IV PZ 43/81

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN Z. Zaziemski. Sędziowie SN: J. Knap, Z. Stypułkowska (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Handlu Wewnętrznego w G. przeciwko Barbarze C. i Mirosławie K. o odszkodowanie, na skutek zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 25 marca 1981 r.postanowił uchylić zaskarżone postanowienie.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki postanowieniem wydanym w toku procesu wytoczonego przez powodowe Przedsiębiorstwo przeciwko pozwanym pracownikom o odszkodowanie za niedobór w powierzonym mieniu zasądził od tego Przedsiębiorstwa na rzecz pozwanych kwotę 232 zł z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd ten powołał przepis art. 103 k.p.c. w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 grudnia 1980 r. w sprawie opłat za czynności zespołów adwokackich (Dz. U. Nr 28, poz. 132).Powód w zażaleniu wniósł o uchylenie wymienionego postanowienia.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:W myśl art. 103 w zw. z art. 108 k.p.c. sąd rozstrzyga w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji także o obowiązku zwrotu przez stronę kosztów wywołanych jej niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem.Z cytowanego przepisu art. 103 k.p.c. wynika, że obowiązek zwrotu kosztów ciąży na stronie niezależnie od wyniku sprawy. Oznacza to wyjątek od zasady zawartej w art. 100 k.p.c., wedle której strony ponoszą koszty stosownie do rozmiaru uwzględnienia żądania, a więc w zależności od wyniku sprawy.Omawiany przepis art. 103 k.p.c. nie dotyczy natomiast kwestii stanowiącej przedmiot uregulowania w art. 108 k.p.c., na podstawie którego sąd rozstrzyga o kosztach w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji.Za powyższą wykładnią przemawia także powołane wyżej sformułowanie z art. 103 k.p. "niezależnie od wyniku sprawy", które byłoby zbędne przy założeniu, że sąd mógłby rozstrzygać o kosztach przed zakończeniem sprawy w instancji.Mogłoby to nadto sprzyjać opóźnieniu w rozstrzyganiu sprawy, wbrew intencjom wynikającym z art. 108 k.p.c.Zaskarżone postanowienie ulega przeto uchyleniu jako przedwczesne (art. 388 § 1 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.).