III KZ 46/82

PostanowienieIzba Karna1982-05-03

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy zażalenie na postanowienie sądu rewizyjnego wydane w toku postępowania odwoławczego, które nie kończy postępowania, jest dopuszczalne?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że na postanowienie sądu rewizyjnego wydane w toku postępowania odwoławczego, które nie kończy postępowania, nie przysługuje środek odwoławczy. Postępowanie odwoławcze trwa przez cały czas znajdowania się sprawy w rozporządzeniu sądu odwoławczego i kończy się dopiero z dniem odesłania akt sprawy.
Stan faktyczny
Obrońca oskarżonego wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Wojewódzkiego oddalające wniosek o uchylenie tymczasowego aresztowania. Sąd Wojewódzki, nie uwzględniając zażalenia, przekazał je wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu. Sąd Najwyższy stwierdził, że zażalenie było niedopuszczalne, ponieważ dotyczyło postanowienia sądu rewizyjnego wydanego w toku postępowania odwoławczego, które nie kończyło postępowania.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy postanowił pozostawić zażalenie obrońcy bez rozpoznania.

Pełny tekst orzeczenia

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Żurawski (sprawozdawca). Sędziowie: J. Cieślak, S. Godlewski.Prokurator Prokuratury Generalnej: W. Grudniewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Antoniego S., oskarżonego z art. 168 § 1 k.k., po rozpoznaniu zażalenia obrońcy oskarżonego z dnia 22 lutego 1982 r., wniesionego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w E. z dnia 15 lutego 1982 r. oddalające wniosek oskarżonego z dnia 10 lutego 1982 r. o uchylenie tymczasowego aresztowania i po wysłuchaniu prokuratora, który wniósł o pozostawienie bez rozpoznania środka odwoławczego,postanowił to zażalenie pozostawić bez rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w E. wyrokiem z dnia 1 lutego 1982 r. uchylił wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 5 maja 1981 r. w sprawie oskarżonego Antoniego S. co do czynu określonego w art. 168 § 1 k.k. z przekazaniem sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. Następnie tenże Sąd Wojewódzki (jako rewizyjny) postanowieniem z dnia 15 lutego 1982 r. oddalił wniosek oskarżonego z dnia 10 lutego 1982 r. o uchylenie tymczasowego aresztowania go. Na to postanowienie wniósł zażalenie obrońca oskarżonego, a wymieniony Sąd Wojewódzki postanowieniem z dnia 1 marca 1982 r. nie uwzględnił takiego zażalenia (art. 412 § 1 k.p.k.), przekazując je wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu do rozpoznania. Z treści tego zażalenia oraz z postanowienia Sądu Wojewódzkiego w E. (jako rewizyjnego) z dnia 1 marca 1982 r. wynika, że art. 375 k.p.k. przeoczono, co doprowadziło tenże Sąd do przeoczenia również art. 377 § 2 k.p.k. i zbędnego nadania biegu wniesionemu zażaleniu, mimo że na postanowienie sądu rewizyjnego, wydane w toku postępowania odwoławczego, nie przysługuje środek odwoławczy. Godzi się przeto zwrócić uwagę, że tok postępowania odwoławczego nie kończy się z chwilą wydania orzeczenia przez sąd odwoławczy, ale trwa on przez cały czas znajdowania się sprawy w rozporządzeniu tego sądu i kończy się dopiero z dniem odesłania akt sprawy przez ten sąd.Ze względu na to, opierając się na art. 379 k.p.k., postanowiono jak na wstępie.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 168 § 1 KKart. 412 § 1 KPKart. 375 KPKart. 377 § 2 KPKart. 379 KPK§ 1§ 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 12.07.2026.