Rw 1633/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk J. Radwański. Sędziowie: ppłk S. Mendyka (sprawozdawca), płk M. Bieniaszewski.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk S. Marzyński.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Zbigniewa S., skazanego nieprawomocnie: z art. 109 § 1 k.k.W.P. na 2 lata więzienia, z art. 187 d.k.k. na 1 rok więzienia, z art. 24 § 1 k.k.W.P. w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) na 3 lata więzienia; 2.000 zł grzywny i utratę praw na 2 lata, z art. 6 lit. a) w związku z art. 1 § 1 cytowanej ustawy na 8 miesięcy więzienia i 400 zł grzywny oraz z art. 24 § 1 k.k.W.P. w związku z art. 6 lit. a) i art. 1 § 1 tejże ustawy na 1 rok i 6 miesięcy więzienia z grzywną w kwocie 3.000 zł, a łącznie skazanego na 6 lat więzienia, 4.000 zł grzywny i utratę praw na okres 2 lat, z powodu rewizji wniesionej przez prokuratora na niekorzyść oskarżonego oraz przez jego obrońcę od wyroku Sądu Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy z dnia 13 listopada 1969 r., kierując się przepisami art. 386 i art. 387 pkt 2 i 4 k.p.k.,uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej skazania Zbigniewa S. za czyn z art. 24 § 1 k.k.W.P. w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw własności społecznej (Dz. U. Nr 36, poz. 228) i sprawę w tym zakresie przekazał Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania po uprzednim uzupełnieniu postępowania przygotowawczego (...);2. zmienił zaskarżony wyrok przez:a) podwyższenie wymierzonej oskarżonemu za czyn z art. 109 § 1 k.k.W.P. kary 2 lat więzienia do kary 3 lat pozbawienia wolności, b) wymierzenie oskarżonemu zamiast orzeczonej zaskarżonym wyrokiem kary łącznej 6 lat więzienia, 4.000 zł grzywny i utraty praw na 2 lata nowej kary łącznej pozbawienia wolności w rozmiarze 4 lat i 6 miesięcy oraz kary łącznej grzywny w kwocie 3.000 zł i z tymi zmianami powołany wyrok w pozostałych częściach utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził m.in. następujący pogląd:(...) Ustosunkowując się do zgłoszonego w toku rozprawy rewizyjnej wniosku obrońcy o zastosowanie wobec oskarżonego przepisu art. 292 § 2 k.k., stwierdzić należy, że wniosek ten nie jest zasadny. Powołany przepis ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sprawca w chwili orzekania nie ukończył 21 lat życia, a przedmiotem wyrokowania jest przestępstwo popełnione przed ukończeniem przez sprawcę 18 lat życia. Oba te warunki muszą więc zachodzić jednocześnie. Jeżeli zatem sprawca dopuścił się przestępstwa po ukończeniu 18 roku życia, to choćby w chwili wyrokowania w sprawie tegoż przestępstwa nie ukończył jeszcze lat 21, wzmiankowany wyżej przepis prawa materialnego nie może mieć do niego zastosowania. A tak właśnie było w sprawie niniejszej, gdyż oskarżony, urodzony 4 lipca 1949 r., wszystkich zarzuconych mu aktem oskarżenia czynów przestępnych dopuścił się po dniu 4 lipca 1969 r., czyli w przeszło 2 lata od ukończenia przezeń 18 lat życia. W tej sytuacji chociaż w chwili wyrokowania oskarżony istotnie nie ukończył jeszcze 21 lat, to jednak przepis art. 292 § 2 k.k. nie może być do jego osoby stosowany (...).