ITPP2/443-1275/10/AW

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 5 grudnia 2010 r. (data wpływu 10 grudnia 2010 r.), uzupełnionym w dniu 2 marca 2011 r. (data wpływu), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy lokali mieszkalnych – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 10 grudnia 2010 r. został złożony wniosek, uzupełniony w dniu 2 marca 2011 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy lokali mieszkalnych. W przedmiotowym wniosku oraz jego uzupełnieniu, przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Prowadzi Pan działalność gospodarczą niezwiązaną ze sprzedażą nieruchomości (tłumaczenia językowe), z tytułu której jest „płatnikiem” podatku VAT. W 2010 r. zakupił Pan razem z żoną (wspólnota małżeńska) działkę w celu wybudowania dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej z garażami. Budynki miały być wykorzystywane na cele mieszkalne całej rodziny (łącznie z rodzicami Pana i żony), jednakże z powodu złej kondycji finansowej i problemów rodzinnych, powyższe plany uległy zmianie. Budynki posiadają cztery osobne wejścia, wobec czego będzie można ustanowić odrębne księgi wieczyste i wyodrębnić cztery lokale mieszkalne. Rozważa Pan możliwość sprzedaży wszystkich czterech mieszkań. Obecnie zamierza Pan zbyć nieruchomość bez wykorzystywania jej na żadne cele, niemniej jednak proces sprzedaży jest procesem długim i może się okazać, że albo żona, albo Pan, będzie chcieć zostawić dla siebie jedno mieszkanie. Wszystko zależy od sytuacji finansowej oraz prywatnej, jak również porozumienia między Panem i żoną. W przeszłości nabył Pan, jako kawaler, jedno mieszkanie, a w późniejszym okresie, już wspólnie z żoną, kolejne mieszkanie. Każdy z lokali był nabyty do własnych celów. Poza tymi dwoma transakcjami oraz nabyciem działki będącej przedmiotem niniejszego wniosku, nie nabywał Pan, ani nie zbywał, innych nieruchomości. Obecnie nie planuje dokonywać transakcji zbycia posiadanych, niewymienionych we wniosku, nieruchomości. W związku z powyższym zadano następujące pytania. Czy w przypadku sprzedaży mieszkań będzie Pan musiał zapłacić podatek od towarów i usług? Czy ilość sprzedanych mieszkań w danym roku kalendarzowym ma jakieś znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług? Czy w przypadku rozwodu i podziału majątku (Pan i żona będziecie mieć po dwa mieszkania) będą obowiązywać inne przepisy podatkowe? Zdaniem Wnioskodawcy, nie będzie zobowiązany uiścić podatku od towarów i usług od sprzedaży mieszkań, ponieważ czynność ta nie ma charakteru ciągłego i nie jest związana z wykonywaną działalnością gospodarczą. Wskazał Pan, że budowa mieszkań miała charakter budowy na cele mieszkaniowe, a nie zarobkowe. W Pana ocenie, w przypadku rozdzielności majątkowej żaden z małżonków nie będzie musiał zapłacić podatku. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W art. 7 ust. 1 ustawy postanowiono, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Towarami - w myśl postanowień art. 2 pkt 6 ww. ustawy - są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. 06. 347. 1) stanowi, że podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel, czy też rezultaty takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b) cyt. Dyrektywy wskazano, że państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego. Zarówno z brzmienia ww. przepisów Dyrektywy 2006/112/WE, jak i art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów wynika, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, czy działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym również nieruchomości gruntowej, jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek został nabyty na potrzeby własne, czy też z zamiarem przeznaczeniem np. do działalności handlowej. Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „zamiar”, jak również nie precyzuje pojęcia „sposób częstotliwy”, w każdym przypadku należy badać, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie (więcej niż jednokrotnie). Z ogólnie przyjętej definicji „zamiaru” wynika, że jest to projekt, plan, czy intencja zrealizowania czegoś. Zatem istotą zamiaru są intencje, jakie przyświecają dokonywanym czynnościom, jak i cel, który dana osoba chce osiągnąć. W efekcie, aby stać się podatnikiem podatku od towarów i usług wystarczy wykonać czynności, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy w sposób jednorazowy, jednak w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy. Nie jest przy tym istotna sama częstotliwość wykonania tych czynności, ale istnienie okoliczności wskazujących na zamiar ich wykonania w sposób częstotliwy. O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy więcej lat), ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne, było dokonywanie jej wielokrotnie i w okolicznościach noszących znamiona działalności gospodarczej. Należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego. W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą niezwiązaną ze sprzedażą nieruchomości (tłumaczenia językowe), z tytułu której jest podatnikiem podatku od towarów i usług. W 2010 r. zakupił Pan wraz z żoną działkę w celu wybudowania dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej z garażami. Budynki miały być wykorzystywane na cele mieszkalne całej rodziny, jednakże z powodu złej kondycji finansowej i problemów rodzinnych powyższe plany uległy zmianie. Budynki posiadają cztery osobne wejścia, wobec czego można ustanowić odrębne księgi wieczyste i wyodrębnić cztery lokale mieszkalne. Rozważa Pan możliwość sprzedaży wszystkich czterech mieszkań, bez wykorzystywania ich na inne cele, niemniej jednak może się okazać, że albo żona, albo Pan, będzie chcieć zostawić dla siebie jedno mieszkanie. Poza zakupem przedmiotowej działki oraz dwóch lokali mieszkalnych (na cele własne), nie nabywał Pan, ani nie zbywał, innych nieruchomości. W oparciu o powołane przepisy stwierdzić należy, że jeżeli – jak wynika z treści wniosku -dokona Pan zbycia części swojego majątku prywatnego w postaci lokali mieszkalnych, a czynności te zostaną wykonane okazjonalnie (mogą wystąpić maksymalnie cztery transakcje), w okolicznościach wskazujących, iż nie są czynione z zamiarem ich powtarzania (kontynuowania) i nadania im stałego charakteru, to transakcje te nie mogą być uznane za działalność gospodarczą, zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, a Pan nie uzyska statusu podatnika w rozumieniu ust. 1 tego artykułu. Sprzedając opisane we wniosku lokale mieszkalne skorzysta Pan z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, który nie był wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej, a zatem czynność ta nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Ponadto wskazuje się, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie pozostaje ilość sprzedanych przez Pana mieszkań w roku kalendarzowym, jak również fakt, czy pozostaje Pan w związku małżeńskim, czy też nie. Informuje się, że niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, co oznacza, iż w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Końcowo wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 14b § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W związku z powyższym niniejsza interpretacja stanowi rozstrzygnięcie wyłącznie dla Pana. Jeżeli żona zamierza uzyskać interpretację indywidualną, obowiązana jest do złożenia odrębnego wniosku i przedstawienia odpowiedniego dla niej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), pytania i własnego stanowiska w sprawie oraz dokonania odrębnej opłaty. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania niniejszej interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.