ITPP1/4512-745/15/IK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko  przedstawione we wniosku z dnia 23 lipca 2015 r. (data wpływu), uzupełnionym w dniu 28 października 2015 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawidłowości dokonania korekty podatku należnego w związku z dokonaną dostawą – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 23 lipca 2015 r. został złożony wniosek, uzupełniony w dniu 28 października 2015 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawidłowości dokonania korekty podatku należnego w związku z dokonaną dostawą. We wniosku przedstawiono stan faktyczny ostatecznie sformułowany w piśmie uzupełniającym z dnia 28 października 2015 r. Wnioskodawca w dniu 28 maja 2014 r. otrzymał zaliczkę, którą udokumentował fakturą wystawioną w dniu 30 maja 2014 r. i rozliczył w deklaracji za maj 2014 r. Następnie w dniu 30 czerwca 2014 r. Wnioskodawca dokonał finalnej dostawy, która różniła się od zamówienia, którego dotyczyła zaliczka i z uwagi na dostawę innej ilości towaru o innej stawce, zmianie uległa jedynie wartość VAT do zapłacenia. Wnioskodawca zdarzenie to udokumentował fakturą rozliczeniową „in minus” w dniu 11 czerwca 2014 r., z której wynikała ujemna wartość VAT, wynikająca z różnicy między zamówieniem (zaliczką) i finalną dostawą (rzeczywistą zapłatą). Faktura ta rozliczona została w deklaracji za miesiąc czerwiec 2014 r. Faktura ta nie zawierała elementów faktury korygującej takich jak nazwa „faktura VAT korekta”, czy też nie podawała przyczyn korekty. Wnioskodawca doszedł następnie do wniosku, że nieprawidłowo udokumentował transakcję, gdyż rozliczenie zaliczki powodujące konieczność częściowego jej zwrotu winna zostać dokonana za pomocą faktury korygującej fakturę zaliczkową. Wnioskodawca wystawił zaś fakturę rozliczeniową. W związku z powyższym: Wnioskodawca wystawił w dniu 2 grudnia 2014 r. fakturę VAT korektę „in plus”, która poprzez wykazany w niej VAT niejako anulowała wcześniejszą fakturę rozliczeniową „in minus” i wykazał ją w deklaracji za miesiąc grudzień 2014 r.; Wnioskodawca skorygował jednocześnie deklarację VAT za miesiąc czerwiec 2014 r. i wykazał fakturę z dnia 11 czerwca 2014 r. w deklaracji za miesiąc grudzień 2014 r.; Wnioskodawca wystawił w dniu 2 grudnia 2014 r. fakturę VAT korygującą „in minus” do pierwotnej faktury zaliczkowej na kwotę odpowiadającą „anulowanej” fakturze z pkt 2. Faktura ta rozliczona została w deklaracji za luty 2015 r., gdyż dopiero w lutym otrzymano potwierdzenie odbioru faktury korygującej od kontrahenta. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania. Czy Wnioskodawca prawidłowo skorygował wskazaną w schemacie przedstawionym we wniosku fakturę rozliczeniową „in minus” poprzez wystawienie faktury korygującej „in plus”; Czy Wnioskodawca prawidłowo rozliczył w schemacie przedstawionym we wniosku fakturę „in plus” do wystawionej wcześniej faktury rozliczeniowej „in minus” w deklaracji za miesiąc grudzień 2014 r.; Czy Wnioskodawca prawidłowo rozliczył w schemacie przedstawionym we wniosku fakturę zaliczkową wystawiając do niej fakturę korygującą „in minus”; Czy Wnioskodawca prawidłowo rozliczył w schemacie przedstawionym we wniosku fakturę korygującą „in minus” w deklaracji za miesiąc, w którym otrzymał potwierdzenie odbioru korekty? Zdaniem Wnioskodawcy, w zaktualizowanym stanie faktycznym w kontekście zaktualizowanych pytań, odpowiedź na nie powinna być twierdząca. Fakturę zaliczkową w momencie kiedy zaliczka okazała się za duża i winno się jej część zwrócić Spółka prawidłowo skorygowała błąd, zgodnie z art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy, za pomocą faktury korygującej. Wystawiona przez Wnioskodawcę faktura rozliczeniowa nie była fakturą korygującą. Zgodnie z obowiązującymi przepisami nie można było skorygować w tym zakresie jej treści. Winna zostać ona zatem usunięta z obrotu, co też Wnioskodawca prawidłowo uczynił, wystawiając do niej fakturę korygującą na podstawie art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy. Faktura korygująca fakturę pierwotną (niewłaściwą fakturę rozliczeniową) była fakturą „in plus”, dlatego też rozliczono ją w deklaracji rozliczającej miesiąc w którym wystawiono tę fakturę korygującą. Samą pierwotną fakturę rozliczeniową prawidłowo skorygowaną fakturą korygującą zgodnie z art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy. Wnioskodawca rozliczył ją w deklaracji za miesiąc, w którym otrzymano potwierdzenie odbioru tej faktury korygującej zgodnie z art. 29a ust. 13 ustawy. W ocenie Wnioskodawcy przedstawiony we wniosku schemat postępowania jest prawidłowy, uwzględniający przedstawione przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 tej ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również (…). Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, (…). Zgodnie z art. 106a pkt 1 ustawy, przepisy niniejszego rozdziału (Rozdział 1 Faktury, Dział XI Dokumentacja), stosuje się do: sprzedaży, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których ustawodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiona przez usługobiorcę lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów. W myśl art. 106b ust. 1 ustawy, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą: sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem; sprzedaż wysyłkową z terytorium kraju i sprzedaż wysyłkową na terytorium kraju na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1; wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1; otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4. Zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 1-15 ustawy, faktura powinna zawierać: datę wystawienia; kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę; imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy; cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto); numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a; numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b; datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury; nazwę (rodzaj) towaru lub usługi; miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług; kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto; wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto); stawkę podatku; sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku; kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku; kwotę należności ogółem (…). W myśl art. 106f ust. 3 ustawy, jeżeli faktura, o której mowa w ust. 1, nie obejmuje całej zapłaty, w fakturze wystawianej po wydaniu towaru lub wykonaniu usługi sumę wartości towarów lub usług pomniejsza się o wartość otrzymanych części zapłaty, a kwotę podatku pomniejsza się o sumę kwot podatku wykazanego w fakturach dokumentujących otrzymanie części zapłaty. Faktura, o której mowa w zdaniu pierwszym, powinna również zawierać numery faktur wystawionych przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi. Stosownie do art. 106j ust. 1 ustawy, w przypadku gdy po wystawieniu faktury: udzielono obniżki ceny w formie rabatu, o której mowa w art. 29a ust. 7 pkt 1, udzielono opustów i obniżek cen, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1, dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań, dokonano zwrotu nabywcy w całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, podwyższono cenę lub stwierdzono pomyłkę w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury -podatnik wystawia fakturę korygującą. Faktura korygująca, zgodnie z art. 106j ust. 2 ustawy, powinna zawierać: wyrazy „FAKTURA KORYGUJĄCA” albo wyraz „KOREKTA”; numer kolejny oraz datę jej wystawienia; dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca; określone w art. 106e ust. 1 pkt 1-6, nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych korektą; przyczynę korekty; jeżeli korekta wpływa na zmianę podstawy opodatkowania lub kwoty podatku należnego – odpowiednio kwotę korekty podstawy opodatkowania lub kwotę korekty podatku należnego z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku i sprzedaży zwolnionej; w przypadkach innych niż wskazane w pkt 5 – prawidłową treść korygowanych pozycji. Z kolei art. 106j ust. 3 ustawy stanowi, że w przypadku, gdy podatnik udziela opustu lub obniżki ceny w odniesieniu do wszystkich dostaw towarów lub usług dokonanych lub świadczonych na rzecz jednego odbiorcy w danym okresie, faktura korygująca, o której mowa w ust. 2: powinna zawierać dodatkowo wskazanie okresu, do którego odnosi się udzielany opust lub obniżka; może nie zawierać danych określonych w art. 106e ust. 1 pkt 5 i 6 oraz nazwy (rodzaju) towaru lub usługi objętych korektą. Stosownie do art. 108 ust. 1 ustawy w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Zgodnie z art. 108 ust. 2 ustawy, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy podatnik wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku wyższą od kwoty podatku należnego. Faktura jest dokumentem sformalizowanym (potwierdzającym zaistnienie określonego zdarzenia gospodarczego), który powinien spełniać szereg wymogów przewidzianych przepisami prawa. Zakres i sposób, w jaki czynności dokonywane są przez podmioty winny być udokumentowane za pomocą faktur VAT, zawarty jest w ustawie o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeniu wydanym na jej podstawie. Katalog czynności dokumentowanych fakturami VAT obejmuje m.in. dokonanie sprzedaży. Za sprzedaż stosownie  do art. 2 pkt 22 ustawy– rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Podatnik wystawia fakturę w przypadku sprzedaży towaru lub usługi oraz w przypadku otrzymania zaliczki przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi. Faktura VAT jest zatem dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego (potwierdzeniem nabycia określonych towarów i usług lub też otrzymania zaliczki) i nierozerwalnie związana jest z powstaniem obowiązku podatkowego. Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego. Faktura VAT sporządzona, a nie wprowadzona do obrotu prawnego (nie została doręczona adresatowi), nie jest zatem fakturą wystawioną w rozumieniu wyżej cytowanego przepisu prawnego i nie stanowi podstawy do zapłaty podatku w niej wykazanego w trybie art. 108 ust. 1 ustawy. Z kolei faktury korygujące są specyficznym rodzajem faktur. Celem ich wystawienia jest doprowadzenie faktury pierwotnej do stanu odpowiadającego rzeczywistości. Wystawia się je w celu udokumentowania ostatecznej wielkości sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym. Uregulowania zawarte w ustawie mają na celu uniknięcie sytuacji, w której zmniejszenie podstawy opodatkowania i tym samym kwoty podatku należnego u sprzedawcy nie znajduje odzwierciedlenia w zmniejszeniu kwoty podatku naliczonego u nabywcy towarów i usług. Podatek należny u sprzedawcy jest bowiem podatkiem naliczonym u nabywcy towarów i usług. Zgodnie z treści art. 19a ust. 8 ustawy, jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z zastrzeżeniem ust. 5 pkt 4. W myśl art. 29a ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Jednocześnie, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy, podstawa opodatkowania obejmuje: podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku; koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy Podstawę opodatkowania, stosownie do art. 29a ust. 10 ustawy, z zastrzeżeniem ust. 13, obniża się o: kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen; wartość zwróconych towarów i opakowań, z zastrzeżeniem ust. 11 i 12; zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło; wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, o których mowa w ust. 1. W myśl art. 29a ust. 13 ustawy, w przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1-3, obniżenia podstawy opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem, dokonuje się pod warunkiem posiadania przez podatnika, uzyskanego przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym nabywca towaru lub usługobiorca otrzymał fakturę korygującą, potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez nabywcę towaru lub usługobiorcę, dla którego wystawiono fakturę. Uzyskanie potwierdzenia otrzymania przez nabywcę towaru lub usługobiorcę faktury korygującej po terminie złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy uprawnia podatnika do uwzględnienia faktury korygującej za okres rozliczeniowy, w którym potwierdzenie to uzyskano. Przepis ust. 13 stosuje się odpowiednio w przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na fakturze i wystawienia faktury korygującej do faktury, w której wykazano kwotę podatku wyższą niż należna – art. 29a ust. 14. Ze wskazanych przepisów wynika, że jeżeli po wystawieniu faktury wystąpią zdarzenia mające wpływ na treść wystawionej faktury lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera błędy, podatnik wystawia w takim przypadku fakturę korygującą. Fakturę korygującą wystawia się m.in. w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. Obowiązek wystawienia faktury korygującej dotyczy również sytuacji, która miała miejsce w niniejszej sprawie, tj. zmianie uległa jedynie kwota podatku należnego, na skutek dostarczenia innej ilości towarów o innej stawce podatku. Z powyższej cytowanych przepisów wynika, że warunkiem obniżenia przez sprzedawcę kwoty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie wystawionej faktury korygującej jest posiadanie potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez nabywcę towaru lub usługi (z wyjątkiem przypadków wymienionych w art. 29a ust. 15 ustawy). Oznacza to, że faktura korygująca musi dotrzeć do nabywcy, który ma potwierdzić jej otrzymanie, by wystawca miał możliwość obniżenia podatku należnego w związku z jej wystawieniem. Dopiero posiadanie takiego potwierdzenia uprawnia sprzedawcę do stosownego obniżenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego. Potwierdzenie odbioru faktury korygującej przez nabywcę powoduje akceptację zmiany wartości zawartych na fakturze i daje prawo do takiego obniżenia. Należy podkreślić, że potwierdzenie odbioru faktury korygującej pełni istotną rolę w systemie podatku od towarów i usług opartym na metodzie fakturowej, gdyż zapobiega nieuzasadnionym obniżkom podstawy opodatkowania u dostawcy. Nie ulega wątpliwości, że pomiędzy otrzymaniem przez Wnioskodawcą zapłatą w formie zaliczki, a czynnością opodatkowaną, w tym przypadku dostawą towarów zachodzi bezpośredni związek. Należność wniesiona w postaci zaliczki na poczet mającej nastąpić dostawy stanowi czynność powodującą powstanie obowiązku podatkowego w VAT. Ponieważ przedmiotem dostawy była inna ilość towaru o innej stawce, niż określono w zamówieniu, zmianie uległa jedynie wartość podatku należnego, natomiast kwota zapłaty za dostawę nie uległa zmianie. W opisanej sprawie podatek należny wskazany na fakturze zaliczkowej uległ zmniejszeniu. Zmiana stawek oraz ilości towaru spowodowała konieczność korekty podatku należnego. Ponieważ kwota wniesionej zaliczki odpowiadała kwocie zapłaty z tytułu dostawy towaru, w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do wystawienia faktury na podstawie art. 106f ust. 3 ustawy. Zatem należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że należało skorygować fakturę rozliczeniową „in minus” z dnia 11 czerwca 2014 r. Należy wskazać, że zgodnie z art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy, gdy po wystawieniu faktury, stwierdzono pomyłkę, jak miało to w niniejszej sprawie  w stawce i kwocie podatku  powstał obowiązek wystawienia faktury korygującej. Udokumentowanie fakturą korygującą zmniejszonej kwoty podatku należnego stanowi w istocie formalną podstawę obniżenia podstawy opodatkowania u jej wystawcy (Wnioskodawcy) oraz korekty podatku naliczonego u wpłacającego zaliczkę (kontrahenta). Jak wynika z cyt. wyżej przepisów Wnioskodawca mógł zmniejszyć podstawę opodatkowania po spełnieniu określonych wymogów. Istotne było w tym przypadku dostarczenie kontrahentowi faktury korygującej i uzyskanie potwierdzenia jej odbioru. Dopiero wówczas Wnioskodawca mógł dokonać zmniejszenia podatku należnego w deklaracji VAT-7 za okres rozliczeniowy w którym potwierdzenie to uzyskał. Podsumowując stwierdzić należy, że dokonanie obniżenia podatku należnego winno nastąpić w deklaracji VAT-7 za okres rozliczeniowy, w którym Wnioskodawca uzyskał potwierdzenie odbioru faktury korygującej od kontrahenta, tj. w deklaracji VAT-7 za miesiąc luty 2015, przy założeniu, że przedstawiony stan faktyczny oddaje rzeczywisty obraz zdarzenia gospodarczego, które miało miejsce. Końcowo należy jednak zaznaczyć, że przedmiotem interpretacji w niniejszej sprawie był konkretny stan faktyczny, a nie przyjęty przez Wnioskodawcę schemat postepowania w tej i podobnych sprawach. Z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej wynika bowiem jednoznacznie, że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Podkreślić przy tym należy, że ocena prawidłowości rozliczenia transakcji dostawy może być oceniona jedynie w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej, przeprowadzonej przez właściwy organ pierwszej instancji. Nadmienia się, że interpretacja nie wywrze skutków prawnych w przypadku ustalenia w ewentualnym postępowaniu podatkowym odmiennego od przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.