ITPP2/443-411/10/AF

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 28 kwietnia 2010 r. (data wpływu 5 maja 2010 r.), uzupełnionym w dniu 16 lipca 2010 r. (data wpływu), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy gruntu zabudowanego - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 5 maja 2010 r. złożono wniosek, uzupełniony w dniu 16 lipca 2010 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy gruntu zabudowanego. W przedmiotowym wniosku oraz jego uzupełnieniu, przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Miasto zamierza sprzedać, w drodze nieograniczonego przetargu ustnego, nieruchomość: działkę nr 2 o powierzchni 0,1804 ha oraz działkę nr 3 o powierzchni 0,0068 ha. Działka nr 2 jest zabudowana obiektem o pow. użytkowej 61 m2, przeznaczonym do likwidacji. Budynek został wzniesiony przez dzierżawców bez stosownych pozwoleń na budowę, a także bez zgody właściciela gruntu (Miasta). Jest on zaewidencjonowany w kartotece budynków i sklasyfikowany jako mieszkalny. W rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jest budynkiem. Grunt nr 2 był użytkowany na zasadzie umowy dzierżawy na cele rekreacyjne (pod zieleń), natomiast grunt pod budynkiem na cele magazynowo-składowe. Umowa dzierżawy wygasła z dniem 31 grudnia 2005 r. Po tym terminie Miasto naliczało opłaty za bezumowne korzystanie z gruntu, tytułem odszkodowania. Nieruchomość została opuszczona w styczniu 2009 r. Z użytkownikami ww. gruntu nigdy nie została zawarta umowa najmu dotycząca opisanego budynku, który początkowo pełnił rolę altany, a z czasem został przez nich przystosowany na cele mieszkaniowe. Osoby w nim przebywające nie miały prawa do zamieszkiwania, a więc trudno uznać, że nastąpiło pierwsze zasiedlenie. W wyniku przeprowadzonej kontroli przez Inspektora Nadzoru Budowlanego ustalono, że pomieszczenia, w których zamieszkiwali dzierżawcy, nie spełniają wymogów prawa budowlanego. Operat szacunkowy, na podstawie którego określono wartość nieruchomości, nie obejmuje składników budowlanych, które nie przedstawiają żadnej wartości, a tym samym, nie zwiększają wartości sprzedawanej nieruchomości, wręcz przeciwnie, z usunięciem tych budynków wiążą się dodatkowe koszty, które nabywca będzie musiał ponieść w związku z koniecznością ich rozbiórki. W tej sytuacji transakcja będzie dotyczyć sprzedaży jedynie gruntu, który zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przeznaczony jest pod przyszłą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Opisana dostawa nieruchomości będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia, ponieważ od zakończenia umowy dzierżawy (wyłącznie gruntu) upłynęły ponad dwa lata. W trakcie trwania umowy dzierżawy naliczany był podatek w wysokości 22% w stosunku do powierzchni 61 m2, wykorzystywanej na cele magazynowo-składowe, natomiast pozostały teren o powierzchni 1.743 m2 przeznaczony pod uprawę warzyw, korzystał ze zwolnienia od podatku. Miasto nie ponosiło wydatków na ulepszenie budynków znajdujących się na nieruchomości. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy należy doliczyć do wylicytowanej ceny sprzedaży podatek od towarów i usług w wysokości 22%, zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, czy też nieruchomość ta skorzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy? Zdaniem Wnioskodawcy, do ceny sprzedaży, zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, powinien zostać doliczony podatek w wysokości 22%, ponieważ w tym przypadku następuje jedynie dostawa gruntu, mimo, że nieruchomość jest zabudowana. W związku z tym, że obiekt przeznaczony jest do likwidacji oraz w żaden sposób nie zwiększa wartości nieruchomości, a osoby zamieszkujące ww. nieruchomość nie miały prawa do zamieszkiwania, trudno uznać, że nastąpiło pierwsze zasiedlenie. Zdaniem Wnioskodawcy, opisana transakcja dotyczyć będzie jedynie gruntu, który zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest pod przyszłą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Towarami, w świetle art. 2 pkt 6 ustawy, są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Artykuł 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Podstawą opodatkowania - w myśl art. 29 ust. 1 ustawy – jest obrót, obrotem zaś jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę podatku należnego (…). W przypadku dostawy budynków, budowli lub ich części trwale związanych z gruntem, zgodnie z art. 29 ust. 5 ustawy, z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. W świetle tego przepisu przy sprzedaży budynków lub budowli, grunt na którym są one posadowione dzieli byt prawny budynków (budowli) w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony. Co do zasady stawka podatku – na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy - wynosi 22%. Jednakże, zarówno w treści wskazanej ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku. Stosownie do zapisu art. 43 ust. 1 pkt 10 wskazanej ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem, gdy: dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 14 ustawy o podatku od towarów i usług, przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności opodatkowanych, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: wybudowaniu, ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie od podatku od towarów i usług stosuje się w odniesieniu do sprzedaży całości lub części budynków, jeżeli przez dokonaniem dostawy nastąpiło ich pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a ich dostawą jest dłuższy niż 2 lata. Natomiast zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. W myśl ust. 1 pkt 7a powołanego artykułu, warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a lit. b, nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat. Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W myśl art. 3 pkt 3 ww. ustawy, przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury (...). Z treści złożonego wniosku wynika, że Miasto zamierza sprzedać nieruchomość, składającą się z 2 działek, przy czym działka nr 2 jest zabudowana obiektem o pow. użytkowej 61 m2, przeznaczonym do likwidacji. Został on wzniesiony przez dzierżawców bez stosownych pozwoleń na budowę, a także bez zgody właściciela gruntu (Miasta). Jest zaewidencjonowany w kartotece budynków i sklasyfikowany jako mieszkalny. W rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jest budynkiem. Grunt był użytkowany na zasadzie umowy dzierżawy na cele rekreacyjne (pod zieleń), natomiast grunt pod budynkiem na cele magazynowo-składowe. Z użytkownikami ww. gruntu nigdy nie została zawarta umowa najmu dotycząca opisanego budynku, który początkowo pełnił rolę altany, a z czasem został przez nich przystosowany na cele mieszkaniowe. Osoby w nim przebywające nie miały prawa do zamieszkiwania. W wyniku przeprowadzonej kontroli przez Inspektora Nadzoru Budowlanego ustalono, że pomieszczenia, w których zamieszkiwali dzierżawcy nie spełniają wymogów prawa budowlanego. Operat szacunkowy, na podstawie którego określono wartość nieruchomości, nie obejmuje składników budowlanych, które nie przedstawiają żadnej wartości, a tym samym, nie zwiększają wartości sprzedawanej nieruchomości, a wręcz przeciwnie, z usunięciem tych budynków wiążą się dodatkowe koszty, które nabywca będzie musiał ponieść w związku z koniecznością ich rozbiórki. Przedmiotowy grunt, zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przeznaczony jest pod przyszłą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W trakcie trwania umowy dzierżawy naliczany był podatek w wysokości 22% w stosunku do powierzchni 61 m2, wykorzystywanej na cele magazynowo-składowe, natomiast pozostały teren o powierzchni 1.743 m2 przeznaczony pod uprawę warzyw, korzystał ze zwolnienia od podatku. Miasto nie ponosiło wydatków na ulepszenie budynków znajdujących się na nieruchomości. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że okoliczności sprawy wskazują, iż przedmiotem sprzedaży będzie nieruchomość zabudowana. Dostawa przedmiotowego budynku będzie zwolniona od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż – jak wskazano we wniosku – opisana dostawa będzie dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia i nie zachodzą przesłanki wykluczające to prawo, tj. w stosunku do przedmiotowego budynku nie przysługiwało dokonującemu jego dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego i nie ponosił wydatków na jego ulepszenie. Mając na względzie powyższe, przy uwzględnieniu zapisu art. 29 ust. 5 ww. ustawy, zwolniona od podatku będzie również dostawa gruntu stanowiącego działkę nr 2. Natomiast dostawa gruntu stanowiącego działkę nr 3 będzie opodatkowana stawką 22%. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.