I KRn 355/54

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Tadeusza R., osk. z art. 161 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Ministra Sprawiedliwości rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 23 stycznia 1954 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 3, art. 394-396, 400 § 1 i 4 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał temuż Sądowi Wojewódzkiemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Kamiennej Górze wyrokiem z dnia 22 czerwca 1953 r. uniewinnił Tadeusza R. z zarzucanego mu przestępstwa, przewidzianego w art. 161 k.k., a polegającego na nabyciu od Stanisława S. zegarka za kwotę 110 zł z wiedzą o tym, iż zegarek ten pochodzi z przestępstwa.Sąd Wojewódzki we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 23 stycznia 1954 r. na skutek rewizji oskarżyciela publicznego wyrok Sądu Powiatowego uchylił i oskarżonego Tadeusza R., na podstawie art. 161 k.k. skazał na trzy miesiące aresztu.Od tego wyroku wniósł rewizję nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości. Rewizja w oparciu o przepis art. 371 pkt 2 k.p.k. zarzuca wyrokowi Sądu Wojewódzkiego obrazę art. 369 § 1 i 2 k.p.k. przez niezawiadomienie oskarżonego Tadeusza R. o przyjęciu rewizji oskarżyciela publicznego założonej od wyroku Sądu Powiatowego. W konkluzji rewizja wnosi o uchylenie wyroku Sądu Wojewódzkiego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja Ministra Sprawiedliwości jest zasadna.Akt oskarżenia zarzucał Tadeuszowi R. popełnienie występku przewidzianego w art. 161 k.k. i polegającego na nabyciu od Stanisława S. zegarka za kwotę 110 zł z wiedzą o tym, że pochodzi on z przestępstwa. Sąd Powiatowy w Kamiennej Górze wyrokiem z dnia 22 czerwca 1953 r. uniewinnił oskarżonego z zarzuconego mu czynu. Powyższy wyrok zaskarżył oskarżyciel publiczny. Ponieważ oskarżony zmienił w międzyczasie miejsce zamieszkania, a nie miał, zgodnie z przepisem § 2 art. 369 k.p.k., obowiązku zawiadamiać o tym Sądu, należało postanowienie o przyjęciu rewizji doręczyć pod jego nowym adresem.Omawiany przepis, który wyłącza stosowanie art. 191 k.p.k. w zakresie doręczeń zastępczych w przypadku zapadnięcia wyroku uniewinniającego i zaskarżenia go przez oskarżyciela publicznego, gwarantuje oskarżonemu w tego rodzaju sytuacjach jego prawo do obrony.Tymczasem, zawiadomienie o przyjęciu rewizji zostało skierowane pod dawny adres oskarżonego i tym samym nie zostało mu doręczone. Sąd Wojewódzki po przeprowadzeniu rozprawy, o której oskarżony nie wiedział, skazał go wyrokiem z dnia 23 stycznia 1954 r., na podstawie art. 161 k.k. na karę trzech miesięcy aresztu.Przez powyższe uchybienie oskarżony został pozbawiony zagwarantowanego mu przez ustawę prawa do obrony, a tym samym uchybienie to stanowi tego rodzaju obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść wyroku (art. 383 pkt 3 k.p.k.).