IV KZ 44/86

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Tobera (sprawozdawca). Sędziowie: S. Sokół, A. Żylewicz.Prokurator Prokuratury Generalnej: M. Sowiński.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Wiesława L. podejrzanego o czyn określony w art. 282a § 1 k.k. i art. 45 ustawy z dnia 26 stycznia 1986 r. - prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24) w zw. z art. 10 § 2 k.k., po rozpoznaniu zażalenia prokuratora na zarządzenie przewodniczącego wydziału Sądu Wojewódzkiego w Z. z dnia 3 lutego 1986 r., odmawiające przyjęcia zażalenia na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Z. z dnia 21 stycznia 1986 r., i po wysłuchaniu wniosku prokuratora postanowiłutrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Z. postanowieniem z dnia 21 stycznia 1986 r. po rozpoznaniu zażalenia obrońcy Wiesława L., podejrzanego o popełnienie przestępstwa określonego w art. 282 a § 1 k.k. i art. 45 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24) w zw. z art. 10 § 2 k.k., na postanowienie Prokuratora Wojewódzkiego w Z. z dnia 9 stycznia 1986 r., przedłużające na podstawie art. 222 § 2 pkt 1 k.p.k. w stosunku do Wiesława Z. tymczasowe aresztowanie na okres powyżej 3 miesięcy, uchylił to tymczasowe aresztowanie i zamiast tego środka zastosował poręczenie majątkowe.Postanowienie to zaskarżył prokurator.Zarządzeniem z dnia 3 lutego 1986 r. przewodniczący wydziału tego Sądu, na podstawie art. 377 § 2 k.p.k., odmówił przyjęcia zażalenia, zajmując stanowisko, że postanowienie jest niezaskarżalne.Zarządzenie przewodniczącego zaskarżone zostało przez prokuratora, który wnosił o uchylenie tego zarządzenia, rozpoznanie zażalenia Prokuratora Wojewódzkiego z dnia 30 stycznia 1986 r. i uwzględnienie zawartych w nim wniosków.Zażalenie prokuratora kwestionującego zasadność zarządzenia przewodniczącego wydziału tego Sądu o odmowie przyjęcia środka odwoławczego nie jest zasadne.Stosowanie w toku postępowania przygotowawczego środków zapobiegawczych ustawa powierza prokuratorowi, czyniąc wyjątek od tej zasady w art. 222 § 2 pkt 2 k.p.k.Na decyzje w kwestii środka zapobiegawczego stosowanego przez prokuratora przysługuje zażalenie na zasadach ogólnych, z wyjątkami określonymi w art. 212 § 2 i art. 222 § 2 k.p.k.Zgodnie z treścią tych przepisów na postanowienie prokuratora o tymczasowym aresztowaniu przysługuje zażalenie nie do prokuratora nadrzędnego, ale do sądu właściwego do rozpoznania sprawy, a na postanowienie przedłużające tymczasowe aresztowanie na okres powyżej 3 do 6 miesięcy - wydane przez prokuratora wojewódzkiego - do miejscowego sądu wojewódzkiego jako odwoławczego, bez względu na właściwość rzeczową sądu, określoną kwalifikacją prawną zarzucanego podejrzanemu czynu (...).Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z zasadą postępowania zażaleniowego wynikającą z art. 375 k.p.k. od orzeczeń wydanych przez sąd odwoławczy na skutek odwołania lub w toku postępowania odwoławczego nie przysługuje środek odwoławczy.Artykuł 222 § 3 k.p.k. nie przewiduje żadnego wyjątku od reguły wyrażonej w art. 375 k.p.k.A zatem na postanowienie sądu wojewódzkiego jako odwoławczego, rozpoznającego zażalenie na postanowienie prokuratora wojewódzkiego wydane w trybie art. 222 § 2 pkt 1 k.p.k. w kwestii przedłużenia tymczasowego aresztowania na okres powyżej 3 do 6 miesięcy, środek odwoławczy nie przysługuje.Z tych powodów Sąd Najwyższy nie uwzględnił zażalenia prokuratora.