I CZ 173/72

SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku w K. przeciwko Centrali Zaopatrzenia i Zbytu Przemysłu Prywatnego w W. o zapłatę na skutek zażalenia Przedsiębiorstwa dla Robót i Materiałów Budowlanych "M". spółka z o.o. w K. na wyrok Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy w Warszawie z dnia 8 grudnia 1971 r. - uchylił zawarte w wymienionym wyroku orzeczenie o odrzuceniu pozwu wzajemnego.Uzasadnienie faktyczneZarząd Wojewódzki Parku Kultury i Wypoczynku w K. domaga się w pozwie wniesionym przeciwko Centrali Zaopatrzenia i Zbytu Przemysłu Prywatnego w W. zasądzenia kwoty zł 283 531,35 z odsetkami z tytułu, rozliczenia w związku z robotami budowlanymi wykonanymi dla powoda przez pozwaną.Pozwana wniosła o oddalenie powództwa, a następnie przypozwała spółkę, z o.o.: Przedsiębiorstwo dla Robót i Materiałów Budowlanych "M" w K. jako bezpośredniego wykonawcę robót wykonywanych dla powoda, która zgłosiła interwencję uboczną po stronie pozwanej Centrali z równoczesnym żądaniem zasądzenia kwoty zł 770 628 w piśmie nazwanym "powództwem wzajemnym".Sąd Wojewódzki dla m. st. Warszawy wyrokiem z 8.XII.1971 r. oddalił powództwo główne i odrzucił pozew wzajemny interwenienta ubocznego, powołując się na niedopuszczalność powództwa wzajemnego interwenienta ubocznego wynikającą z art. 204 k.p.c.W nazwanym mylnie "rewizją" zażaleniu na orzeczenie o odrzuceniu pozwu wzajemnego interwenient uboczny domagał się uchylenia wyroku w tej części.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Wypadki, w których sąd odrzuca pozew, zostały określone w kodeksie postępowania cywilnego w sposób wyczerpujący (art. 199 k.p.c.), co wyłącza możliwość stosowania tej formy rozstrzygnięcia w innych sytuacjach, jak np. w razie niedopuszczalności powództwa wzajemnego (art. 204 k.p.c.). Jeżeli więc sąd stwierdził brak przesłanek dopuszczalności powództwa wzajemnego, powinien postąpić z pozwem wzajemnym, jak w wypadku pozwu zwykłego. Z reguły będzie to prowadzić do konieczności potraktowania pozwu, który dla braku przesłanek wymienionych w art. 204 k.p.c. nie może być uznany za wzajemny, jako pozwu zwykłego, a więc do wyłączenia go z aktu sprawy i nadania biegu w celu rozpoznania go w odrębnym procesie.Ponieważ więc Sąd Wojewódzki postąpił odmiennie i odrzucił pozew wzajemny bez istnienia podstaw do takiego rozstrzygnięcia, przeto Sąd Najwyższy orzeczenie to uchylił (art. 390 § 1 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.).