ITPP3/4512-417/16/BJ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 28 lipca 2016 r. (data wpływu 4 sierpnia 2016 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku prawa do odzyskania podatku naliczonego w związku z realizacją projektu pn. „R.” – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 4 sierpnia 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług ww. zakresie. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. W dniu 31 grudnia 2009 r. Gmina podpisała umowę z Województwem … o dofinansowanie ww. projektu, współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego … 2007-2013, Osi Priorytetowej 4 – „Rozwój, restrukturyzacja i rewitalizacja miast”, Działanie 4.2. – „Rewitalizacja miast”. Projekt realizowany jest na terenie Gminy Miasto i należy do jej zadań własnych, polegał on na poprawie stanu technicznego zabytkowej kamienicy oraz przyległego do niej parku. Projekt realizowany był w latach 2008-2011 (rozpoczęcie – 7 stycznia 2008 r., zakończenie finansowe – 15 września 2011 r.). W ramach projektu poprawił się stan techniczny (poprawa stanu pomników, nawierzchni alejek, sieci oświetleniowej, stanu krzewów i drzew, budowa kanalizacji teletechnicznej pierwotnej). Właścicielem powstałej w wyniku realizacji infrastruktury parku jest Gmina. Zarząd nad parkiem sprawuje Wydział Mienia Komunalnego Urzędu Miasta. Park jest ogólnodostępny bez żadnych opłat. Gmina Miasto nie czerpała i nie czerpie dochodu z tytułu korzystania z powstałej infrastruktury. Gmina otrzymała refundację poniesionych kosztów na park. W ramach projektu poprawił się także stan kamienicy przy ulicy (poprawa stanu klatek schodowych, stropów, instalacji wewnętrznych, lokali, wykonano nadbudowę kamienicy, zachowano oraz wyeksponowano wartości architektoniczne kamienicy). w po zakończeniu inwestycji, została oddana do użytku oraz wpisana do ewidencji środków trwałych Gminy (na stan Wydziału Mienia Komunalnego) w dniu 18 listopada 2011 r. Gmina nie wykorzystuje pomieszczeń powstałych w wyniku inwestycji „kamienica do prowadzenia działalności związanej z działalnością opodatkowaną - najmu - wykorzystując je do realizacji zadań organów władzy samorządowej, częściowo na potrzeby własnej administracji i w pozostałej części z zakresu współpracy samorządu z organizacjami pozarządowymi oraz ich wsparcia użyczając nieodpłatnie pomieszczenia organizacjom pozarządowym i stowarzyszeniom pożytku publicznego działającym na rzecz wspólnoty samorządowej, nieprowadzącym działalności gospodarczej. Właścicielem powstałej w wyniku realizacji infrastruktury - kamienicy jest Gmina. Administrowanie (zarządzanie) nad kamienicą sprawuje Sp. z o.o. (w 100% własność Gminy. Zarządzeniem Prezydent Miasta wyraża każdorazowo zgodę każdej z organizacji pozarządowej nie prowadzącej działalności gospodarczej na użyczenie lokali w drodze umowy użyczenia. Na potrzeby realizacji zadań własnych samorządu przeznaczone zostało ok. 12% powierzchni użytkowej kamienicy (Biuro Organizacji Pozarządowych Urzędu Miasta Biuro Zintegrowanych Inwestycji Terytorialnych przy Urzędzie Miasta, sale konferencyjne), ok. 7% Muzeum ... w (jednostka organizacyjna Gminy Miasta). Pozostała część (od 10 do 50% powierzchni użytkowej w kamienicy, w zależności od roku) jest użyczana organizacjom pozarządowym i stowarzyszeniom nie prowadzącym działalności gospodarczej. Pozostała część to pustostany i korytarze. Z organizacjami pozarządowymi zawierane są umowy użyczenia lokalu w imieniu Gminy przez Sp. z o.o. na podstawie, których użytkownik pokrywa wyłącznie koszty konieczne i użytkowe związane z funkcjonowaniem lokalu, pokrycie kosztów mediów: co, cwu, woda, ścieki, energia elektryczna itp. Użytkownik nie ponosi kosztów czynszu ani też zarządu. Każdy z użytkowników ma założone subkonto do rozliczeń, na które wpłaca środki na pokrycie funkcjonowania lokalu. Stowarzyszenia i organizacje refundują rzeczywiście poniesione koszty. Rozliczeń dokonuje której na mocy Zarządzeń powierzono zawieranie umów użyczenia. wystawia faktury w imieniu Gminy rozliczające koszty (refundacja rzeczywiście poniesionych kosztów przez organizacje pozarządowe nie prowadzące działalności gospodarczej). Gmina nie czerpie dochodów z tego tytułu. Gmina uzyskała pozytywną interpretacje indywidualną w tej sprawie podczas realizacji projektu. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy Gmina ma możliwość dokonania odzyskania poniesionego podatku VAT dot. zrealizowanego projektu? Zdaniem Gminy realizując ww. projekt w ramach RPO... na lata 2007-2013 nie mogła odzyskać poniesionego kosztu VAT w ramach projektu będąc organem władzy na podstawie art. 15 ust. 6 oraz nie prowadząc sprzedaży opodatkowanej na budynku (użyczenie nieodpłatne na rzecz podmiotów nieprowadzących działalności gospodarczej) art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Środki pozyskane przez Gminę nie są uważane za środki, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie miejsca świadczenia usług oraz zwrotu kwoty podatku naliczonego w jednostce dokonującej nabycia (importu) towarów lub usług (Dz.U. 2013, poz. 1656). Wniosek o dofinansowanie przedmiotowej inwestycji był składany przez Gminę. Beneficjentem środków w trakcie realizacji inwestycji w latach 2008-2011 zgodnie z zawartą umową o dofinansowanie była Gmina Miasto. Gmina nie ma możliwości odzyskania podatku VAT od faktur związanych z realizacją inwestycji: Park jest ogólnodostępny, bez żadnych opłat. Gmina nie czerpie dochodów z kamienicy i nie prowadzi działalności opodatkowanej, wykorzystując budynek w części na potrzeby zadań własnych samorządu, a w pozostałej użyczając nieodpłatnie dla organizacji i stowarzyszeń nieprowadzących działalności gospodarczej. Zakupy inwestycyjne nie miały związku z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Gmina uważa, że zgodnie z art. 710 kodeksu cywilnego przez umowę użyczenia, użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie rzeczy mu w tym celu oddanej, a zgodnie z art. 713 kc biorący do używania ponosi zwykłe koszty utrzymania użyczonej rzeczy. Umowa użyczenia z istoty nie jest umową wzajemną, gdyż świadczeniu użyczającego nie odpowiada świadczenie biorącego, korzystającego z cudzej rzeczy w sposób określony przez użyczającego. Z treści umowy wynika jedynie i wyłącznie obowiązek ponoszenia kosztów jego bieżącej eksploatacji w rozumieniu dyspozycji art. 713 kc iw konsekwencji w takim przypadku możemy mówić o nieodpłatnym świadczeniu. Wnioskujący uważa, że wydatki ponoszone przez właściciela związane z utrzymaniem jego lokali, a dotyczących tzw. mediów, użyczający w zakresie dostawy mediów do poszczególnych lokali występuje jako pośrednik między dostawcami i odbiorcami. Nabywcą finalnym towarów i usług - wody, ogrzewania, odprowadzania ścieków itp. i służących zaspokojeniu potrzeb biorącego w używanie - jest nie użyczający, a każdy z biorących w używanie osobno. Innymi słowy zakup przez Gminę, jako użyczający usług dotyczących tzw. mediów i służących zaspokajaniu indywidualnych potrzeb każdego z biorących w używanie lokal, powinien być na nich refakturowany zgodnie z ustawą VAT. Tak też w swoim uzasadnieniu powyższą sytuację widzi Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w Interpretacji Indywidualnej z 25 marca 2016 r. - IBPP3/4512-60/16/EJ. Reasumując, w ramach umów biorący w użyczenie zobowiązali się do udziału w kosztach utrzymania obiektu, a koszty te są rozliczane na podstawie otrzymanych obciążeń dotyczących całego obiektu, a następnie dzielone proporcjonalnie do zajmowanej powierzchni w budynku należącym do Wnioskodawcy. Tym samym przyjmując ogólną zasadę wynikającą z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje Beneficjentowi jedynie w przypadku, kiedy spełnione zostaną następujące dwa warunki: beneficjent jest podatnikiem podatku VAT oraz zakupione przez niego towary i usługi wykorzystywane są przez niego do wykonywania czynności opodatkowanych, to jeśli nie jest spełniony jeden z wymienionych warunków, wówczas VAT zawarty w dokonywanych przez Beneficjenta zakupach będzie stanowił wydatek kwalifikowany. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710, z późn. zm), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit.a ustawy). Zgodnie z art. 88 ust. 4 powołanej ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20. Z powyższego przepisu wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje w sytuacji, gdy dokonywane zakupy mają ścisły związek z czynnościami opodatkowanymi. Odliczyć zatem można podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Wskazana norma prawna wyraża zasadę neutralności podatku od towarów i usług, w następstwie której podatnicy realizujący czynności zwolnione, są w podobnej sytuacji, jak ostateczny nabywca (konsument) towaru lub usługi z wyjątkiem przypadków jednoznacznie wskazanych w ustawie o podatku od towarów i usług. Ustawa wyłącza zatem możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu. W rozdziale 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie miejsca świadczenia usług oraz zwrotu podatku jednostce dokonującej nabycia (importu) towarów i usług (Dz. U. z 2013 r., poz. 1656) przewidziano przypadki, w których kwota podatku naliczonego może być zwrócona jednostce dokonującej nabycia (importu) towarów lub usług finansowanego ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej, oraz warunki i tryb dokonywania tego zwrotu. Przepisy powołanego rozporządzenia określają katalog środków, które stanowią ww. środki bezzwrotnej pomocy zagranicznej (§ 8 ust. 3 i 4). Uzyskanie pomocy finansowej pochodzącej ze źródeł, o których mowa w tych przepisach daje prawo do ubiegania się o zwrot podatku na podstawie przepisów zawartych w rozdziale 4 tego rozporządzeniu. Powyższa kwestia w analogiczny sposób uregulowana była: od dnia 6 kwietnia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. w rozdziale 9 i § 8 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392, z pó4źn. zm.), od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 5 kwietnia 2011 r. w rozdziale 9 i § 8 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 246, poz. 1649, z późn. zm.), od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. w rozdziale 9 i § 7 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799, z późn. zm.), od dnia 1 grudnia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. w rozdziale 10 i § 8 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 2012, poz. 1336, z późn. zm.). Analiza przedstawionego stanu faktycznego oraz treści powołanych przepisów prawa podatkowego prowadzi do stwierdzenia, że nie jest spełniony warunek, o którym mowa w cyt. art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż poniesione wydatki w ramach ww. projektu nie mają związku z czynnościami opodatkowanymi. W konsekwencji, Gminie nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług związanych z przedmiotową inwestycją. Nie przysługiwało również prawo do zwrotu podatku naliczonego, gdyż dofinansowanie, o którym mowa we wniosku, nie stanowiło środków wskazanych w powołanych rozporządzeniach. Jednocześnie informuje się, że niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii kwalifikowalności podatku od towarów i usług, gdyż organy podatkowe nie są kompetentne do rozstrzygania wątpliwości podatników odnośnie możliwości zaliczenia wartości podatku od towarów i usług do kosztów kwalifikowanych, bowiem kwestię tę rozstrzygają przepisy regulujące zasady korzystania ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 11-041 Olsztyn, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, 87-100 Toruń, ul. Św. Jakuba 20.