III CZP 95/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Majorowicz. Sędziowie: W. Kuryłowicz (sprawozdawca), F. Wesely.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Wacława i Amandy małż. K. przeciwko Apolonii K. o 40.000 zł, po rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym zagadnienia prawnego przekazanego przez Sąd Wojewódzki w Gdańsku postanowieniem z dnia 30 listopada 1970 r. do rozstrzygnięcia w trybie art. 391 k.p.c.:"Jaka jest wartość przedmiotu zaskarżenia w wypadku, gdy rewizja pozwanej dotyczy jedynie odmowy rozłożenia zasądzonej sumy z odsetkami na raty?"postanowił udzielić następującej odpowiedzi:W sprawach o roszczenie pieniężne, gdy przedmiotem rewizji jest wyłącznie rozłożenie lub brak rozłożenia zasądzonego świadczenia na raty, wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi wskazana przez skarżącego w rewizji kwota. Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Kwidzyniu wyrokiem z dnia 11.VI.1970 r. utrzymał w mocy wyrok zaoczny z dnia 24.IV.1970 r., zasądzający od pozwanej na rzecz powodów kwotę 40.000 zł z odsetkami od dnia 1.I.1968 r.W rewizji pozwana wnosi o zmianę zaskarżonego orzeczenia przez rozłożenie zasądzonej kwoty na cztery półroczne raty po 10.000 zł każda, płatne od dnia 31.VII.1970 r. poczynając, a ponadto wobec wezwania do uiszczenia opłaty sądowej od rewizji - o zwolnienie od tej opłaty.Postanowieniem z dnia 16.X.1970 r. wniosek skarżącej o zwolnienie od opłaty został oddalony.Rozpoznając wniesione przez pozwaną zażalenie na powyższe postanowienie, Sąd Wojewódzki przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia w trybie art. 391 § 1 k.p.c. przytoczone w sentencji zagadnienie prawne.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje.W sprawach o roszczenie majątkowe obowiązkiem skarżącego jest - stosownie do art. 370 k.p.c. - podanie wartości przedmiotu zaskarżenia (według zasad określonych w art. 19 i nast. k.p.c. w związku z art. 393 § 1 k.p.c.). Zgodnie z art. 19 § 2 k.p.c., w innych sprawach majątkowych niż o roszczenie pieniężne wartość przedmiotu sporu oznacza powód określoną kwotą pieniężną, stosując zasady art. 20 i nast. k.c. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie przy określeniu wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 393 § 1 k.p.c.). W sprawach natomiast o roszczenie pieniężne wartość przedmiotu zasądzenia stanowi zarówno kwota zasądzona jak i kwota oddalona, w całości lub w części (por. art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 13.VI.1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych).Jeżeli więc w sprawie o roszczenie pieniężne pozwany zaskarża w rewizji wyrok, zasądzający od niego określoną kwotę pieniężną, tylko w części dotyczącej nierozłożenia tej kwoty na raty albo powód zaskarża w takim wyroku sam fakt lub sposób rozłożenia na raty, to dla skarżącego sprawa ta, nie będąc już sprawą o roszczenie pieniężne (rozstrzygnięte już prawomocnie wyrokiem w tej części nie zaskarżonym), nie przestaje być sprawą majątkową.Do określenia więc wartości przedmiotu zaskarżenia stosuje się w takim wypadku art. 19 § 2 k.p.c. w związku z art. 393 § 1 k.p.c., zgodnie z którym skarżący sam oznacza powyższą wartość stosownie do swego interesu w zaskarżeniu omawianego orzeczenia, uwzględniając m. in. także liczbę i wysokość rat, na które spłata zasądzonego świadczenia powinna być lub została rozłożona.W ten sposób oznaczona wartość przedmiotu zaskarżenia podlega sprawdzeniu przez sąd (art. 25 k.p.c. w związku z art. 393 § 1 k.p.c.).