I PRN 64/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia SN A. Filcek. Sędziowie SN: M. Rafacz-Krzyżanowska (sprawozdawca), K. Michaluk.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy z wniosku Izabeli W. przeciwko Państwowemu Szpitalowi Klinicznemu Nr 2 w O. o wynagrodzenie za godziny nadliczbowe na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 31 grudnia 1984 r.:uchylił zaskarżony wyrok i poprzedzające ten wyrok orzeczenie Terenowej Komisji Rozjemczej w Otwocku z dnia 27 września 1984 r. co do zasądzenia na rzecz wnioskodawczyni kwoty ponad 21.546 zł 70 gr i oddalił roszczenie w części przewyższającej tę kwotę.Uzasadnienie faktyczneWnioskodawczyni domagała się zasądzenia wynagrodzenia za godziny nadliczbowe przepracowane w szpitalu ponad obowiązkowy wymiar czasu określony w umowie o pracę.Terenowa Komisja Rozjemcza uwzględniła żądanie wniosku.W wyniku odwołania pozwanego zakładu pracy Sąd Pracy na podstawie opinii biegłego sądowego z zakresu księgowości ustalił, że wynagrodzenie wnioskodawczyni za pracę dodatkową wynosi zł 31.183,70 i taką kwotę zasądził zaskarżonym wyrokiem.Sąd Pracy przyjął, że praca wykonana ponad wymiar zatrudnienia jest pracą w godzinach nadliczbowych, za którą przysługuje wynagrodzenie z dodatkami wynikającymi z art. 134 § 1 k.p.Wyrok ten zaskarżył rewizją nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości, zarzucając rażące naruszenie art. 133 § 1 k.p. w związku z § 2 pkt 6 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych obowiązków i uprawnień pracowników zatrudnionych w zakładach służby zdrowia (Dz.U. Nr 51, poz. 326). Skarżący wnosił o uchylenie wyroku oraz poprzedzającego go orzeczenia Komisji Rozjemczej co do zasądzenia na rzecz wnioskodawczyni kwoty ponad 21.546 zł 70 gr i o oddalenie roszczenia w części przewyższającej tę kwotę.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Wnioskodawczyni była zatrudniona na stanowisku pracownika fizycznego - sprzątaczki - na podstawie umowy o pracę określającej wymiar zatrudnienia na 1/2 etatu.Według nie kwestionowanego przez strony wyliczenia biegłego przepracowała w roku 1983 i 1984 r. łącznie 446 godzin ponad czas pracy określony w umowie.Przy obliczaniu należności biegły traktował te godziny jako godziny nadliczbowe w rozumieniu art. 133 i 134 k.p., a stanowisko biegłego podzielił Sąd.Sąd Pracy jednak nie wziął pod uwagę, że zgodnie z § 2 pkt 6 i § 3 ust. 2 obowiązującego w spornym okresie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych obowiązków i uprawnień pracowników zatrudnionych w zakładach służby zdrowia (Dz.U. Nr 51, poz. 326) czas pracy wynosił 8 godzin na dobę (6 godzin w sobotę) i 46 godzin na tydzień i że za pracę w tym wymiarze przysługuje wynagrodzenie bez dodatku za godziny nadliczbowe.Pracownikowi zatrudnionemu w niepełnym wymiarze czasu pracy przysługuje za pracę ponad normę ustaloną w umowie o pracę normalne wynagrodzenie bez dodatków z tytułu pracy nadliczbowej. Dodatki za pracę w godzinach nadliczbowych przysługują jedynie wówczas, gdy została przekroczona dzienna lub tygodniowa norma czasu pracy przewidziana w obowiązujących przepisach.Z ustaleń Sądu Pracy, nie kwestionowanych przez strony wynika, że w żadnym dniu czas pracy wnioskodawczyni nie przekraczał norm określonych w powołanym rozporządzeniu.Wobec tego wynagrodzenie wnioskodawczyni (z wyjątkiem pracy w dużej szatni w niedziele) należało obliczyć bez dodatków wynikających z art. 134 § 1 k.p. Z nie kwestionowanych przez strony wyliczeń biegłego wynika, że ustalona należność wynosi kwotę 21.546,70 zł.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy, podzielając zarzuty rewizji nadzwyczajnej, orzekł jak w sentencji, uwzględniając żądanie wnioskodawczyni jedynie do kwoty 21.546 zł 70 gr.