Rw 739/84

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk S. Wojtczak. Sędziowie: płk J. Jeż (sprawozdawca), płk J. Juszczak.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr J. Obara.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu11 stycznia 1985 r. na rozprawie sprawy Marka W., wobec którego na podstawie art. 11 pkt 4 k.p.k. nieprawomocnie umorzono postępowanie karne o czyn określony w art. 156 § 3 w zw. z art. 156 § 2 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez zastępcę prokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w N. - na niekorzyść - od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 27 listopada 1984 r.,uwzględniając rewizję prokuratora, zaskarżony wyrok w sprawie Marka W. uchylił i sprawę tę przekazał Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w N. do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczne(..) W rewizji złożonej na niekorzyść oskarżonego prokurator zarzucił sądowi pierwszej instancji błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że sprawca działał nieumyślnie, i w konsekwencji obrazę art. 311 § 3 w zw. z art. 311 § 1 i art. 316 k.k., z których zakwalifikowano w akcie oskarżenia zarzucany czyn, a ponadto obrazę art. 346 k.p.k. przez nieuprzedzenie na rozprawie stron o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu na art. 156 § 3 k.k., co umożliwiało oskarżycielowi publicznemu objęcie ścigania tego czynu z urzędu. Podnosząc te zarzuty, prokurator domagał się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.Po wysłuchaniu wystąpienia przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej popierającego rewizję oraz wniosku obrońcy o jej nieuwzględnienie i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy,Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył w tej sprawie, co następuje:Rewizja prokuratora tylko częściowo jest zasadna. W szczególności nietrafny jest zarzut błędu w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku oraz zarzut obrazy przepisów prawa karnego materialnego. Wprawdzie sąd pierwszej instancji niezbyt precyzyjnie skonfrontował treść wyjaśnień oskarżonego na rozprawie z wyjaśnieniami złożonymi w toku postępowania przygotowawczego, jednakże nawet odczytywanie wszystkich fragmentów tych wyjaśnień z dochodzenia nie doprowadziłoby do konkluzji, że oskarżony w sposób umyślny uderzył pokrzywdzonego trzymanym w ręku słoikiem (...).Nie można natomiast odmówić racji rewizji w zakresie zarzutu obrazy przepisów procesowych. Stosownie do brzmienia art. 346 k.p.k., sąd orzekający w wypadku zamierzonej zmiany oceny prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu obowiązany jest na rozprawie uprzedzić o tym strony, gdy ma to dla nich znaczenie. W konkretnym wypadku takie uprzedzenie o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu z art. 311 § 3 w zw. z art. 311 § 1 i 316 k.k. na art. 156 § 3 w zw. z art. 156 § 2 k.k. miało istotne znaczenie dla prokuratora, gdyż umożliwiłoby mu skorzystanie z uprawnienia przewidzianego w art. 577 § 2 k.p.k., tj. objęcie oskarżeniem z urzędu czynu ściganego z oskarżenia prywatnego, i wówczas nie doszłoby do umorzenia postępowania w trybie przewidzianym w art. 11 pkt 4 k.p.k.Biorąc pod uwagę fakt, że wymieniona obraza przepisów postępowania mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, należało orzec jak na wstępie.