ITPP2/443-122/12/AW

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 23 stycznia 2012 r. (data wpływu 30 stycznia 2012 r.), uzupełnionym w dniu 10 kwietnia 2012 r. (data wpływu), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, dostawy lokali użytkowych - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 30 stycznia 2012 r. został złożony wniosek, uzupełniony w dniu 10 kwietnia 2012 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, dostawy lokali użytkowych. W przedmiotowym wniosku oraz jego uzupełnieniu, zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, której działalność gospodarcza polegać będzie m.in. na realizacji inwestycji budowlanych o charakterze biurowo-usługowym. Spółka, działając w charakterze dewelopera, planuje w przyszłości wybudowanie budynku biurowego, w którym nastąpi prawne wyodrębnienie lokali. Lokale te będą przedmiotem sprzedaży na rzecz zainteresowanych kontrahentów. W chwili obecnej Spółka przygotowuje szczegóły swojej oferty, która skierowana zostanie następnie do potencjalnych nabywców. Powyższe czynności o charakterze „przedinwestycyjnym” wiążą się także z koniecznością określenia stawki podatku od towarów i usług, którą Spółka stosować będzie przy dostawie przedmiotowych nieruchomości na rzecz ich nabywców. Podatek od towarów i usług zostanie uwzględniony w cenie sprzedaży lokalu, którą uiszczać będzie jego nabywca. Określenie prawidłowej stawki podatku od towarów i usług jest zatem czynnikiem cenotwórczym, wpływającym na treść oferty formułowanej przez Spółkę. Spółka przewiduje możliwość wystąpienia problemów związanych z natychmiastowym zbytem lokali. W związku z powyższym dopuszcza możliwość oddania niecieszącego się chwilowo zainteresowaniem lokalu lub lokali galerii [będącej samorządową instytucją kultury, która działa na podstawie ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. Nr 13, poz. 123 ze zm.)] na podstawie umowy użyczenia na czas określony. Część ze sprzedawanych lokali będzie w takim przypadku przed sprzedażą eksploatowana na podstawie umowy użyczenia przez galerię. Spółka przewiduje zatem, iż sprzedawane lokale będą lokalami użytkowanymi wcześniej na podstawie umowy użyczenia przez galerię albo lokalami, których nabywca będzie pierwszym użytkownikiem. Galeria, jako podmiot biorący w używanie, nie będzie zobowiązana uiszczać Spółce jakichkolwiek należności. Opłaty za media uiszczane będą przez galerię bezpośrednio do dostawców. W związku z powyższym zadano następujące pytania. Czy oddanie lokalu do używania na podstawie umowy użyczenia stanowi „pierwsze zasiedlenie” w rozumieniu 43 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), a jeżeli tak, czy sprzedając taki lokal po upływie dwóch lat od oddania go w użytkowanie Spółka mogłaby skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w tym przepisie? Jeżeli nie, czy w związku z tym nabycie lokalu na podstawie umowy sprzedaży przez kontrahenta wcześniej korzystającego z lokalu na podstawie umowy użyczenia, będzie stanowiło pierwsze zasiedlenie w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, oddanie lokalu galerii w używanie na podstawie umowy użyczenia stanowi pierwsze zasiedlenie w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, a zatem zbycie lokalu na rzecz kontrahenta mogłoby korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, po upływie dwóch lat od zawarcia umowy użyczenia. W świetle zapisów ww. regulacji prawnej, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Spółka wskazała, iż kluczowym zagadnieniem dla możliwości zastosowania powyższego zwolnienia jest ustalenie, czy w danym przypadku doszło do pierwszego zasiedlenia. Nadmieniła, iż definicję pierwszego zasiedlenia zawiera art. 2 pkt 14 ustawy, zgodnie z którym, przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Stwierdziła, że aby doszło do pierwszego zasiedlenia w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, wszystkie przesłanki muszą zostać spełnione łącznie (np. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2011 r. nr IPPP1-443-357/11-4/PR). Pierwsze zasiedlenie musi nastąpić w ramach wykonania czynności podlegającej opodatkowaniu. Zatem za pierwsze zasiedlenie należy uznać moment oddania budynku (budowli) do użytkowania pierwszemu nabywcy (najemcy, dzierżawcy) przy uwzglednieniu, iż sformułowanie „w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu” dotyczy czynności wymienionych w art. 5 obecnie obowiązującej ustawy (interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 maja 2011 r. nr IPPP1/443-313/11-2/ISz). Czynnościami opodatkowanymi są, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług. Wobec tego pierwsze zasiedlenie będzie miało miejsce nie tylko w przypadku nabycia budynku w drodze dostawy towarów, ale również w przypadku realizacji odpłatnego świadczenia usług (np. na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu). W niniejszym przypadku lokale będą wydawane do używania na podstawie umowy użyczenia, która ze swej istoty posiada charakter nieodpłatny. Z tego też względu, w ocenie Spółki, wykonanie tej umowy nie stanowi „odpłatnego świadczenia usług” w rozumieniu art. 5 ustawy. Jednakże w takiej sytuacji należy rozważyć możliwość wystąpienia przesłanek z art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy, który stanowi, iż za odpłatne świadczenie usług uznaje się również nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Spółka stwierdziła, iż ustawa nie definiuje pojęcia „celów osobistych”, jednak w doktrynie przyjmuje się, że „celem tego przepisu jest opodatkowanie konsumpcji prywatnej (przepisy krajowe posługują się koncepcją „osobistego celu”). Nieodpłatne świadczenie usług powinno podlegać opodatkowaniu wyłącznie w przypadku wystąpienia konsumpcji prywatnej, która powinna być zasadniczym celem wykonania świadczenia (Jerzy Martini, Przemysław Skorupa, Marek Wojda, VAT 2010. Komentarz C.H.Beck, 2010, Legalis). W ocenie Spółki, oddanie lokalu do użytkowania nie stanowi Jej „celów osobistych”, ani wspólników, czy udziałowców. Poza przypadkami wymienionymi powyżej, na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy, za odpłatne świadczenie usług uznaje się również „wszelkie nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika”. Powstaje zatem pytanie, czy oddanie lokalu do użytkowania w wykonaniu umowy użyczenia związane jest z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Spółkę. Ustawa nie określa, co należy rozumieć przez usługi świadczone do celów działalności gospodarczej. Spółka stwierdziła, iż odwołując się do dotychczasowego orzecznictwa w tym zakresie uznaje, że powyższe sformułowanie należy rozumieć jako ściśle związane z celem i działalnością konkretnego podmiotu. Podniosła, iż w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2010 r. w sprawie I FSK 326/2009 wskazano: „(...) Odpowiadając na podstawowe pytanie, jak należy rozumieć usługi związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa należy stwierdzić, że chodzi o takie usługi, które są wykonywane nieodpłatnie w związku z potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej podmiotu, potrzebami związanymi z funkcjonowaniem prowadzonego przedsiębiorstwa” (cytowane orzeczenie zostało wydane w oparciu o stan prawny przed nowelizacją, która weszła w życie 1 kwietnia 2012 r., jednak rozważania w zakresie celu działalności podatnika uznać należy za aktualne). Spółka wskazała, że w niniejszej sprawie przekazanie lokalu użytkowego do bezpłatnego używania galerii nie powinno być zakwalifikowane jako usługi świadczone do celów prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż czynność ta pozostaje bez realnego związku z Jej potrzebami i funkcjonowaniem. Z uwagi na powyższe stoi na stanowisku, że na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy, świadczenie usług na podstawie umowy użyczenia, jako pozostające bez związku z prowadzoną przez nią działalnością, powinno być zrównane z odpłatnym świadczeniem usług i jako takie uznane za czynność podlegającą opodatkowaniu. W takiej sytuacji przesłanka opodatkowania czynności będącej podstawą oddania lokalu do użytkowania powinna zostać uznana za spełnioną, co umożliwia uznanie użytkowania lokalu przez galerię za „pierwsze zasiedlenie”. W odniesieniu do pytania drugiego Spółka stwierdziła, że nie można całkowicie wykluczyć sytuacji, w której umowa użyczenia lokalu na rzecz galerii mogłaby zostać zakwalifikowana jako czynność niepodlegająca opodatkowaniu z uwagi na związek świadczonych usług z prowadzoną przez nią działalnością, która w zakresie prowadzonego przedsiębiorstwa ma zamiar także zarządzać lokalami użytkowymi. Istnieje zatem prawdopodobieństwo, że przesłanka opodatkowania czynności, w wykonaniu której oddano lokal do użytkowania, nie zostanie spełniona. W takim przypadku oddanie lokalu do użytkowania na rzecz galerii nie mogłoby zostać uznane za pierwsze zasiedlenie, gdyż nie doszłoby do łącznego spełnienia wszystkich przesłanek przewidzianych w art. 2 ust. 14 ustawy. Nadmieniła, iż w związku z powyższym należałoby rozważyć, czy jako pierwsze zasiedlenie będzie można uznać nabycie lokalu przez kontrahenta na podstawie umowy sprzedaży. Ponieważ literalne brzmienie definicji „pierwszego zasiedlenia” wskazuje, że oddanie do użytkowania powinno nastąpić na rzecz pierwszego nabywcy lub użytkownika, powstaje pytanie, czy nabycie lokalu przez kontrahenta będzie stanowiło „pierwsze zasiedlenie”, skoro podmiot nie byłby pierwszym użytkownikiem lokalu (niewątpliwie takim użytkownikiem jest biorący do używania, tj. galeria). Zatem w stosunku do nabycia lokalu przez kontrahenta nie wszystkie przesłanki zawarte w art. 2 pkt 14 ustawy zostałyby spełnione łącznie, bowiem – w świetle wykładni gramatycznej - nabycie lokalu przez kontrahenta nie stanowiłoby pierwszego zasiedlenia, gdyż nie był on pierwszym jego użytkownikiem. Zdaniem Spółki, w sytuacji gdy nabycie lokalu przez kontrahenta nie stanowiłoby pierwszego zasiedlenia, dostawa lokalu powinna ulegać opodatkowaniu na podstawie art. 43 ust. 10 lit. a) ustawy, tj. jako dokonana „przed pierwszym zasiedleniem”. Spółka ma jednak wątpliwość, czy w takim przypadku do „pierwszego zasiedlenia” w odniesieniu do lokalu oddanego wcześniej do używania (na podstawie umowy użyczenia) w ogóle dojdzie, co sugerowałoby zastosowanie gramatycznej wykładni art. 2 pkt 14 ustawy. Takie rozumowanie wydaje się jednak sprzeczne z celami Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Spółka stwierdziła, że intencją twórców ww. Dyrektywy było wprowadzenie jako zasady zwolnienia od podatku obrotu dokonywanego na rynku wtórnym i opodatkowanie obrotu dokonywanego na rynku pierwotnym i obrotu spekulacyjnego (zob. Tomasz Michalik, VAT. Komentarz Rok wydania: 2010, Wydawnictwo: C.H. Beck). Konieczne byłoby zatem posłużenie się wykładnią celowościową. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 listopada 2010 r. I SA/Kr 1581/2010 wskazano, że „Istotą pierwszego zasiedlenia jest oddanie do użytkowania, które następuje w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. (...) Pierwszym zasiedleniem będzie zatem tylko pierwsza czynność opodatkowana dotycząca danych budynków (ich części) lub budowli.”. W świetle powyższej wykładni możliwe byłoby uznanie nabycia lokalu przez kontrahenta za pierwsze zasiedlenie. W ocenie Spółki, w takim wypadku dostawa lokalu podlegałaby opodatkowaniu bez względu na datę zawarcia umowy sprzedaży lokalu. Reasumując Spółka stwierdziła, iż oddanie lokalu w użytkowanie na podstawie użyczenia stanowić będzie pierwsze zasiedlenie w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, a zatem zbycie lokalu na rzecz kontrahenta mogłoby korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, po upływie dwóch lat od zawarcia umowy użyczenia. W przypadku zaś uznania, że oddanie lokalu w użytkowanie na podstawie umowy użyczenia nie stanowi pierwszego zasiedlenia, dostawa lokalu na rzecz kontrahenta powinna zostać opodatkowana jako dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim (w przypadku uznania, że do pierwszego zasiedlenia nie doszło). W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Towarami - w świetle art. 2 pkt 6 ww. ustawy – są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Art. 7 ust. 1 ustawy określa, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W myśl postanowień art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). W świetle art. 8 ust. 2 ustawy, za odpłatne świadczenie usług uznaje się również: użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Stawka podatku, zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy z 11 marca 2004 r., wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Stosownie do treści art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług stawki obniżone lub zwolnienie od podatku. I tak, w świetle zapisów art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Definicję pierwszego zasiedlenia zawiera art. 2 pkt 14 ustawy, zgodnie z którym, przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Żeby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do oddania budynków (budowli lub ich części) do użytkowania w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Jeżeli zatem podatnik wybuduje obiekt lub go zmodernizuje, przy czym nakłady na ulepszenie przekroczą 30% wartości początkowej, a następnie obiekt ten (lub ulepszenie) zostanie oddany do użytkowania (wprowadzony przez podatnika do ewidencji środków trwałych), nie oznacza to, że został on zasiedlony. Oddanie do użytkowania nie nastąpiło bowiem w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Pierwsze zasiedlenie będzie miało miejsce wówczas, gdy wybudowany lub zmodernizowany obiekt zostanie sprzedany lub np. oddany w dzierżawę, najem. Zarówno sprzedaż, jak i dzierżawa są bowiem czynnościami podlegającymi opodatkowaniu. W art. 43 ust. 10 ustawy podano, że podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod warunkiem że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części: są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni; złożą, przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego, zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub ich części. Zgodnie z ust. 11 tego artykułu, oświadczenie, o którym w ust. 10 pkt 2, musi również zawierać: imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej dokonującego dostawy oraz nabywcy; planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, budowli lub ich części; adres budynku, budowli lub ich części. Powyższe przepisy wskazują, że ustawodawca - na podstawie art. 43 ust. 10 ustawy - daje podatnikom możliwość zrezygnowania z przysługującego zwolnienia od podatku dostaw, spełniających warunki określone w ust. 1 pkt 10 tego artykułu i opodatkowania tych transakcji na zasadach ogólnych. W myśl postanowień art. 43 ust. 1 pkt 10a cyt. wyżej ustawy, zwalnia się dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. Warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a lit. b), nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat (ust. 7a ww. artykułu). Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że działalność gospodarcza Spółki polegać będzie m.in. na realizacji inwestycji budowlanych o charakterze biurowo-usługowym. Spółka, działając w charakterze dewelopera, planuje w przyszłości wybudowanie budynku biurowego, w którym nastąpi prawne wyodrębnienie lokali. Lokale będą przedmiotem sprzedaży na rzecz zainteresowanych kontrahentów. Spółka przewiduje możliwość wystąpienia problemów związanych z natychmiastowym ich zbytem. W związku z powyższym dopuszcza możliwość oddania niecieszącego się chwilowo zainteresowaniem lokalu lub lokali galerii (będącej samorządową instytucją kultury) na podstawie umowy użyczenia na czas określony. Galeria, jako podmiot biorący w używanie, nie będzie zobowiązana uiszczać Spółce jakichkolwiek należności. Mając na uwadze powyższe oraz powołane przepisy prawa należy potwierdzić stanowisko Spółki, iż nieodpłatne udostępnienie, na podstawie umowy użyczenia, lokali użytkowych galerii będzie zrównane z odpłatnym świadczeniem usług, które podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jednakże w odniesieniu do tej czynności zastosowanie znajdzie dyspozycja przepisu art. 8 ust. 2 pkt 1, a nie jak wskazano we wniosku – art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Wystąpi bowiem użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa Spółki, do celów nie służących Jej działalności gospodarczej (nie prowadzi działalności w zakresie oddawania lokali do używania). Jednocześnie treść wniosku nie wskazuje, aby mogły wystąpić okoliczności wyłączające prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy wybudowaniu budynku biurowo-usługowego. Zatem nastąpi oddanie do użytkowania tych lokali w wykonaniu czynności podlegającej opodatkowaniu po wybudowaniu, czyli pierwsze ich zasiedlenie w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy. W konsekwencji dostawa tych lokali dokonana po upływie 2 lat od ich pierwszego zasiedlenia będzie objęta zwolnieniem od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, o ile strony transakcji nie wybiorą opcji opodatkowania, o której mowa w art. 43 ust. 10 ustawy. Słusznie zatem Spółka wskazała we wniosku, że do planowanej transakcji sprzedaży należy zastosować zwolnienie na podstawie ww. przepisu, jednakże mając na uwadze Jej stwierdzenie, zgodnie z którym czynność oddania lokali w nieodpłatne używanie stanowić będzie nieodpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy, oceniając stanowisko całościowo należało uznać je za nieprawidłowe. Końcowo wskazać należy, że rozstrzygnięcie kwestii objętej drugim pytaniem zadanym we wniosku – ze względu na sposób jego sformułowania – stało się bezprzedmiotowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania niniejszej interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).