IV KZ 119/82

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Bratoszewski (sprawozdawca). Sędziowie: J. Gaj, S. Sokół. Prokurator Prokuratury Generalnej: W. Huba.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Marii B., oskarżonej z art. 240 pkt 2 i in. k.k., po rozpoznaniu zażalenia obrońcy oskarżonej na zarządzenie przewodniczącego Wydziału Karnego Sądu Wojewódzkiego w Z. z dnia 28 października 1982 r., odmawiające przyjęcia zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 19 października 1982 r. o sprzedaży zajętego samochodu, i po wysłuchaniu wniosku prokuratorapostanowił uznać swoją niewłaściwość do rozpoznania niniejszego zażalenia i sprawę przekazać Sądowi Wojewódzkiemu w Z. w celu rozpoznania jej na podstawie art. 25 k.k.w. według właściwości.Uzasadnienie faktycznePostanowieniem z dnia 19 października 1982 r. Sąd Wojewódzki w Z. (w składzie jednoosobowym) zarządził na podstawie art. 132 k.k.w. sprzedaż w drodze licytacji samochodu osobowego, należącego do oskarżonej, a zajętego na poczet grożących oskarżonej kar majątkowych.Na postanowienie to wniósł zażalenie do tego Sądu Wojewódzkiego obrońca oskarżonej, jednakże przewodniczący Wydziału Karnego Sądu Wojewódzkiego odmówił jego przyjęcia zarządzeniem z dnia 28 października 1982 r., uzasadniając je tym, że przepisy ani kodeksu postępowania karnego, ani kodeksu karnego wykonawczego nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia w takim wypadku przez oskarżonego, a więc że jest ono niedopuszczalne.Na to zarządzenie przewodniczącego Wydziału Karnego Sądu Wojewódzkiego obrońca oskarżonej wniósł zażalenie do Sądu Najwyższego, domagając się jego zmiany i przyjęcia pierwotnego zażalenia na decyzję merytoryczną, dotyczącą sprzedaży zajętego samochodu.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy uznał, że nie jest właściwy do rozpoznania przedstawionego mu zażalenia. Wprawdzie zażalenie to (oparte na art. 378 k.p.k.) dotyczy odmowy przyjęcia środka odwoławczego od postanowienia sądu wojewódzkiego, ale postanowienie to zostało wydane w trybie i na podstawie przepisów obowiązujących w postępowaniu wykonawczym.Odmowa przyjęcia środka odwoławczego od postanowienia lub zarządzenia wydanego w postępowaniu wykonawczym przesądza o tym, że także zażalenie na taką odmowę rozpoznaje ten sąd odwoławczy, który jest właściwy do rozpoznania merytorycznych decyzji sądu pierwszej instancji.W postępowaniu wykonawczym sądem odwoławczym jest - w myśl art. 25 k.k.w. - wyłącznie sąd, w którym zapadło postanowienie wydane w tym postępowaniu, z tą różnicą, że orzekający w innym składzie.W tej sytuacji Sąd Najwyższy nie jest właściwy do rozpoznania przedstawionego mu zażalenia, gdyż nie chodzi tu o samo zastosowanie zabezpieczenia mienia, na które przysługuje zażalenie w myśl art. 250 § 2 k.p.k., lecz o wykonanie już dokonanego i nie zakwestionowanego zabezpieczenia.Uniemożliwia to Sądowi Najwyższemu merytoryczne ustosunkowanie się co do zasadności poglądu o braku podstawy prawnej do wniesienia zażalenia na decyzję o sprzedaży samochodu.Jedynie na marginesie i przy sposobności Sąd Najwyższy zauważa, że przy podejmowaniu decyzji należy niewątpliwie rozważyć treść unormowań zawartych w art. 128 w zw. z art. 125 k.k.w. oraz w zw. z odpowiednimi przepisami kodeksu postępowania cywilnego (np. art. 141).