ITPP2/4512-524/16-1/KK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 21 lipca 2016 r. (data wpływu 27 lipca 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania czynności przekazania samochodu na cele osobiste, prywatne, niezwiązane z działalnością gospodarczą – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 27 lipca 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania czynności przekazania samochodu na cele osobiste, prywatne, niezwiązane z działalnością gospodarczą. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą „P. P. K.” i jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W 2013 r. została zawarta z firmą leasingową umowa leasingu na samochód osobowy dla celów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Samochód był przedmiotem leasingu operacyjnego. Czynsze leasingowe były księgowane w kosztach działalności gospodarczej w kwocie netto i było dokonywane częściowe odliczenie VAT od czynszów leasingowych, zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o VAT. W maju 2016 r. nastąpiło zakończenie umowy leasingu i zgodnie z warunkami tej umowy leasingobiorcy, po zakończeniu umowy, przysługiwało prawo wykupu przedmiotu leasingu. Pod pojęciem wykupu rozumie się prawo do nabycia przedmiotu leasingu po zakończeniu umowy leasingu. Możliwość nabycia wynika z umowy, ale jest odrębną czynnością. Faktura dokumentująca wykup została wystawiona na leasingobiorcę – osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą (usługi gastronomiczne M. B. „P. P. K.”, NIP: …). Po zakończeniu umowy leasingu, wykupiła Pani przedmiot leasingu (samochód) i przeznaczyła go, w momencie wykupu, na cele osobiste, prywatne, niezwiązane z prowadzoną działalnością. Nie zamierza Pani w przyszłości wykorzystywać go w ramach prowadzonej działalności. Ponieważ wykup samochodu związany był z przekazaniem na cele prywatne, a przekazanie nie było związane z działalnością, nie miała Pani prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury wykupu samochodu z leasingu. Faktura wykupu z leasingu samochodu nie została ujęta w rejestrze VAT zakupu ani w podatkowej książce przychodów i rozchodów. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy po zakończeniu umowy leasingu, z tytułu wykupienia samochodu od leasingodawcy i przekazania go na cele osobiste, prywatne, do swojego majątku prywatnego, odrębnego od działalności gospodarczej, powinno podlegać opodatkowaniu VAT, czy nie powinno? Zdaniem Wnioskodawcy, przekazanie samochodu na cele prywatne, po wykupie z leasingu, nie podlega opodatkowaniu VAT. W trakcie trwania umowy leasingu korzystał z obcego środka trwałego, a po zakończeniu umowy i prywatnym wykupie stał się właścicielem samochodu. Ponieważ samochód został zakupiony z przeznaczeniem na cele osobiste, brak było podstaw do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wykupu samochodu. Faktura dokumentująca zakup (wykup) samochodu od leasingodawcy nie została ujęta w rejestrze VAT zakupu ani w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 710), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy, przez dostawę, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności: przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, wszelkie inne darowizny jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych. Jak wynika z powyższych uregulowań, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, a także wszelkie inne darowizny, z którymi wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych. Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego, to nieodpłatne przekazanie (w tym także darowizna) tych towarów pozostaje poza zakresem opodatkowania (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania), bez względu na cel, na który zostały one przekazane (darowane). Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W świetle art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza - stosownie do ust. 2 tego artykułu - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Analiza przedstawionego stanu faktycznego oraz treści przywołanych przepisów prawa prowadzi do stwierdzenia, że skoro - jak wynika z przedstawionego we wniosku opisu sprawy - dokonując wykupu przedmiotowego samochodu, nie zamierza Pani w przyszłości wykorzystywać go w prowadzonej działalności gospodarczej, to w zaistniałej sytuacji, w związku z zamiarem nieodpłatnego przekazania go na cele osobiste, prywatne nie przysługuje Pani prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia tego samochodu. W konsekwencji nie jest spełniony warunek określony w art. 7 ust. 2 ustawy do uznania tego przekazania za czynność podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.