ITPP2/443-1686/11/KT

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t. j. z 2005 roku Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 24 listopada 2011 r. (data wpływu 2 grudnia 2011 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży w trybie egzekucji komorniczej nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 2 grudnia 2011 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży w trybie egzekucji komorniczej nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Przeciwko dłużnikom prowadzone jest postępowanie egzekucyjne z nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym (budynkiem w budowie), dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą. Nieruchomość obejmuje działkę o powierzchni 816 m², zabudowaną domem mieszkalnym jednorodzinnym, wolnostojącym. W obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego działka usytuowana jest na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Budowa ww. budynku nie jest w pełni zakończona, biegły z zakresu szacowania nieruchomości określił stan zaawansowania budowy na około 40%. W budynku, na poziomie parteru, znajdują się następujące pomieszczenia: salon z aneksem kuchennym, łazienka, pokój, garaż, kotłownia. Kolejna kondygnacja nie została wybudowana. Budynek zamieszkany jest przez dłużników wraz z rodziną. Przedmiotowa nieruchomość stanowi własność dłużników na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. Nieruchomość została przez dłużników nabyta w celach mieszkalnych i w ten sposób jest przez nich użytkowana. W budynku nie jest prowadzona działalność gospodarcza. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy sprzedaż ww. nieruchomości, stanowiącej własność dłużników, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a jeżeli tak to według jakiej stawki? Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż przedmiotowej nieruchomości w drodze egzekucji sądowej, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zatem nie ma obowiązku wystawienia faktury VAT. W Pana ocenie, aby dana czynność podlegała opodatkowaniu konieczne jest jej wykonanie przez podmiot, który w związku z tym występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Powołując przepis art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług stwierdził Pan, iż dłużnicy nie są z tytułu sprzedaży tej nieruchomości podatnikami podatku od towarów i usług. Do sprzedaży wskazanej nieruchomości w drodze licytacji nie ma również zastosowania art. 15 ust. 2 w zw. z ust. 1. Budynek został wybudowany przez dłużników w celach mieszkalnych i w ten sposób jest przez nich wykorzystywany. Nie jest związany z prowadzeniem jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Ponieważ nieruchomość stanowi majątek prywatny dłużników, jej sprzedaż w drodze licytacji, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Definicję towaru ustawodawca zawarł w art. 2 pkt 6 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 tej ustawy, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, podlega opodatkowaniu, ale tylko taka, która wykonana jest przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Podatnikami - według zapisu art. 15 ust. 1 - są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 tego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Stosownie do art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347, str. 1 ze zm.), działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów. Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Zgodnie z art. 12 ust. 1 cyt. Dyrektywy, państwa członkowskie mogą również uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu ww. art. 9 ust. 1, w szczególności (…) dostawy budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem. Przez budynek rozumie się dowolną konstrukcję trwale związaną z gruntem. Ze wskazanych uregulowań wynika, że dostawa budynków, co do zasady, jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług. W świetle definicji zawartych w art. 15 ustawy, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym budynków) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Aby dostawę towarów (np. budynku) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a sprzedawane towary zostały nabyte w celu wykorzystania w działalności gospodarczej. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług – w świetle powyższych przepisów - jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – musi ona być zrealizowana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że osoba fizyczna nieprowadząca regularnej, czy zorganizowanej działalności gospodarczej, dokonująca jednorazowej lub okazjonalnych transakcji, nie występuje w charakterze podatnika od towarów i usług. Zatem jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży ze swojego majątku prywatnego - który nie został nabyty w celu prowadzenia działalności gospodarczej – budynku mieszkalnego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, sprzedaż ta nie oznacza prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Jednorazowa, czy okazjonalna wyprzedaż majątku prywatnego przez osobę fizyczną nie może być uznana za działalność handlową, czyniącą tenże podmiot podatnikiem podatku od towarów i usług. Jak stanowi art. 106 ust. 1 ww. ustawy podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że przedmiotem sprzedaży, w trybie egzekucji komorniczej, będzie działka o powierzchni 816 m², zabudowana domem mieszkalnym jednorodzinnym, wolnostojącym. W obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego działka ta usytuowana jest na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Budowa ww. budynku nie jest w pełni zakończona (stan zaawansowania budowy to około 40%). W budynku, na parterze, znajduje się salon z aneksem kuchennym, łazienka, pokój, garaż i kotłownia. Kolejna kondygnacja nie została wybudowana. Budynek zamieszkany jest przez dłużników wraz z rodziną. Przedmiotowa nieruchomość stanowi majątek prywatny dłużników, nabyty w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej. Budynek został wybudowany przez dłużników w celach mieszkalnych i w ten sposób jest przez nich wykorzystywany. Nie jest związany z prowadzeniem jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Mając na uwadze treść wniosku oraz powołane przepisy stwierdzić należy, że mimo, iż budynek spełnia definicję towaru, zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, z okoliczności niniejszej sprawy nie wynika, aby w związku z mającą nastąpić sprzedażą ww. nieruchomości zabudowanej, można było traktować dłużników jako handlowców. Nie można bowiem stwierdzić, że nabyli działkę budowlaną w celu jej dalszej odsprzedaży, czy w celach zarobkowych, ponieważ ww. działka przeznaczona była na potrzeby własne, tj. pod budowę domu, w którym dłużnicy zamieszkali z rodziną. Ponadto z wniosku wynika, iż budynek nie był wykorzystywany do celów działalności gospodarczej. W konsekwencji, czynność sprzedaży przedmiotowej nieruchomości zabudowanej, stanowiącej majątek własny dłużników, oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Reasumując należy uznać, że sprzedaż w trybie egzekucji komorniczej wskazanej powyżej nieruchomości zabudowanej, w okolicznościach przedstawionych we wniosku, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest normatywnych przesłanek, aby uznać dłużników za podatników tego podatku. Wobec powyższego nie będzie Pan zobowiązany do udokumentowania ww. czynności fakturą VAT. Końcowo zaznacza się, iż niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, co oznacza, iż w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.