VI KZP 14/84

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Żebrowski (sprawozdawca). Sędziowie: R. Bodecki, F. Kozłowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Mirosława W., oskarżonego z art. 11 § 1 k.k. w zw. z art. 208 k.k., po rozpoznaniu przekazanego na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Łodzi postanowieniem z dnia 24 lipca 1984 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy użyty w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 1984 r. o amnestii (Dz.U. Nr 36, poz. 192) zwrot: «(...) należałoby za nie orzec karę, która uległaby darowaniu» odnosi się wyłącznie do kary pozbawienia wolności, czy też dotyczy również obligatoryjnego zagrożenia karą grzywny wymierzoną na podstawie art. 36 § 3 k.k.?"uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneZ treści postanowienia, a zwłaszcza z jego motywów, wynika, że Sąd Wojewódzki dąży w istocie do wyjaśnienia tego, czy dopuszczalne jest umorzenie postępowania na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 1984 r. o amnestii (Dz.U. Nr 36, poz. 192) w wypadku, gdy z okoliczności sprawy wynika, iż należałoby orzec karę pozbawienia wolności do lat 2, a więc podlegającą darowaniu, a ponadto - na podstawie art. 36 § 3 k.k. - wymierzyć karę grzywny.Tak pojmując przekazane do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne, stwierdzić należy, co następuje:Z treści art. 4 ust. 2 cytowanej ustawy o amnestii wynika, że w sprawach o przestępstwa, o których mowa w ust. 1 tego artykułu (tj. przestępstwa inne niż wymienione w art. 1, popełnione przed dniem 21 lipca 1984 r.), postępowanie karne umarza się, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, iż należałoby za nie orzec karę, która uległaby darowaniu.Analiza całości regulacji zawartej w art. 4 powołanej ustawy o amnestii prowadzi do wniosku, że zwrot: "(...) kara, która uległaby darowaniu (...)", użyty w ust. 2 wymienionego artykułu, dotyczy kary pozbawienia wolności do lat 2 i kary ograniczenia wolności, gdyż jedynie te kary podlegają darowaniu na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 wymienionej ustawy o amnestii. Jeżeli więc z okoliczności sprawy wynika, że za przestępstwo wymienione w ust. 1 art. 4 powołanej ustawy o amnestii należałoby orzec takie kary (tj. pozbawienia wolności do lat 2 lub ograniczenia wolności), to - zgodnie z powołanym art. 4 ust. 2 - postępowanie karne umarza się.Przeszkody do podjęcia takiej decyzji nie może stanowić to, że w konkretnym wypadku należałoby orzec obok kary pozbawienia wolności również karę grzywny na podstawie art. 36 § 3 k.k. Za takim stanowiskiem przemawia przede wszystkim to, że w wypadkach wymienionych w art. 4 ust. 2 cytowanej ustawy o amnestii istnieje obowiązek umorzenia postępowania (por. art. 4 ust. 2 i art. 2 ust. 2, który stosuje się tu odpowiednio). Ustawa żadnych odstępstw w tym względzie nie przewiduje i w ogóle nie zawiera postanowień wyłączających stosowanie w rozważanej sytuacji art. 4 ust. 2 powołanej ustawy o amnestii. Wskazać także należy, że wymieniona ustawa o amnestii zawiera postanowienia dotyczące kary grzywny (por. art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 4 ust. 1 pkt 3), jednakże odnoszą się one wyłącznie do grzywien prawomocnie orzeczonych i nakazują wykonanie takich kar. Z tych unormowań wypływa wniosek, że amnestia nie obejmuje grzywien prawomocnie orzeczonych, a następnie że grożąca kara grzywny nie może stanowić przeszkody do umorzenia postępowania na podstawie art. 4 ust. 2 wymienionej ustawy o amnestii wówczas, gdy zachodzą wymagane przez ten przepis przesłanki (tj. przewidywana kara pozbawienia wolności uległaby darowaniu).