ITPP2/443-1205/10/AJ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 16 listopada 2010 r. (data wpływu 26 listopada 2010 r.), uzupełnionym dnia 29 grudnia 2010 r. (data wpływu), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku obowiązującej przy obciążaniu kontrahenta opłatami za zajęcie pasa drogowego – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 26 listopada 2010 r. złożono wniosek, uzupełniony w dniu 29 grudnia 2010 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku obowiązującej przy obciążaniu kontrahenta opłatami refakturowaniu opłaty za zajęcie pasa drogowego. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Spółka przy wykonywaniu robót budowlanych związanych z budową hipermarketu, występuje do właściwej jednostki samorządu terytorialnego, w tym przypadku urzędu miasta, o wydanie decyzji w sprawie zajęcia pasa drogowego, na którym prace związane z infrastrukturą techniczną będzie prowadziło Przedsiębiorstwo Wodociągowe i Kanalizacyjne. Fakt ten jest udokumentowany zgodnie z wnioskiem Spółki, zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego, w którym określono opłatę za ww. zajęcie. Z uzgodnień dwustronnych wynika, że koszty zajęcia pasa drogowego obciążają inwestora t.j. Przedsiębiorstwo Wodociągowe i Kanalizacyjne. W związku z tym Spółka refakturuje te usługi z zastosowaniem 22% stawki podatku. Refakturowanie polega na zafakturowaniu odsprzedaży usług bez doliczania jakiejkolwiek marży. Celem refakturowania jest przeniesienie wyłożonych kosztów przez podmiot refakturujący na podmiot, który z danych usług faktycznie korzystał, mimo, że podmiot refakturujący faktycznie danej usługi nie świadczy. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy Spółka prawidłowo zastosowała 22% stawkę podatku? Zdaniem Wnioskodawcy, wyrażonym we wniosku oraz jego uzupełnieniu, prawidłowo zastosowano 22% stawkę podatku od towarów i usług, przy refakturowaniu opłaty za zajęcie pasa drogowego. Uzasadniając własne stanińsko Spółka powołała treść art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Wskazała, że pod pojęciem „refakturowania” kryje się sytuacja, w której koszty niektórych usług, których odbiorcą jest inny podmiot niż podmiot obciążony przez ich wykonawcę, mogą być w ramach zawartych umów przenoszone na faktycznego odbiorcę poprzez wystawienie tzw. refaktur. Refakturowanie polega na zafakturowaniu odsprzedaży usług bez doliczania jakiejkolwiek marży. Celem refakturowania jest przeniesienie wyłożonych kosztów przez podmiot refakturujący, na podmiot, który z danych usług faktycznie korzystał, mimo, że podmiot refakturujący fizycznie danej usługi nie świadczy. Przerzucenie kosztów na inną firmę nie może być traktowane inaczej, jak świadczenie usługi, w tym samym zakresie, zgodnie z art. 30 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Spółka stwierdziła, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega każde świadczenie usług na rzecz innego podmiotu, w zamian za wykonanie których jest wypłacane wynagrodzenie. Konieczne jest jednak istnienie stosunku prawnego pomiędzy usługobiorcą oraz usługodawcą, w wyniku którego następuje świadczenie wzajemne. Zatem z zaistniałego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi płynąć bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto Spółka powołała treść art. 29 ust. 1 i art. 106 ust. 1 powołanej wyżej ustawy. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. W związku z tym, że wniosek złożony w listopadzie 2010 r. dotyczy stanu faktycznego, niniejsza interpretacja jest wydana na podstawie stanu prawnego obowiązującego w 2010 r. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zakres tych czynności został zdefiniowany w art. 7 i art. 8 cyt. ustawy. Z art. 7 ust. 1 ww. ustawy wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 cyt. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7(…). Odwołując się do uregulowań dotyczących świadczenia usług należy podkreślić, iż czynność należy uznać za świadczenie usługi podlegającej opodatkowaniu wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności, przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Ponadto należy mieć również na względzie, że ustawa o podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w rozumieniu art. 7 cyt. ustawy. Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Z kolei stosownie do art. 106 ust. 1 ww. ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Z okoliczności wskazanych we wniosku wynika, iż Spółka przy wykonywaniu robót budowlanych związanych z budową hipermarketu, występuje do właściwej jednostki samorządu terytorialnego, w tym przypadku urzędu miasta o wydanie decyzji w sprawie zajęcia pasa drogowego, na którym prace związane z infrastrukturą techniczną będzie prowadziło Przedsiębiorstwo Wodociągowe i Kanalizacyjne. Z uzgodnień dwustronnych wynika, że koszty opłaty wynikające z decyzji o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego ponosi inwestor. Spółka refakturuje te koszty nie doliczając żadnej marży i stosuje 22% stawkę podatku od towarów i usług. W przedstawionym opisie stanu faktycznego stwierdzić należy, iż przeniesienie opłaty przez Spółkę na rzecz inwestora jest świadczeniem, za które pobrała opłatę w wysokości równej kwocie zapłaconej przez nią opłaty, której wysokość została ustalona w drodze decyzji administracyjnej. Spółka obciążając kosztami opłaty za zajęcie pasa drogowego inwestora przenosi na podmiot świadczący usługę budowlaną poniesiony przez siebie wydatek. Przeniesienie powyższych kosztów jest związane bezpośrednio z usługą świadczoną przez inwestora, bowiem brak decyzji administracyjnej zezwalającej na zajęcie pasa drogowego, nie pozwoliłby na wykonanie czynności, do których został zobowiązany. W analizowanym przypadku z wnioskiem o wydanie zezwolenia wystąpiła Spółka, niemniej jednak zauważyć należy, że z uzgodnień dwustronnych wynika, że koszty zajęcia pasa drogowego obciążają ostatecznie inwestora, pomimo tego, że z wniosku wynika, iż samodzielnie nie starał się o uzyskanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, to występując z powyższym wnioskiem Spółka w istocie działała na rzecz inwestora. Pomiędzy Spółką, a inwestorem istnieje zatem więź o charakterze zobowiązaniowym, która na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług stanowi świadczenie usług za wynagrodzeniem, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Spółka podjęła bowiem określone działania, za które została wynagrodzona w wysokości odpowiadającej kwocie opłaty za wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, które to wynagrodzenie zostaje wypłacone przez inwestora. Opłata, o której mowa we wniosku jest formą wynagrodzenia za świadczone usługi, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, stosownie do art. 5 ust. 1 cyt. ustawy. Świadczoną przez Spółkę na rzecz inwestora usługą jest przeniesienie opłaty, za co otrzymuje wynagrodzenie równe wartości opłaty ustalonej w drodze decyzji administracyjnej, za zajęcie pasa drogi. Natomiast inwestor staje się niewątpliwie beneficjentem tej czynności, jest bezpośrednim jej konsumentem, odbiorcą świadczenia odnoszącym korzyść o charakterze majątkowym. A zatem zapłatę przez wykonawcę na rzecz Spółki kwoty opłaty za zajęcie pasa drogowego należy uznać za wynagrodzenie w zamian za wyświadczoną usługę. Świadczenie to zostało udokumentowane fakturą VAT, którą Spółka wystawiła w oparciu o przepisy art. 106 ust. 1 ww. ustawy oraz uregulowania rozdziału 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 ze zm.). Ponadto ze względu na to, iż w niniejszym przypadku nie miały zastosowania preferencyjne stawki podatku od towarów i usług, jak również zwolnienie od podatku, usługa świadczona przez Spółkę jest opodatkowana podstawową stawką podatku od towarów i usług w wysokości 22%. Reasumując wskazać należy, że w okolicznościach przedstawionych we wniosku Spółka świadczyła na rzecz inwestora usługę polegającą na przeniesieniu opłaty i prawa do zajęcia zajęcie pasa drogowego, którą należy udokumentować fakturą VAT. Opłata ta stanowi wartość netto, do której należy doliczyć 22% stawkę podatku od towarów i usług, o ile takie ustalenia wynikają z umowy, w przeciwnym bowiem przypadku będzie to kwota brutto. Należy także podkreślić, że organy podatkowe nie mają prawa ingerować w treść zawieranych umów cywilnoprawnych i przyjęty w nich sposób rozliczeń pomiędzy kontrahentami, chyba że postanowienia umów naruszają przepisy podatkowe, a to może być stwierdzone jedynie w drodze postępowania podatkowego. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, 87-100 Toruń, ul. Św. Jakuba 20.