ITPP1/443-66B/08/AJ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 22 stycznia 2008 r. (data wpływu 22 stycznia 2008 r.) uzupełnionym pismem z dnia 5 marca 2008 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów w zakresie opodatkowania usług budowlanych polegających na budowie obiektu mieszkalnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 22 stycznia 2008 roku został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów w zakresie opodatkowania usług budowlanych polegających na budowie obiektu mieszkalnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Pismem z dnia 5 marca 2008 roku uzupełniono złożony wniosek w zakresie przedstawionego stanu faktycznego. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Spółka prowadzi działalność w zakresie: usług developerskich – budowa lokali mieszkalnych w budynkach wielorodzinnych, na własnym gruncie, usług budowlano–montażowych, dotyczących budowy obiektów mieszkaniowych np. dla spółdzielni mieszkaniowych, na obcym gruncie, Budowy te są realizowane zarówno na gruntach własnych, jak i obcych przez samą Spółkę oraz przez podwykonawców. W ramach prowadzonej działalności Spółka dokonuje sprzedaży: usług budowlano–montażowych dotyczących budowy obiektów mieszkaniowych, gotowych. Przedmiotem umów zawartych ze spółdzielniami mieszkaniowymi jest wykonanie przez Spółkę jako generalnego wykonawcy budynków mieszkalnych wraz z przyłączami oraz zagospodarowaniem terenu, w zakresie i na warunkach wynikających z dokumentacji projektowej oraz ustaleń z przetargu. W niektórych umowach zadania inwestycyjne są określone bardziej szczegółowo, tzn. wymienione są roboty budowlane polegające na wykonaniu stanu zerowego, robót instalacyjnych wewnętrznych wraz z urządzeniami instalacji, montażu dźwigów osobowych, wykonania uzbrojenia terenu w sieci wodociągowe i kanalizacyjne, przyłącza energetyczne i inne oraz ukształtowaniu i zagospodarowaniu terenu wg dokumentacji technicznej. W innych umowach jest natomiast ogólnie określone zadanie inwestycyjne polegające na realizacji „kompleksu mieszkaniowego” na określonych działkach. Wynagrodzenie za wykonanie umów w całości określone jest ryczałtowo, bez specyfikacji etapów realizacji robót. Spółka dla własnych potrzeb opracowuje kalkulację kosztową i harmonogramy rzeczowo–finansowe według poszczególnych etapów robót. W bieżącym roku Spółka kontynuuje umowy zawarte ze spółdzielniami mieszkaniowymi w ubiegłym roku. W ramach tych umów większość robót dotyczących infrastruktury towarzyszącej została wykonana i zafakturowana w roku ubiegłym. Na bieżący rok pozostały do poniesienia niewielkie koszty dotyczące zagospodarowania i ukształtowania terenu, które wystąpią w niedalekiej perspektywie. Do tej sprzedaży Spółka stosuje 7% stawkę podatku od towarów i usług. usług budowlano–montażowych dotyczących innych obiektów, np. handlowych, przemysłowych, użyteczności publicznej, do których stosuje stawkę podatku od towarów i usług 22%. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy do sprzedaży usług budowlanych polegających na budowie budynku mieszkalnego dla np. spółdzielni mieszkaniowej można stosować stawkę 7% - w umowie z inwestorem jest określona jedna kwota usługi na cały obiekt mieszkalny? Czy też należy wydzielać z tej sprzedaży: sprzedaż usług budowlanych dotyczących budowy samego obiektu mieszkaniowego – według stawki 7%, sprzedaż usług związanych z infrastrukturą towarzyszącą temu obiektowi według stawki 22%. Zdaniem Wnioskodawcy, stosowanie stawki podatku od towarów i usług 7% jest prawidłowe w stosunku do usług budowlanych dotyczących obiektów mieszkaniowych. Zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, stawkę 7% stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji i termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części, zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Spółka nie dokonuje sprzedaży infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu, ale lokali mieszkalnych w budownictwie wielorodzinnym i domków jednorodzinnych – na podstawie aktów notarialnych – a także usług budowlanych dotyczących budowy obiektu mieszkalnego. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Z treści art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, wynika, że podstawowa stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Na wybrane grupy towarów i usług, ustawodawca przewidział także stawki preferencyjne, obniżone do wysokości 7%, 3% i 0%. Zgodnie z art. 41 ust. 12 ww. ustawy 7% stawkę podatku od towarów i usług stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. W myśl art. 41 ust. 12a ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2008 r., przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym, rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych. Do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, zgodnie z art. 41 ust. 12b ww. ustawy nie zalicza się budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300m2 oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2. Stosownie do treści art. 41 ust. 12c ustawy, w przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej ww. limity, stawkę podatku w wysokości 7% stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej. Ponadto zgodnie z § 5 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2008 r. stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy obniża się do wysokości 7% również w odniesieniu do: robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiektów sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 w zakresie, w jakim wymienione roboty i remonty, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c ustawy. W tym miejscu należy wskazać na brzmienie art. 2 pkt 12 ustawy o podatku od towarów i usług obowiązujące od dnia 1 stycznia 2008 r., zgodnie z którym przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w PKOB w dziale 11. Zatem, dla właściwego zdefiniowania pojęcia obiektu budownictwa mieszkaniowego, a co za tym idzie stosowania odpowiedniej stawki podatkowej, należy uwzględniać regulacje wynikające z wyżej przywołanego art. 2 pkt 12. Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) budynki to zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych. Natomiast z uregulowań zawartych w art. 3 pkt 1a i pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), wynika, że pod pojęciem obiektu budowlanego rozumie się budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Budynkiem zaś jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z przytoczonych regulacji prawnych wynika zatem, iż 7% stawka podatku od towarów i usług ma zastosowanie w całym budownictwie mieszkaniowym, zarówno objętym społecznym programem mieszkaniowym, jak i nieobjętym tym programem. Ponadto, mając na uwadze cytowane normy należy stwierdzić, że preferencyjna, 7% stawka podatku nie znajduje zastosowania do budowy, remontów i konserwacji obiektów infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu. Znowelizowane od 1 stycznia bieżącego roku przepisy nie wprowadziły preferencji podatkowej dla infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu, co oznacza, iż począwszy od dnia 1 stycznia 2008 r. - z uwagi na utratę mocy przepisu przejściowego, jakim był w tym zakresie art. 146 ust. 1 pkt 2a cytowanej ustawy – roboty z nią związane podlegają opodatkowaniu według stawki 22%. Reasumując, analiza treści złożonego wniosku w konfrontacji z powołanymi przepisami prowadzi do stwierdzenia, iż opodatkowaniu 7% stawką podatku od towarów i usług podlegają roboty związane z realizacją obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części oraz roboty budowlane polegające na rozprowadzeniu w budynku wewnętrznych instalacji, stanowiących jego integralną część. Natomiast pozostałe roboty budowlane, wchodzące w skład kontraktu, związane z infrastrukturą, wykonywane poza bryłą budynku, objęte są 22% stawką podatku. Z tych też względów, uwzględniając zapisy przywołanych przepisów, w sytuacji, gdy są wykonywane zarówno zewnętrzne (do budynku), jak i wewnętrzne (w budynku mieszkalnym) sieci rozprowadzające, należy odpowiednio stosować 7% stawkę podatku od towarów i usług do części robót dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, a 22% stawkę podatku do pozostałych robót. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej – powoduje, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej). Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 wymienionej ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 powołanej ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 powołanej ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.