Rw 1055/82

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk C. Bakalarski. Sędziowie: płk E. Olczak (sprawozdawca), mjr S. Kosmal.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr J. Siemianowski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 1982 r. na rozprawie sprawy Stanisława W., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 145 § 3 k.k. w zw. z art. 145 § 1 k.k. na kary 2 lat pozbawienia wolności i zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 5 lat, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 11 października 1982 r.,częściowo uwzględniając rewizję obrońcy,zmienił zaskarżony wyrok przez warunkowe zawieszenie wykonania oskarżonemu kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 5 lat - na podstawie art. 73 § 1 i 74 § 1 k.k. - a ponadto orzeczenie mu - na podstawie art. 75 § 1 k.k. - kary grzywny w wysokości 20.000 zł, z zamianą w razie jej nieuiszczenia - w myśl art. 37 § 1 k.k. - na zastępczą karę pozbawienia wolności, przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny grzywnie 400 zł -i z tymi zmianami powołany wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca w rewizji zarzucił sądowi pierwszej instancji obrazę prawa procesowego i błąd w ustaleniach faktycznych, będący następstwem nietrafnej oceny zeznań świadków, a ponadto rażącą surowość wymierzonej oskarżonemu kary (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:I. Niezasadny jest zarzut obrońcy, jakoby sąd pierwszej instancji naruszył art. 579 k.p.k. przez nienależyte obsadzenie sądu, co miało polegać na tym, że jeden z członków sądu był w stopniu młodszym od oskarżonego.Przede wszystkim z protokołu rozprawy głównej nie wynika, jakoby oskarżony lub jego obrońca podnosili w toku tej rozprawy, że oskarżony został awansowany ze stopnia podporucznika do stopnia porucznika. Nie wynika to także z żadnego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy. Wnioskować o tym można jedynie z przedstawionej do wglądu Sądowi Najwyższemu podczas rozprawy rewizyjnej legitymacji służbowej oskarżonego. Z legitymacji tej wynika także, że oskarżony awansowany został rozkazem z dnia 17 września 1982 r., natomiast nie wynika, kiedy wpis do tej legitymacji został dokonany. Jeżeli przyjmuje się, że wpis ten dokonany został przed rozprawą główną, która odbyła się w dniu 8 października 1982 r., i oskarżony lub jego obrońca problem niewłaściwej obsady sądu podnieśli, to jest oczywiste, że nastąpiło zaniedbanie obowiązków przez obrońcę, który nie wniósł sprostowania do protokołu rozprawy głównej; z protokołu tego bowiem nie wynika, aby obsada sądu była kwestionowana.Najistotniejsze w tej kwestii jest jednak to, że mylny jest pogląd obrońcy, iż stopnie służbowe funkcjonariuszy MO "muszą być traktowane w rozumieniu art. 579 k.p.k. jako równoznaczne ze stopniami wojskowymi" (cyt. z rewizji obrońcy). Artykuł 579 k.p.k. dotyczy wyłącznie żołnierzy, a o tym, kto jest żołnierzem, stanowi z kolei art. 289 § 2 k.k., który głosi, że żołnierzem jest osoba pełniąca czynną służbę wojskową. Funkcjonariusze MO natomiast przez zmilitaryzowanie jednostek organizacyjnych Komendy Głównej MO oraz komend wojewódzkich MO uchwałą KOK z dnia 12 grudnia 1981 r. w sprawie militaryzacji nie stali się żołnierzami WP, lecz jedynie - w myśl art. 3 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o przekazaniu do właściwości sądów wojskowych (...) (Dz. U. Nr 29, poz. 157) - podlegają orzecznictwu sądów wojskowych, tak samo jak np. pracownicy straży pożarnych (...).