V KRN 166/79

PostanowienieIzba Karna1979-08-08

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy podpisanie przez strony protokołu posiedzenia pojednawczego, w sytuacji gdy nie doszło do faktycznego pojednania, może stanowić podstawę do umorzenia postępowania na podstawie art. 440 k.p.k.?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że samo podpisanie protokołu posiedzenia pojednawczego przez strony nie jest równoznaczne z zawarciem ugody i nie może rodzić skutków prawnych w postaci umorzenia postępowania na podstawie art. 440 k.p.k., jeśli faktycznie do pojednania nie doszło. Obrazę art. 440 k.p.k. stanowi umorzenie postępowania w sytuacji, gdy postępowanie pojednawcze nie doprowadziło do pojednania stron.
Stan faktyczny
Do Sądu Rejonowego w Żywcu wpłynął akt oskarżenia przeciwko Marii Z. Sprawa została przekazana do Społecznej Komisji Pojednawczej. Po jej rozpatrzeniu akta wróciły do sądu. Sąd Rejonowy umorzył postępowanie, uznając, że strony zawarły ugodę. Sąd Wojewódzki utrzymał to postanowienie w mocy. Minister Sprawiedliwości wniósł rewizję nadzwyczajną, zarzucając obrazę prawa procesowego, gdyż ugoda nie została zawarta.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienia i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Żywcu do merytorycznego rozpoznania.

Pełny tekst orzeczenia

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Gaj. Sędziowie: J. Musioł (sprawozdawca), Z. Bartnik (sędzia SW deleg.).Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Marii Z., oskarżonej z art. 182 § 2 i art. 181 § 1 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej na niekorzyść oskarżonej przez Ministra Sprawiedliwości od postanowienia Sądu Rejonowego w Żywcu z dnia 21 lutego 1979 r. i od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Bielsku Białej z dnia 6 kwietnia 1979 r. uchylił zaskarżone postanowienia i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Żywcu do merytorycznego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneDo Sądu Rejonowego w Żywcu wpłynął w dniu 3 sierpnia 1978 r. akt oskarżenia przeciwko Marii Z., wniesiony przez oskarżycielkę prywatną Janinę K., działającą w imieniu własnym oraz w imieniu swej małoletniej córki Agnieszki K.Prezes tego Sądu, działając w trybie art. 436 § 2 k.p.k., przekazał tę sprawę Społecznej Komisji Pojednawczej w S. w celu przeprowadzenia postępowania pojednawczego.Po rozpatrzeniu sprawy przez Społeczną Komisję Pojednawczą w S. akta sprawy zostały zwrócone Sądowi Rejonowemu w Żywcu.Sąd Rejonowy w Żywcu postanowieniem z dnia 21 lutego 1979 r. umorzył postępowanie na podstawie art. 440 k.p.k., uznając, że strony zawarły ugodę przed Społeczną Komisją Pojednawczą w S.Postanowienie to zaskarżyła oskarżycielka prywatna Janina K., powołując się na to, że nie zawarła ugody z oskarżoną Marią Z.Sąd Wojewódzki w Bielsku Białej orzeczeniem z dnia 6 kwietnia 1979 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia, uznając, że zażalenie jest bezzasadne wobec zawarcia ugody przez oskarżycielkę prywatną z oskarżoną przed Społeczną Komisją Pojednawczą w S.Od postanowienia Sądu Rejonowego i od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Bielsku Białej Minister Sprawiedliwości złożył rewizję nadzwyczajną na niekorzyść oskarżonej Marii Z., zarzucając "(...) mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia obrazę art. 440 k.p.k. przez umorzenie na podstawie tego przepisu postępowania w sytuacji, gdy postępowanie pojednawcze przeprowadzone w trybie art. 436 § 2 k.p.k. nie doprowadziło do pojednania stron", i wniósł "(...) o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Żywcu".Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zaskarżone rewizją nadzwyczajną postanowienia zapadły z mającą wpływ na ich treść obrazą art. 440 k.p.k., i dlatego wymagają uchylenia i przekazania do merytorycznego rozpoznawania sprawy przez właściwy do tego Sąd Rejonowy w Żywcu. Wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonych postanowieniach, strony w osobach oskarżycielki prywatnej Janiny K. i oskarżonej Marii Z. nie zawarły ugody w toku postępowania przeprowadzonego przez Społeczną Komisję Pojednawczą w S. Wynika to wyraźnie z protokołu posiedzenia tej Komisji, w którym odnotowane zostało, że oskarżona Maria Z. nie wyraziła zgody na zapłacenie żądanych przez oskarżycielkę prywatną 2.000 zł. Okoliczność tę potwierdza też pismo podpisane przez przewodniczącego Społecznej Komisji Pojednawczej w S., sporządzone na druku protokołu posiedzenia.Wprawdzie w formularzu protokołu Społecznej Komisji Pojednawczej w S. z dnia 30 stycznia 1979 r. pod zwrotem: "Ugodę podpisały strony" widnieją podpisy Janiny K. i Marii Z., niemniej jednak z treści całego protokołu jednoznacznie wynika, że do pojednania nie doszło, ponieważ Maria Z. nie wyraziła zgody na zapłacenie oskarżycielce prywatnej żądanej przez nią kwoty pieniężnej.Z treści art. 438 § 2 k.p.k. wynika, że protokół posiedzenia pojednawczego podpisują (także) strony tylko wtedy, gdy doszło do pojednania. Jednakże samo podpisanie protokołu przez strony nie może być jednoznaczne z zawarciem pojednania i rodzić skutków prawnych w postaci umorzenia postępowania (art. 440 k.p.k.).W konkretnej sprawie do złożenia podpisu przez strony w protokole posiedzenia pojednawczego doszło w sytuacji, gdy takiego podpisu strony te nie powinny składać.Brak pojednania stron wyłączył możliwość umorzenia postępowania na podstawie art. 440 k.p.k., i dlatego rewizję nadzwyczajną należało uwzględnić.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 182 § 2art. 181 § 1 KKart. 436 § 2 KPKart. 440 KPKart. 438 § 2 KPK§ 2§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 13.07.2026.