grupy osób. Z tych też względów - z uwagi na indywidualny charakter interpretacji przepisów prawa podatkowego – zaznacza się, iż niniejsza interpretacja indywidualna dotyczy jedynie Wnioskodawcy, nie zaś właściciela lokalu. Uwzględniając powyższe wskazać zatem należy, iż interpretacja nie wywołuje skutków prawnych dla właściciela lokalu, który chcąc uzyskać interpretację indywidualną powinien wystąpić z odrębnym wnioskiem o jej udzielenie. W konsekwencji regulacje zawarte w art. 14k-14n ustawy Ordynacja podatkowa nie będą miały zastosowania dla tego podmiotu. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.