Z 26/86

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk A. Kaszycki. Sędziowie: płk J. Jeż, mjr B. Szerszenowicz (sędzia s. wojsk. - deleg.) (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy w sprawie cywila Teodozji W., uniewinnionej nieprawomocnie - wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 13 marca 1986 r. - od zarzutu popełnienia przestępstwa zakwalifikowanego w akcie oskarżenia z art. 241 § 1 k.k. w zw. z art. 239 § 2 k.k., po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 1986 r. zażalenia Teodozji W. na zarządzenie szefa Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 25 marca 1986 r. o odmowie przyjęcia środka odwoławczego oraz po zapoznaniu się z wyrażonym na piśmie stanowiskiem Naczelnej Prokuratury Wojskowejzażalenia nie uwzględnił.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem z dnia 13 marca 1986 r. Wojskowy Sąd Okręgowy w N. m. in. uniewinnił Teodozję W. od zarzutu popełnienia czynu zabronionego, zakwalifikowanego w akcie oskarżenia jako występek określony w art. 241 § 1 w zw. z art. 239 § 2 k.k.Rewizję od tego wyroku złożyła Teodozja W., która zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść wyroku, a polegający na uznaniu, że Teodozja W. fałszywie oskarżyła o przyjęcie korzyści majątkowej Wojciecha O., wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez ustalenie, iż wymienionego oficera nie oskarżyła fałszywie, lecz powiedziała prawdę.Zarządzeniem z dnia 25 marca 1986 r. szef Wojskowego Sądu Okręgowego w N. odmówił przyjęcia rewizji oskarżonej z uwagi na to, że dotyczy ona jedynie motywów wyroku, a nie zawartego w nim rozstrzygnięcia.Decyzję tę zaskarżyła Teodozja W., podnosząc w uzasadnieniu zażalenia, że wyrok ten szkodzi jej interesom: "(...) ponieważ zostałam zagrożona art. 248 k.k. (...)".Zażalenie nie jest zasadne.Obowiązujący kodeks postępowania karnego (podobnie zresztą jak i poprzedni - z 1928 r.) nie dopuszcza środka odwoławczego skierowanego wyłącznie przeciwko uzasadnieniu orzeczenia karnego. Wniosek taki wypływa z porównania treści art. 90, 360, 366, 371 i 373 k.p.k.; z przepisów tych wynika bowiem, że kodeks ten wyraźnie odróżnia pojęcie wyroku od pojęć wyroku z uzasadnieniem i uzasadnienia wyroku. Za takim stanowiskiem pośrednio przemawiają także dyspozycje m. in. art. 385, 386, 387 i 388 k.p.k., określające rodzaje i podstawy orzeczeń odwoławczych. Dlatego też uznać należy, że art. 374 § 2 k.p.k., stanowiący, iż: "orzeczenie można zaskarżyć w całości lub w części," dotyczy wyłącznie rozstrzygnięć zawartych w orzeczeniach karnych, a nie ich motywów, choćby niesłusznych lub krzywdzących.Analiza treści zarówno rewizji, jak i zażalenia Teodozji W. jednoznacznie wskazuje na to, że rewizja ta skierowana jest przeciwko stwierdzeniom zawartym w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji, w związku z czym - z przedstawionych powodów - za trafną uznać należy decyzję szefa Wojskowego Sądu Okręgowego w N. o odmowie przyjęcia rewizji (...).