V KRN 49/79

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia H. Kempisty (sprawozdawca). Sędziowie: L. Jax, K. Bojanowska (sędzia SW deleg. do SN).Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 29 marca 1979 r. sprawy Zenona J., skazanego z art. 199 § 1 k.k. w związku z art. 60 § 2 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości na korzyść skazanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Koszalinie z dnia 10 listopada 1978 r.uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Wojewódzkiemu w Koszalinie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Uzasadnienie faktyczneSąd Rejonowy w Szczecinku wyrokiem z dnia 11 lipca 1978 r. uznał Zenona J. za winnego tego, że dnia 3 lutego 1978 r. w B., będąc dwukrotnie karany w warunkach recydywy za kradzież i przed upływem 5 lat po odbyciu ostatniej kary ponad 2 lata pozbawienia wolności za przestępstwo podobne, zabrał w celu przywłaszczenia detale do produkcji przyczep, deski i inne przedmioty łącznej wartości 37.239 zł na szkodę Zakładu Budowy Przyczep i Naczep w B., i za to na podstawie art. 199 § 1 k.k. w związku z art. 60 § 2 i art. 36 § 3 k.k. skazał na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 10.000 zł grzywny, orzekając - w myśl art. 62 § 2 k.k. - wobec oskarżonego nadzór ochronny na okres 3 lat i zobowiązując go na podstawie art. 63 § 3 pkt 3 k.k. do wykonywania stałej pracy zarobkowej.Wyrok powyższy zaskarżył oskarżony własnoręcznie sporządzoną rewizją.Sąd Wojewódzki w Koszalinie powyższy wyrok Sądu Rejonowego wyrokiem z dnia 10 listopada 1978 r. utrzymał w mocy.Od tego wyroku rewizję nadzwyczajną na korzyść skazanego złożył Minister Sprawiedliwości, zarzucając obrazę art. 102 § 1 i 2 k.p.k. w związku z art. 9 k.p.k. - mogącą mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia - na skutek przeprowadzenia rozprawy rewizyjnej podczas nieobecności ustanowionego obrońcy, który o jej terminie nie został w ogóle powiadomiony, a w związku z tym wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu w Koszalinie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna.W związku z odwołaniem się oskarżonego od wyroku sądu pierwszej instancji wyznaczona została - zarządzeniem z dnia 30 października 1978 r. - na dzień 10 listopada 1978 r. rozprawa rewizyjna. W myśl tego zarządzenia o wyznaczonym terminie rozprawy zawiadomieni zostali oskarżony, przebywający w zakładzie karnym, oraz prokurator. Natomiast zarządzenie to nie przewidywało powiadomienia o terminie rozprawy rewizyjnej obrońcy oskarżonego, mimo że ustanowiony on został pełnomocnictwem udzielonym mu przez oskarżonego w dniu 12 czerwca 1978 r. Zaniechanie zawiadomienia obrońcy o terminie rozprawy, tj. o terminie czynności procesowej, do udziału w której był on uprawniony, stanowi obrazę art. 102 § 1 k.p.k., przewidującego taki obowiązek.Mimo tego uchybienia Sąd Wojewódzki przeprowadził w wyznaczonym terminie rozprawę rewizyjną podczas nieobecności obrońcy i nieobecności oskarżonego pozbawionego wolności, a w wyniku tej rozprawy wydał wyrok, utrzymujący w mocy wyrok Sądu Rejonowego, zaskarżony przez oskarżonego. Przeprowadzenie rozprawy w sytuacji, gdy brak dowodu powiadomienia o jej terminie nieobecnego obrońcy, stanowi kolejne uchybienie, polegające na obrazie art. 102 § 2 k.p.k.Wskazane wyżej uchybienia, ograniczając oskarżonego w prawie do obrony wynikającym z art. 9 k.p.k., mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia Sądu Wojewódzkiego. Konieczne więc było uchylenie zaskarżonego wyroku na podstawie art. 387 pkt 2 k.p.k. i ponowne rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym z zachowaniem naruszonych przepisów postępowania.