ITPP2/443-1088/12/AK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 31 sierpnia 2012 r. (data wpływu 6 września 2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie miejsca świadczenia i opodatkowania usług polegających na obróbce powierzonego materiału wykonywanych na rzecz podmiotu z siedzibą w Szwecji oraz sposobu ich dokumentowania – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 6 września 2012 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie miejsca świadczenia i opodatkowania usług polegających na obróbce powierzonego materiału wykonywanych na rzecz podmiotu z siedzibą w Szwecji oraz sposobu ich dokumentowania. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Przedmiotem działalności Spółki jest m.in. podwykonawstwo produkcyjne, obróbka powierzonego materiału. Spółka posiada nadany w Polsce numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych. Otrzymała propozycję współpracy ze szwedzką spółką S, która posiada nadany w Szwecji numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nie występowała o taki numer w Polsce i nie posiada w Polsce „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”. Spółka S współpracuje z polską spółką P, której jest większościowym udziałowcem i która zajmuje się przerobem materiału powierzonego, będącego własnością spółki szwedzkiej. Polska spółka P obsługuje także proces przerobu pod względem logistycznym, tzn. odbiór materiału i jego wysyłka po dokonaniu przerobu do ostatecznych klientów spółki S. Za wykonane kompleksowo przez siebie usługi polska spółka P fakturuje szwedzką firmę S. Współpraca miałaby wyglądać w ten sposób, że towary, będące własnością szwedzkiej firmy S dostarczane są do polskiej spółki P i tam podlegają pierwszej fazie obróbki. Następnie Spółka odbierałaby je z siedziby spółki P, dowoziłaby do swojej siedziby, również na terenie Polski i tam dokonywała drugiej fazy obróbki, po czym towary odwożone byłyby przez Spółkę do polskiej firmy P. Zleceniodawcą wykonania tej usługi jest firma szwedzka S, ona również byłaby jej płatnikiem i na nią wystawiana byłaby faktura, pomimo że pośrednikiem transakcji jest polska spółka P. W procesie wykonania usługi niezbędne jest często zużycie własnych materiałów. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy transakcja ta powinna być opodatkowana w Polsce, czyli czy należy stosować polskie stawki VAT dla opodatkowania tej transakcji? Zdaniem Wnioskodawcy, transakcja ta nie będzie opodatkowana w Polsce. Spółka wskazała, iż zgodnie z art. 28b. ust. 1 ustawy, miejscem świadczenia tej usługi będzie miejsce, gdzie usługobiorca posiada siedzibę, a zatem Szwecja. Wiedząc, że kontrahent ten nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, nie będzie tu miał zastosowania art. 28b ust. 2 i 3. Należy zatem wystawić faktury uproszczone, zgodnie z § 5 ust. l5 rozporządzenia w sprawie (...) wystawiania faktur, a zatem zawrzeć jedynie jedną z wymaganych adnotacji o tym, że podatek rozlicza nabywca i tym samym nie stosować polskich stawek VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 8 ust. 1 cyt. ustawy, przez świadczenie usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). W przypadku usług, dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług, istotnym jest ustalenie miejsca ich świadczenia, bowiem od określenia miejsca świadczenia zależeć będzie miejsce ich opodatkowania. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j i art. 28n. Stosownie do dyspozycji ust. 2 powołanego artykułu, w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu (art. 28b ust. 3 ustawy). W art. 28a ustawy wskazano, iż na potrzeby stosowania przepisów regulujących miejsce świadczenia przy świadczeniu usług: ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to: podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6, osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej; podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług. Ww. przepis wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy o podatku od towarów i usług. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji, jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się do definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich. Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do dostawy towarów lub świadczenia usług, dokonywanych przez podatników zarejestrowanych jako podatnicy VAT czynni lub zwolnieni, jeżeli miejscem opodatkowania tych czynności jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego i dla tych czynności podatnicy ci nie są zidentyfikowani dla podatku od wartości dodanej lub - w przypadku terytorium państwa trzeciego - podatku o podobnym charakterze (art. 106 ust. 2 ustawy). W myśl § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 68, poz. 360), przepisy § 5, 7-22 i § 25 stosuje się odpowiednio do faktur stwierdzających dokonanie dostawy towarów lub świadczenia usług, dla których miejscem opodatkowania jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego, jeżeli dla tych czynności podatnicy wystawiający fakturę nie są zidentyfikowani dla podatku od wartości dodanej lub – w przypadku terytorium państwa trzeciego – podatku o podobnym charakterze. Zgodnie z ust. 2 powołanego paragrafu, faktury, o których mowa w ust. 1, powinny zawierać dane określone w § 5, z wyjątkiem stawki i kwoty podatku oraz kwoty należności wraz z podatkiem. W myśl § 26 ust. 4 rozporządzenia, w przypadku świadczenia usług, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy, faktura dokumentująca wykonanie tych czynności powinna zawierać numer, pod którym nabywca usługi jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od wartości dodanej na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, oraz: adnotację, że podatek rozlicza nabywca lub wskazanie właściwego przepisu ustawy lub dyrektywy, wskazującego, ze podatek rozlicza nabywca, lub oznaczenie „odwrotne obciążenie”. Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym zbiorcze informacje o dokonanych usługach, do których stosuje się art. 28b, na rzecz podatników podatku od wartości dodanej lub osób prawnych niebędących takimi podatnikami, zidentyfikowanych na potrzeby podatku od wartości dodanej, świadczonych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, innych niż zwolnionych od podatku od wartości dodanej lub opodatkowanych stawką 0%, dla których zobowiązanym do zapłaty podatku od wartości dodanej jest usługobiorca, zwane dalej „informacjami podsumowującymi”. Z treści wniosku wynika, iż Spółka otrzymała propozycję współpracy ze szwedzką spółką S, która posiada nadany w Szwecji numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nie występowała o taki numer w Polsce i nie posiada w Polsce „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”. Spółka S współpracuje z polską spółką P, której jest większościowym udziałowcem i która zajmuje się przerobem materiału powierzonego, będącego własnością spółki szwedzkiej. Polska spółka P obsługuje także proces przerobu pod względem logistycznym, tzn. odbiór materiału i jego wysyłka po dokonaniu przerobu do ostatecznych klientów spółki S. Za wykonane kompleksowo przez siebie usługi polska spółka P fakturuje szwedzką firmę S. Współpraca miałaby wyglądać w ten sposób, że towary, będące własnością szwedzkiej firmy S dostarczane są do polskiej spółki P i tam podlegają pierwszej fazie obróbki. Następnie Spółka odbierałaby je z siedziby spółki P, dowoziłaby do swojej siedziby, również na terenie Polski i tam dokonywała drugiej fazy obróbki, po czym towary odwożone byłyby przez Spółkę do firmy P. Zleceniodawcą wykonania tej usługi jest firma szwedzka S, ona również byłaby jej płatnikiem i na nią wystawiana byłaby faktura, pomimo że pośrednikiem transakcji jest polska spółka P. W procesie wykonania usługi niezbędne jest często zużycie własnych materiałów. Mając na uwadze powyższe oraz treść powołanych przepisów należy stwierdzić, iż skoro firma szwedzka spełnia definicję podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy i ma siedzibę w kraju innym niż Polska, miejscem świadczenia i opodatkowania wykonywanych przez Spółkę usług, o których mowa we wniosku - zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy - będzie terytorium kraju, w którym usługobiorca posiada siedzibę (tj. Szwecja). W konsekwencji, usługi te nie będą podlegały opodatkowaniu na terytorium Polski. Jakkolwiek słusznie Spółka zauważyła, iż świadczenie przedmiotowych usług powinna dokumentować fakturą VAT, bez wykazania stawki i kwoty podatku oraz kwoty należności wraz z podatkiem, zawierającą adnotację, że podatek rozlicza nabywca lub pokazującą właściwy przepis ustawy lub dyrektywy wskazujący, że podatek rozlicza nabywca, lub zawierającą oznaczenie „odwrotne obciążenie”, winna to jednak uczynić nie na podstawie § 5 ust. l5 rozporządzenia, a § 26 ust. 1 i 2. Z uwagi na podanie błędnej podstawy prawnej, oceniając stanowisko całościowo należało uznać je za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.