VI KRN 310/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Sikorski. Sędziowie: S. Mirski, J. Pustelnik (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 1977 r. sprawy Stefanii S. o wydanie wyroku łącznego - skazanej z art. 202 § i art. 218 § 1 k.k. - z powodu rewizji nadzwyczajnej, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości na korzyść skazanej od postanowienia Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 24 sierpnia 1977 r.,uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę w objętym nim zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ostrołęce.Uzasadnienie faktyczneStefania S. została skazana prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w Ostrołęce:1) w sprawie Kp 109/76 wyrokiem z dnia 13 lipca 19876 r., zmienionym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Ostrołęce z dnia 8 grudnia 1976 r., za przestępstwo określone w art. 202 § 1 k.k. w związku z art. 58 k.k., popełnione w czasie od lipca do dnia 11 listopada 1975 r., na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 36 § 3 k.k. na karę 20.000 zł grzywny oraz za przestępstwo określone w art. 11 § 1 k.k. w związku z art. 241 § 1 k.k., popełnione 18 listopada 1975 r., na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności - i łącznie na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat oraz zobowiązaniem skazanej na podstawie art. 75 § 3 k.k. do pokrycia szkody w kwocie 13.000 zł;2) w sprawie Kp 450/76 wyrokiem z dnia 20 października 1976 r., zmienionym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Ostrołęce z dnia 13 maja 1977 r., za przestępstwo określone w art. 218 § 1 k.k., popełnione w czasie od dnia 26 lutego do dnia 4 grudnia 1975 r., na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres 3 lat oraz na podstawie art. 75 § 1 k.k. na karę 15.000 zł grzywny.Obrońca Stefanii S. w dniu 17 lipca 1977 r. złożył wniosek o wydanie w powyższych sprawach wyroku łącznego.Sąd Rejonowy w Ostrołęce po rozpoznaniu wniosku na rozprawie w obecności skazanej Stefanii S. postanowieniem z dnia 24 sierpnia 1977 r. na podstawie art. 505 k.p.k. postępowanie umorzył. Powyższe postanowienie nie zostało zaskarżone.To ostatnie postanowienie zaskarżył Minister Sprawiedliwości rewizją nadzwyczajną, wniesioną na korzyść skazanej Stefanii S.Rewizja nadzwyczajna zarzuca obrazę art. 66 k.k., polegającą na odmowie wydania wyroku łącznego co do kar grzywny, pomimo istnienia przesłanek określonych powyższym przepisem do połączenia tych kar, i wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o przekazanie sprawy w objętym nim zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ostrołęce.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna. Zaskarżone postanowienie nie jest słuszne. W wymienionych na wstępie sprawach wymierzono kary pozbawienia wolności i kary grzywny za przestępstwa popełnione przed wydaniem pierwszego z wyroków przez sąd pierwszej instancji. Wprawdzie i w takiej sytuacji nie można wydać wyroku łącznego na podstawie poszczególnych wyroków co do kar pozbawienia wolności, których wykonanie warunkowo zawieszono (por. uchwałę składu siedmiu sędziów SN z dnia 19 lutego 1959 r. - VI KO 35/59, OSN 1960, z. IV, poz. 51 oraz wyrok SN z dnia 10 listopada 1958 r. - I KRN 548/58, OSPiKA 1959, z. VI, poz. 172 - zawierające pogląd prawny aktualny również pod rządem nowych przepisów), ale nie odnosi się to do orzeczonych obok kar pozbawienia wolności kar grzywny, które podlegają wykonaniu. Co do tych kar zachodzą przesłanki do wydania wyroku łącznego.Niezależnie od podstawy prawnej wymierzenia kary grzywny (art. 36 k.k. czy art. 75 § 1 k.k.) do grzywien orzeczonych za przestępstwa określone w kodeksie karnym i innych ustawach, jeżeli nie zawierają one unormowań odmiennych (jak np. ustawa karna skarbowa z dnia 26 października 1971 r. - Dz. U. Nr 28, poz. 260 z późn. zm.), stosuje się przepisy rozdziału IX kodeksu karnego o karze łącznej, gdy zachodzą przesłanki do orzeczenia takiej kary, określone w art. 66 k.k., są bowiem podlegającymi wykonaniu karami zasadniczymi tego samego rodzaju.Błędnie zatem Sąd Rejonowy postępowanie w tym zakresie umorzył. Zauważyć ponadto należy, że z naruszeniem art. 90 § 1 i § 2 k.p.k. Sąd ten postanowienia tego nie uzasadnił, jakkolwiek podlegało ono zaskarżeniu (art. 409 k.p.k.) (...).W tym stanie rzeczy należało - zgodnie z wnioskiem rewizji nadzwyczajnej - zaskarżone postanowienie uchylić i sprawę w objętym nim zakresie przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ostrołęce.