IV KZ 39/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Mizio (sprawozdawca). Sędziowie: R. Młynkiewicz, J. Tobera.Prokurator Prokuratury Generalnej: M. Majewski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Kazimierza Z. i Józefa Z., oskarżonych z art. 202 § 2 k.k. i in., po rozpoznaniu zażalenia obrońców oskarżonych na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 3 stycznia 1985 r. w kwestii tymczasowego aresztowania i po wysłuchaniu wniosku prokuratorapostanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.Uzasadnienie faktyczne(...) Rozstrzygając kwestię zasadności zastosowanego przez Sąd Wojewódzki tymczasowego aresztowania, wyłoniła się procesowa kwestia dotyczące składu sądu, który wydał zaskarżone postanowienie.Sąd Wojewódzki uczynił to mianowicie w dniu 3 stycznia 1985 r. roku w składzie, który rozpoznawał sprawę, i wydał wyrok w dniu 31 grudnia 1984 r., a więc w składzie jednego sędziego i dwóch ławników, ale na posiedzeniu.Powstała więc wątpliwość, czy nie był to "sąd nienależycie obsadzony" w rozumieniu art. 388 pkt 2 k.p.k., co musiałoby skutkować uchylenie zaskarżonego postanowienia, niezależnie od jego merytorycznej słuszności i granic środka odwoławczego.Wątpliwość ta wynika z co najmniej trzech powodów:Po pierwsze - w art. 20 § 1 k.p.k. wyrażona jest zasada orzekania sądu wojewódzkiego na posiedzeniu w składzie trzech sędziów, chyba że ustawa stanowi inaczej.Po drugie - kodeks postępowania karnego nie przewiduje wyjątku od tej zasady dotyczącego orzekania w kwestii tymczasowego aresztowania.Po trzecie - kodeks postępowania karnego w art. 358 § 1 stanowi o możliwości "odroczenia wydania wyroku", a nie postanowienia.W niniejszej sprawie właśnie po ogłoszeniu wyroku w dniu 31 grudnia 1984 r. Sąd Wojewódzki postanowił odroczyć "ogłoszenie postanowienia" do dnia 3 stycznia 1985 r. wobec konieczności "ponownego dokładnego indywidualnego przeanalizowania sytuacji osobistych, rodzinnych i zdrowotnych poszczególnych oskarżonych".Uzasadnienie prawneRozważając przedstawione zagadnienie, Sąd Najwyższy doszedł do następujących wniosków:1. Sąd Wojewódzki zobowiązany był - na podstawie art. 217 § 3 k.p.k. - wydać, po skazaniu oskarżonego Kazimierza Z. na 7 lat, a oskarżonego Józefa Z. na 5 lat pozbawienia wolności, postanowienie w kwestii tymczasowego aresztowania tych oskarżonych (także kilku innych).2. Nie mogąc tego uczynić z ważnych powodów w dniu 31 grudnia 1984 r., Sąd ten uprawniony był - stosując w drodze analogii art. 358 § 1 k.p.k. - do odroczenia wydania (nazwanego ogłoszeniem) postanowienia do dnia 3 stycznia 1985 r.3. Zaskarżone postanowienie wydał więc "sąd należycie obsadzony" w składzie, który merytorycznie rozpoznał sprawę, a więc najlepiej znającym sytuację oskarżonych.A zatem sąd rozpoznający sprawę w składzie ławniczym po ogłoszeniu wyroku może z ważnych powodów odroczyć na czas nie przekraczający 3 dni wydanie postanowienia (art. 358 § 1 k.p.k.) w kwestii tymczasowego aresztowania oskarżonego, skazanego na karę pozbawienia wolności (art. 217 § 3 i 4 k.p.k.).