Wp 3/78

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk W. Sieracki. Sędziowie: płk J. Juszczak (sprawozdawca), ppłk E. Zawiłowski.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk R. Rulewski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Krzysztofa Zygmunta S., skazanego prawomocnie wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego N. z dnia 10 stycznia 1978 r. w związku z wyrokiem Izby Wojskowej Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 1978 r. za popełnienie przestępstwa określonego w art. 11 § 1 k.k. w związku z art. 168 § 1 k.k. w zbiegu z art. 156 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności i degradacji, po rozpoznaniu w dniu 16 października 1978 r. wniosku obrońcy skazanego o wznowienie postępowania sądowego i po wysłuchaniu prokuratora oraz obrońcy skazanegooddalił wniosek o wznowienie postępowania sądowego w sprawie Krzysztofa Zygmunta S.Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca w swym wniosku o wznowienie postępowania sądowego na podstawie art. 474 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k. wywodzi, że po prawomocnym skazaniu Krzysztofa Zygmunta S. ujawniony został nowy dowód nie znany sądom obu instancji, a wskazujący na to, iż skazany nie popełnił przestępstwa przewidzianego w art.11 § 1 k.k. w związku z art. 168 § 1 k.k. Tym nowym dowodem jest według obrońcy załączone do wniosku o wznowienie postępowania sądowego oświadczenie męża pokrzywdzonej - Antoniego B. Z treści tego oświadczenia wynika, że pokrzywdzona Krystyna B. złożył w sprawie Krzysztofa Zygmunta S. zeznanie niezgodne z prawdą i na podstawie tego zeznania, będącego jedynym bezpośrednim dowodem popełnienia czynu określonego w art. 11 § 1 k.k. w związku z art. 168 § 1 k.k., Krzysztof Zygmunt S. skazany został za to przestępstwo.Antoni B. przesłuchany w trybie art. 89 k.p.k. potwierdził treść swego oświadczenia załączonego do wniosku obrońcy o wznowienie postępowania sądowego. Zeznania Antoniego B. w istocie swej sprowadzają się do pomówienia Krystyny B. o złożenie fałszywych zeznań w sprawie Krzysztofa Zygmunta S., a więc o popełnienie przestępstwa, które mogło mieć wpływ na treść zapadłych w sprawie skazanego orzeczeń. W tej sytuacji podstawy prawnej wniosku o wznowienie postępowania sądowego nie może stanowić art. 474 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k., na który powołuje się obrońca skazanego.Jeżeli bowiem po uprawomocnieniu się orzeczenia ujawni się nowy nie znany przedtem sądowi dowód wskazujący na to, że orzeczenie zapadło na podstawie fałszywego zeznania, to w takim wypadku podstawę prawną wniosku o wznowienie postępowania sądowego może stanowić tylko art. 474 § 1 pkt 1 lit. a k.p.k. Aby jednak wniosek taki był skuteczny, muszą zaistnieć warunki wymienione w art. 475 § 1 k.p.k., a takich w niniejszej sprawie brak. W szczególności obrońca wbrew treści art. 475 § 2 k.p.k. w swym wniosku nie wskazał wyroku skazującego Krystynę B. za złożenie fałszywych zeznań w sprawie Krzysztofa Zygmunta S. Nie wskazał również innego orzeczenia zapadłego w postępowaniu karnym, stwierdzającego niemożność wydania skazującego wyroku.Z przytoczonych wyżej motywów wynika, że w sprawie niniejszej brak formalnych podstaw do wznowienia postępowania sądowego, i dlatego Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.