KZ 61/50

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia St. Rybczyński (sprawozdawca). Sędziowie: J. Potępa, T. Cyprian. Prokurator: J. Markowicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Marcelego M., osk. z art. 286 § 1 k.k., po rozpoznaniu wniosku Prokuratora Sądu Najwyższego, na podstawie art. 372 § 2 k.p.k., postanowił zażalenie skazanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 10 maja 1950 r., którym odmówiono wnioskowi Marcelego M., skazanemu z art. 286 k.k., o wznowienie postępowania, pozostawić bez rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził, między innymi, następujący pogląd prawny.Wznowienie postępowania należy do rodzaju postępowań szczególnych, o których mowa w księdze XI kodeksu postępowania karnego i w których tryb postępowania uregulowany jest przepisami tam zamieszczonymi. Tylko w wypadkach wyraźnie przewidzianych stosują się zasady ogólne k.p.k. (vide art. 495 zdanie pierwsze). W przypadku wniesienia wniosku o wznowienie postępowania wyrok prawomocny w sprawie istnieje, a postanowienie sądu oddalające wniosek o wznowienie postępowania nie jest postanowieniem zamykającym drogę do wydania wyroku w rozumieniu art. 372 § 1 k.p.k. lecz postanowieniem odmawiającym uchylenia już zapadłego wyroku prawomocnego, a więc kwalifikującym się pod § 2 art. 372 k.p.k. i niezaskarżalnym, ponieważ ustawa na takie postanowienie sądu zażalenia wyraźnie nie przewiduje.Dodatkowo można wskazać, iż obecne ustawodawstwo w ogóle nie liczyło się z dopuszczeniem zażalenia w tym wypadku, jak to widać z brzmienia przepisów art. 64 m.k.k. przed jego uchyleniem i art. 15 pkt 2 dekretu z dn. 16 XI 1945 r. o postępowaniu doraźnym w brzmieniu obwieszczenia Min. Sprawiedliwości z dn. 18 V 1949 r. (Dz. U. R. P. Nr 33, poz. 244), stosownie do których rozpatrywanie wniosków o wznowienie postępowania w tych sprawach należało do Sądu Najwyższego, od którego postanowień w tym przedmiocie oczywiście nie przysługiwało i nie przysługuje żadne zażalenie.