Rw 560/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk A. Porzecki. Sędziowie: płk dr W. Sieracki (sprawozdawca), ppłk J. Dyda.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr dr W. Kubala.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 1975 r. na rozprawie sprawy Marka P., skazanego nieprawomocnie za przestępstwa określone w: 1) art. 212 § 1 k.k. w związku z art. 60 § 1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności i 1.500 zł grzywny; 2) art. 311 § 1, 2 i 3 i art. 315 § 1 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności i łącznie na karę 3 lat pozbawienia wolności oraz 1.500 zł grzywny, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 24 września 1975 r., częściowo uwzględniając rewizję obrońcy, zmienił zaskarżony wyrok przez złagodzenie kary wymierzonej na podstawie art. 311 § 3 k.k. i kary łącznej do kary 2 lat pozbawienia wolności, i z tymi zmianami wyrok ten utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Skarżący wnosił w swej rewizji o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia przezeń przestępstwa określonego w art. 212 § 1 k.k. w związku z art. 60 § 1 k.k. oraz przez złagodzenie kary wymierzonej na podstawie art. 311 § 3 k.k. i o warunkowe zawieszenie jej wykonania.Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zawarte w rewizji wywody, zmierzające do uzasadnienia wniosku o uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 212 § 1 k.k., nie są przekonujące. Przede wszystkim podkreślić należy, że w rozmowie z Izydorem K. oskarżony przyznał się do tego, iż pociął obicie na kanapie (...). Brak zatem podstaw do stwierdzenia, że przytoczone zeznania świadka Izydora K. są niewiarygodne (...). Jakkolwiek nie są pozbawione słuszności wywody rewizji, że wartość pociętego przez oskarżanego obicia była niższa od wartości ustalonej w zaskarżonym wyroku (...), to jednak wadliwość zaskarżonego wyroku w tej kwestii nie przekreśla trafności ustalenia, czy czyn oskarżonego wyczerpuje znamiona przestępstwa określonego w art. 212 § 1 k.k. Gdyby nawet przyjęto, że wartość uszkodzonego przez oskarżonego obicia kanapy jest niższa od 500 zł (por. art. 124 § 1 k.w.), to i tak omawiany czyn nie stanowiłby wykroczenia, lecz przestępstwo, a to z tego względu, że czyn ten został popełniony przez oskarżonego w warunkach określonych w przepisie art. 130 § 1 pkt 1 k.w. (...). Skoro zatem omawiany czyn stanowi przestępstwo, przeto zawarty w rewizji wniosek o uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia przezeń przestępstwa określonego w art. 212 § 1 k.k. nie mógł być uwzględniony.Nie są natomiast pozbawione słuszności zawarte w rewizji wywody, zmierzające do uzasadnienia zarzutu wymierzenia rażąco surowej kary za popełnione przez oskarżonego przestępstwo określone w art. 311 § 3 k.k. Przede wszystkim podkreślić należy, że oskarżony w czasie popełnienia tego przestępstwa: "miał z przyczyn chorobowych (...) ograniczoną w stopniu znacznym zdolność rozumienia znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem (...)". Przytoczone okoliczności, a zwłaszcza fakt działania oskarżonego w stanie znacznego ograniczenia poczytalności, stanowiły dostateczną podstawę do wymierzenia za omawiane przestępstwo i łącznie kary w ustawowym minimum, przewidzianym w art. 311 § 3 k.k. Z tych powodów należało zmienić zaskarżony wyrok w sposób na wstępie przedstawiony.Zawarty w rewizji wniosek o warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonej niniejszym wyrokiem kary pozbawienia wolności nie mógł być uwzględniony. Oskarżony został skazany za dwa zbiegające się przestępstwa, przy czym co do przestępstwa przewidzianego w art. 212 § 1 k.k. jest on osobą określoną w przepisie art. 60 § 1 k.k. Przepis art. 73 § 3 k.k. zawiera zakaz warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności w stosunku do osoby skazanej z zastosowaniem przepisu art. 60 § 1 lub 2 k.k. Jeżeli zatem niedopuszczalne byłoby warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonej za popełnione przez oskarżonego przestępstwo określone w art. 212 § 1 k.k. w związku z art. 60 § 1 k.k., to tym bardziej nie można stosować przepisu art. 73 § 1 k.k. wówczas, gdy w skład wymierzonej kary łącznej za zbiegające się przestępstwa wchodzi kara wymierzona za jedno z tych przestępstw popełnione w warunkach określonych w przepisie art. 60 § 1 lub 2 k.k. W związku z tym należy wyrazić pogląd, że nie można warunkowo zawiesić wykonania kary łącznej pozbawienia wolności, jeżeli w skład tej kary wchodzi kara wymierzona za jedno ze zbiegających się przestępstw popełnione w warunkach określonych w art. 60 § 1 lub 2 k.k., chociażby nawet kara łączna była równa karze wymierzonej za przestępstwo, co do którego sprawca nie jest osobą określoną w art. 60 § 1 lub 2 k.k.