III KO 18/75

PostanowienieIzba Karna1975-07-19

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy pismo wiceprezesa sądu rejonowego, wyrażające jego osobisty pogląd co do przekazania sprawy i skierowane do Sądu Najwyższego w trybie art. 27 k.p.k., może stanowić podstawę do rozpoznania wniosku o przekazanie sprawy?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy postanowił pozostawić pismo wiceprezesa sądu rejonowego bez rozpoznania, ponieważ inicjatywa właściwego sądu, o której mowa w art. 27 k.p.k., wymaga orzeczenia podjętego przez sąd w formie postanowienia, a nie osobistego poglądu sędziego. W niniejszej sprawie pismo wiceprezesa sądu rejonowego nie spełniało wymogów formalnych, gdyż nie było oparte na orzeczeniu sądu, a jedynie na jego osobistym stanowisku, co więcej, dotyczyło prośby oskarżonego o przekazanie sprawy do innego sądu, a nie wniosku sądu o przekazanie sprawy w rozumieniu art. 27 k.p.k.
Stan faktyczny
Wiceprezes Sądu Rejonowego w Białogardzie skierował do Sądu Najwyższego pismo dotyczące przekazania sprawy karnej Henryka K. do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kołobrzegu. Pismo to, powołując się na "zdanie sądu", wyrażało osobisty pogląd wiceprezesa na kwestię przekazania sprawy. W aktach sprawy znajdowała się również prośba oskarżonego o przekazanie sprawy do Sądu Rejonowego w Koszalinie.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy pozostawił pismo wiceprezesa Sądu Rejonowego w Białogardzie bez rozpoznania.

Pełny tekst orzeczenia

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Dankowski. Sędziowie: K. Grzebuła (sprawozdawca), W. Sikorski. Prokurator Prokuratury Generalnej: C. Marysz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Henryka K., oskarżonego z art. 176 k.k. w zbiegu z art. 58 k.k., w związku z pismem wiceprezesa Sądu Rejonowego w Białogardzie z dnia 9 lipca 1975 r. o przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kołobrzegu na podstawie art. 27 k.p.k., po wysłuchaniu wniosku prokuratorapostanowił pozostawić powyższe pismo bez rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneInicjatywa właściwego sądu, o której mowa w art. 27 k.p.k., oznacza, że do wystąpienia z wnioskiem o przekazanie przez Sąd Najwyższy sprawy na podstawie tego przepisu konieczne jest orzeczenie właściwego rzeczowo do rozpoznania danej sprawy sądu, podjęte według przepisów kodeksu postępowania karnego oraz wyrażone w formie postanowienia.Orzeczenia sądu dzielą się na wyroki i postanowienia, przy czym odpowiednie przepisy kodeksu postępowania karnego określają, kiedy zapadają wyroki, a kiedy - postanowienia (art. 86, 87 k.p.k.).Kodeks odróżnia orzeczenia wydane przez sąd od zarządzeń, które wydaje prezes sądu, przewodniczący wydziału lub sędzia (art. 74, 86 § 2 k.p.k.).W sprawie niniejszej wiceprezes Rejonowego Sądu w Białogardzie w piśmie z dnia 9 lipca 1975 r. skierowanym do Sądu Najwyższego w trybie art. 27 k.p.k., powołując się na "zdanie sądu", którego w sprawie brak, wyraża swój osobisty pogląd co do przekazania sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kołobrzegu i następnie przesyła akta sprawy Sądowi Najwyższemu "w celu załatwienia wniosku jak na karcie 45 akt".Zwracając uwagę na wysoce niewłaściwą formę tego pisma, nadmienić należy, że na owej karcie 45 wyrażona jest prośba oskarżonego o przekazanie jego sprawy Sądowi Rejonowemu w Koszalinie do rozpoznania.W związku z powyższym stwierdzić należy, że zachodzi tu pomieszanie pojęć w zakresie uprawnień sądu oraz osób w skład sądu wchodzących zgodnie z art. 15 u.s.p.Z przytoczonych na wstępie względów orzeczono jak w postanowieniu.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 176 KKart. 58 KKart. 27 KPKart. 86art. 74art. 15§ 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 13.07.2026.