I DSI 6/18

Izba Dyscyplinarna2019-03-14

Skład orzekający: Jacek Wygoda

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy zażalenie na postanowienie o przedłużeniu zawieszenia prokuratora w czynnościach służbowych, którego okres już upłynął, powinno zostać pozostawione bez rozpoznania?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy pozostawił zażalenie bez rozpoznania, uznając, że środek odwoławczy zdezaktualizował się z uwagi na upływ okresu, na który zostało wydane zaskarżone postanowienie o przedłużeniu zawieszenia. Sąd powołał się na utrwalony pogląd doktryny, zgodnie z którym środek odwoławczy powinien zostać pozostawiony bez rozpoznania, gdy jego rozpoznanie stało się bezprzedmiotowe, np. z powodu wydania kolejnego orzeczenia w tym samym przedmiocie.
Stan faktyczny
Prokurator A. K. złożyła zażalenie na postanowienie Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym z dnia 5 marca 2018 r., którym przedłużono jej zawieszenie w czynnościach służbowych do dnia 7 września 2018 r. W międzyczasie weszła w życie ustawa o Sądzie Najwyższym, która ustanowiła Izbę Dyscyplinarną SN właściwą do rozpoznawania takich zażaleń. Jednakże, z uwagi na późniejsze powołanie sędziów Izby Dyscyplinarnej, zażalenie nie mogło zostać rozpoznane przed upływem okresu zawieszenia. Następnie wydano kolejne postanowienie o przedłużeniu zawieszenia do dnia 6 września 2019 r.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy postanowił pozostawić zażalenie bez rozpoznania i obciążyć Skarb Państwa kosztami postępowania.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt I DSI 6/18 POSTANOWIENIE Dnia 14 marca 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Wygoda (przewodniczący, sprawozdawca) Piotr Sławomir Niedzielak Ławnik Rafał Wójcicki Protokolant Bernard Bałazy po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 14 marca 2019 r., zażalenia A. K. – prokurator Prokuratury Rejonowej w C., na postanowienie Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym z dnia 5 marca 2018 r., sygn. akt PK I SD (…), w przedmiocie przedłużenia zawieszenia prokurator A. K. w czynnościach służbowych do dnia 7 września 2018 r., na podstawie, 430 § 1 k.p.k. i art. 166 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r., Prawo o prokuraturze (Dz.U.2017.1767 t.j. ze zm.), postanawia: 1. zażalenie pozostawić bez rozpoznania, 2. kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIE W dniu 5 marca 2018 r., Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym wydał postanowienie, sygn. akt PK I SD (…), którym przedłużył zawieszenie w czynnościach służbowych prokuratora Prokuratury – A. K. do dnia 7 września 2018 r. Zażaleniem z dnia 4 kwietnia 2018 r., prokurator A. K. zaskarżyła wyżej wymienione postanowienie Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym zarzucając mu: „obrazę art. 150 § 3 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r., Prawo o prokuraturze (Dz.U.2017.1767 t.j., ze zm; dalej Prawo o prokuraturze) poprzez jego 2 błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający przedłużenie okresu zawieszenia obwinionej w czynnościach służbowych, mimo, iż zgromadzony materiał prowadzi do wniosków przeciwnych” oraz wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Dyscyplinarnego. W dniu 3 kwietnia 2018 r. weszła w życie ustawa o Sądzie Najwyższym (Dz.U Dz.U.2018.5 ze zm.) która to ustawa ustanowiła jako sąd właściwy do rozpoznania m.in. zażaleń na postanowienia Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym Sąd Najwyższy – Izbę Dyscyplinarną. Z uwagi na fakt, iż Prezydent RP powołał sędziów Izby Dyscyplinarnej 20 września 2018 r., nie było możliwe rozpoznanie przez Sąd Najwyższy przedmiotowego zażalenia obwinionej przed 7 września 2018 r. Aktualnie prokurator A. K. jest zawieszona w czynnościach służbowych na podstawie postanowienia Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym, z dnia 1 marca 2019 r., sygn. akt PK I SD (…) do dnia 6 września 2019 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem, który Sąd Najwyższy w niniejszym składzie w pełni podziela: „wyliczenie sytuacji, w których sąd odwoławczy powinien pozostawić bez rozpoznania przyjęty środek odwoławczy, nie jest ostateczne i wyczerpujące. Powinien on bowiem podjąć taką decyzję również wówczas, gdy rozpoznanie środka odwoławczego zdezaktualizuje się np. z tego powodu, iż wcześniej nastąpi stwierdzenie nieważności orzeczenia, od którego wniesiony został środek odwoławczy, lub też zanim nastąpi rozpoznanie zażalenia na postanowienie o przedłużeniu okresu tymczasowego aresztowania, wydane już zostanie kolejne postanowienie w tym samym przedmiocie, i właśnie to drugie orzeczenie stanowić już będzie podstawę prawną kontynuacji środka zapobiegawczego” (S. Zabłocki, Kodeks Postępowania Karnego, T. 2 – Komentarz, Warszawa 1998, cyt. za Komentarz do art. 430 k.p.k., teza 7, Lex numer: 69586; podobnie T. Grzegorczyk Kodeks postępowania karnego, tom I, artykuły 1-467, Warszawa 2014, komentarz do art. 430 k.p.k., teza 10, Lex numer: 42899). 3 Mutatis mutandis przedmiotowe rozważania zachowują aktualność także w odniesieniu do kwestii rozpoznania zażalenia na postanowienie o zawieszeniu w czynnościach służbowych prokuratora, którego okres już upłynął, a zatem wniesiony przez skarżącą środek odwoławczy zdezaktualizował się i obecnie przedmiotem kolejnego postępowania w przedmiocie zawieszenia prokurator A. K. w czynnościach służbowych będzie postanowienia sądu z dnia 1 marca 2019 r., PK I SD (…) do dnia 6 września 2019 r. Ze wskazanych powyżej względów Sąd Najwyższy orzekł jak części dyspozycyjnej postanowienia, rozstrzygając jednocześnie o kosztach postępowania odwoławczego zgodnie z art. 166 Prawa o prokuraturze.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 166art. 150 § 3art. 430 KPK§ 1§ 3

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 22.07.2026. · PDF źródłowy