II CZ 4/73

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Rudnicki (sprawozdawca). Sędziowie: E. Mielcarek, S., Dmowski.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Stowarzyszenia Autorów "Zaiks" w W. przeciwko Państwowemu Przedsiębiorstwu Imprez Artystycznych "Impert" w W. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 25 października 1972 r.oddalił zażalenie.Uzasadnienie faktycznePozwane Państwowe Przedsiębiorstwo zawarło w dniu 23.VI.1971 r. umowę z Teatrem "Syrena" w W., na podstawie której Teatr zobowiązał się wykonać w W. 5 przedstawień rewii pt. "Nasze szaleństwo", a pozwane Przedsiębiorstwo zobowiązało się do zapłaty umówionego wynagrodzenia oraz do uregulowania stronie powodowej tantiem w wysokości 10% wpływów brutto.W pozwie wniesionym przeciwko pozwanemu przedsiębiorstwu do Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu strona powodowa domagała się zasądzenia kwoty 10.000 zł, twierdząc, że strona pozwana zamiast 10% wpływów brutto wpłaciła powodowemu Stowarzyszeniu tylko 10% od wynagrodzeń wykonawców.Zaskarżonym postanowieniem Sąd Wojewódzki we Wrocławiu uznał swoją niewłaściwość rzeczową i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Powiatowemu we Wrocławiu.W zażaleniu na to postanowienie strona powodowa domaga się jego uchylenia i powołując się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 29.XII.1971 r. I CZ 205/71, twierdzi, że dochodzone roszczenie należy do właściwości Sądu Wojewódzkiego, jako roszczenie wynikające z autorskich praw majątkowych.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy uznał zażalenie za nieuzasadnione z przyczyn następujących:Na podstawie art. 17 pkt 2 k.p.c. do właściwości sądów wojewódzkich należą sprawy o ochronę praw autorskich. Do treści prawa autorskiego jednak nie należy prawo powodowego Stowarzyszenia do tantiemy należnej za rozpowszechnienie utworu scenicznego, wynikające z umowy między wykonawcą utworu a zamawiającym, w której zastrzeżono tantiemy na rzecz "Zaiksu" (art. 393 § 1 k.c.). Tym samym roszczenie o zapłatę takiej tantiemy nie jest roszczeniem o ochronę praw autorskich, a wobec tego może być dochodzone przed sądem wojewódzkim tylko na podstawie przepisu art. 17 pkt 4 k.p.c., tzn. jeśli właściwość tego sądu jest uzasadniona przez ratio valoris. Wbrew sugestiom skarżącego, orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 29.XII.1971 r. I CZ 205/71 bynajmniej nie uzasadnia odmiennej wykładni, ponieważ przedmiotem tego orzeczenia nie było zagadnienie charakteru tantiemy "Zaiksu" należnej za rozpowszechnianie utworu scenicznego, lecz prawo do wynagrodzenia autora objęte treścią prawa autorskiego w stosunku prawnym między autorem a wydawnictwem na tle wykonywania umowy wydawniczej. W sprawie tej zatem powód dochodził ochrony swojego prawa autorskiego i dlatego Sąd Najwyższy uznał, że sprawa ta należy z mocy art. 17 pkt 2 k.p.c. do właściwości sądu wojewódzkiego.Ponieważ więc brak jest uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zażalenia, przeto należało orzec jak w sentencji.