I KZ 151/90

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Eugeniusza T., oskarżonego z art. 11 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k., po rozpoznaniu zażalenia Prokuratora Wojewódzkiego w W. na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 3 września 1990 r. o umieszczeniu w szpitalu psychiatrycznym, po wysłuchaniu wniosku Prokuratora - postanowił uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Wojewódzkiemu w W. do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneZażalenie jest zasadne. Wobec nie sporządzenia protokołu, jedynie z adnotacji na druku postanowienia z dnia 3 września 1990 r. wynika, że obrońca podejrzanego Eugeniusza T. nie brał udziału w posiedzeniu, w toku którego rozpoznano wniosek o umieszczenie w szpitalu psychiatrycznym w trybie art. 99 k.k. Stało się to z oczywistym naruszeniem przepisu art. 282 § 2 k.p.k. Musi to skutkować uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.Przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie wydaje się konieczne wysłuchanie podejrzanego, natomiast celowe jest przesłuchanie biegłych. Co prawda opinia psychiatryczna sformułowana jest prawidłowo i zastrzeżeń nie powinno budzić, jednakże sąd powinien uzyskać pełniejszą informację co do tego, w jakim zakresie ze strony Eugeniusza T. grozi poważne niebezpieczeństwo dla porządku prawnego. Podzielić bowiem należy pogląd, że o poważnym niebezpieczeństwie dla porządku prawnego, w rozumieniu art. 99 k.k., można mówić tylko wówczas, gdy wynik badań psychiatrycznych wskazuje, że ze strony podejrzanego - z powodu jego stanu zdrowia psychicznego - grozi, ze znacznym prawdopodobieństwem, dopuszczenie się czynu zabronionego przeciwko życiu lub poważnego czynu zabronionego przeciwko zdrowiu. W innych wypadkach, nawet poważnych czynów zabronionych, podejmować należy inne środki niż przewiduje to kodeks karny.