IV KZ 26/75

PostanowienieIzba Karna1975-01-02

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy dalsze przedłużenie okresu tymczasowego aresztowania podejrzanego, trwającego już ponad dwa lata, jest uzasadnione, gdy argumenty przemawiające za przedłużeniem dotyczą głównie udokumentowania nadużyć w innej instytucji, a podejrzany zaprzecza zarzutom i ma zły stan zdrowia?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że dalsze utrzymywanie aresztu tymczasowego, trwającego już przeszło 2 lata, nie może być uznane za uzasadnione, zwłaszcza gdy argumenty przemawiające za przedłużeniem nie dotyczyły bezpośrednio podejrzanego, a jedynie wiązały się z udokumentowaniem nadużyć popełnionych w innej instytucji. Dodatkowo, podejrzany zaprzeczył udziałowi w zagarnięciu mienia, a jego zły stan zdrowia wymagał leczenia. Przedłużenie tymczasowego aresztowania wymaga uwzględnienia okoliczności odnoszących się konkretnie do danego podejrzanego, a nie może następować automatycznie jako rezultat przewlekłości postępowania.
Stan faktyczny
Podejrzany Adam Tadeusz B. przebywał w areszcie tymczasowym od ponad dwóch lat. Sąd Wojewódzki w Lublinie kolejno przedłużał okres aresztowania, powołując się na konieczność przesłuchania licznych świadków i zbadania dokumentów. Ostatnie przedłużenie do dnia 31 maja 1975 r. zostało uzasadnione potrzebą przesłuchania około 300 osób w celu udokumentowania nadużyć w Zakładach Mięsnych w Z. Sąd Wojewódzki uwzględnił ten wniosek, jednak Sąd Najwyższy uznał to za bezzasadne.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy zmienił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej podejrzanego Adama Tadeusza B. i nie uwzględnił wniosku Prokuratora o przedłużenie aresztu tymczasowego w stosunku do niego.

Pełny tekst orzeczenia

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Polony. Sędziowie: dr T. Majewski (sprawozdawca), J. Wieczorek.Prokurator Prokuratury Generalnej: B. Jodelis.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Adama Tadeusza B., podejrzanego z art. 202 k.k., po rozpoznaniu zażalenia podejrzanego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 23 grudnia 1974 r. przedłużające okres tymczasowego aresztowania do dnia 31 maja 1975 r. i po wysłuchaniu wniosku prokuratorapostanowił: 1) zmienić zaskarżone postanowienie w części dotyczącej podejrzanego Adama Tadeusza B.,2) nie uwzględnić wniosku Prokuratora Wojewódzkiego w Lublinie o przedłużenie aresztu tymczasowego w stosunku do Adama Tadeusza B.Uzasadnienie faktyczneAreszt tymczasowy zastosowany w stosunku do podejrzanego Adama Tadeusza B. trwa przeszło 2 lata (od 13 stycznia 1973 r.).Pierwsze przedłużenie okresu tymczasowego aresztowania przez Sąd Wojewódzki w Lublinie uzasadnione było koniecznością przesłuchania znacznej liczby świadków i zbadania dokumentów.Te same powody skłoniły Sąd Wojewódzki w Lublinie do kolejnego przedłużenia aresztu do dnia 1 maja 1974 r., przy czym po rozpoznaniu zażalenia podejrzanego Sąd Najwyższy ograniczył okres przedłużonego aresztu do dnia 20 lutego 1974 r.Trzecie przedłużenie sądowe okresu tymczasowego aresztowania orzeczono do dnia 1 lipca 1974 r. ze względu na potrzebę przesłuchania znacznej liczby świadków i zbadania prawidłowości rozliczeń skupu żywca. Sąd Najwyższy utrzymał w mocy postanowienie Sądu Wojewódzkiego w tej kwestii.Czynności śledczych znowu nie ukończono w zakreślonym terminie i doszło do ponownego przedłużenia aresztu tymczasowego, tym razem do dnia 31 grudnia 1974 r. ze względu na "konieczność przesłuchania dużej liczby świadków i dokonania szeregu pracochłonnych czynności procesowych".Także i ten termin nie został dotrzymany i do Sądu Wojewódzkiego w Lublinie skierowany został wniosek Prokuratora Wojewódzkiego o dalsze przedłużenie aresztu (do dnia 31 maja 1975 r.), "gdyż zachodzi potrzeba przesłuchania około 300 osób co do okoliczności sprzedaży zwierząt w celu udokumentowania nadużyć, jakie miały miejsce w Zakładach Mięsnych w Z.".Sąd Wojewódzki w Lublinie bezzasadnie uwzględnił powyższy wniosek prokuratora, gdyż przytoczone w nim argumenty nie dotyczyły bezpośrednio podejrzanego Adama Tadeusza B., lecz wiązały się z udokumentowaniem nadużyć popełnionych w innej instytucji.Mimo aferowego charakteru sprawy, dalsze utrzymywanie aresztu tymczasowego, trwającego już przeszło 2 lata, nie może być w tym wypadku uznane za uzasadnione, zwłaszcza że podejrzany Adam Tadeusz B. w składanych wyjaśnieniach zaprzeczył, by brał udział w zagarnięciu mienia społecznego, a zły stan jego zdrowia powoduje konieczność leczenia w warunkach zakładu karnego.Przedłużenie tymczasowego aresztowania przez sąd wojewódzki na okres oznaczony, niezbędny do ukończenia śledztwa (art. 222 § 2 pkt 2 k.p.k.), wymaga uwzględnienia okoliczności odnoszących się konkretnie do danego podejrzanego, nie może natomiast następować automatycznie jako rezultat przewlekłości postępowania przygotowawczego i rozszerzenia jego zakresu podmiotowego.Z tych powodów Sąd Najwyższy uwzględnił zażalenie podejrzanego Adama Tadeusza B. i zmienił zaskarżone postanowienie, odmawiając dalszego przedłużenia tymczasowego aresztowania.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 202 KKart. 222 § 2 pkt 2 KPK§ 2 pkt 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 13.07.2026.