IV KR 187/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN F. Wołek.Sędziowie SN: J. Pustelnik, J. Tobera (spr.).Protokolant: A. Dudzińska.Prokurator Prokuratury Generalnej: K. Borkowska-Grabiec.SentencjaSąd Najwyższy w Warszawie Izba Karna na rozprawie po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 1953 r. sprawy Józefa B. oskarżonego z art. 157 § 2 k.k. z powodu rewizji, wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Wojewódzkiego w T. z dnia 19 marca 1953 r.I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że wymierzoną oskarżonemu karę pozbawienia wolności łagodzi do czterech lat;II. zwalnia oskarżonego od opłat i kosztów postępowania za drugą instancję.Uzasadnienie faktyczneProkurator oskarżył Józefa D. o to, że dnia 12 marca 1984 r. w R., mając w znacznym stopniu ograniczoną zdolność rozpoznania swojego czynu i pokierowania swoim postępowaniem, w zamiarze pozbawienia życia, uderzył drewnianym tłuczkiem w głowę Stanisława K., w wyniku czego doznał on złamania podstawy czaszki, kości czołowej, sklepienia czaszki oraz urazu twarzo-czaszki i złamania kości nosa, w następstwie których to obrażeń ciała zmarł, tj. o przestępstwo z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 25 § 2 k.k.Sąd Wojewódzki w T. wyrokiem z dnia 19 marca 1985 r. Józefa B. uznał za winnego, że w miejscu i czasie jak w oskarżeniu, uderzeniem drewnianego tłuczka w głowę Stanisława K. spowodował u niego złamanie podstawy czaszki, kości czołowej i sklepienia czaszki połączone z wylewami krwawymi śródczaszkowymi i stłuczeniami mózgu, to jest chorobę zazwyczaj zagrażającą życiu, w następstwie czego Stanisław K. zmarł nazajutrz, a czynu tego dopuścił się mając w znacznym stopniu ograniczoną zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swym postępowaniem z powodu niedorozwoju umysłowego i zmian w środkowym układzie nerwowym, to jest występku art. 25 § 2 k.k. i za ten czyn na mocy art. 175 § k.k. skazał na karę 5 lat pozbawienia wolności.Uzasadnienie prawneWyrok zaskarżył obrońca oskarżonego.Rewizja zarzuca rażącą, niewspółmierność kary i wnosi o jej złagodzenie.Rewizja jest zasadna. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że okoliczności łagodzące w sprawie niniejszej zdecydowanie przeważają.Przed popełnieniem przestępstwa oskarżony miał w miejscu zamieszkania dobrą opinię prowadząc nienaganny tryb życia.Do popełnienia przestępstwa przyczynił się w znacznym stopniu pokrzywdzony "zalecając się" do żony oskarżonego. Oskarżony popełnił przestępstwo mając w znacznym stopniu ograniczoną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swym postępowaniem.Po zadaniu ciosu oskarżony ratował pokrzywdzonego, a także wezwał pomoc lekarską.W czasie pozbawienia go wolności, po otrzymaniu wiadomości o samobójstwie swej żony oskarżony usiłował także popełnić samobójstwo w sposób drastyczny podcinając sobie żyletką przełyk i tchawicę.Wymierzając karę Sąd Wojewódzki okoliczności te uwzględnił pomijając jednak dość istotną okoliczność łagodzącą.Trafnie stwierdza rewizja, że ograniczenie funkcji psychicznych oskarżonego w czasie popełnienia przestępstwa przejawiało w dwóch postaciach, a mianowicie ograniczenie w stopniu znacznym zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swym postępowaniem z uwagi na niedorozwój umysłowy oraz w postaci silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami.Wprawdzie art. 137 k.k. nie przewiduje uprzywilejowanej postaci popełnienia tego przestępstwa z uwagi na stan silnego wzburzenia, jednakże działanie w stanie silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami stanowi istotną okoliczność łagodzącą.Uwzględniając także i tę okoliczność Sąd Najwyższy uznał wymierzoną karę za rażąco surową i obniżył ją do czterech lat pozbawienia wolności.Z tych powodów orzekł jak w części wstępnej wyroku, zwalniając oskarżonego od ponoszenia opłaty i kosztów postępowania za drugą instancję z powodu jego trudnej sytuacji materialnej i rodzinnej.