III KZ 95/68

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia E. Binkiewicz.Sędziowie: K. Grzebuła, A. Żylewicz (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Ferenc.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu zażalenia Nikodema Rajmunda S., skazanego z art. 86 § 2 k.k.W.P. i art. 4 § 1 m.k.k. oraz art. 45 § 1 i art. 64 § 1 u.k.s. na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 1 października 1968 r. nie uwzględniające wniosku skazanego o zatarcie skazania w sprawie Wojskowego Sądu Rejonowego w Szczecinie, i po wysłuchaniu wniosku prokuratora postanowił:1)uchylić zaskarżone postanowienie;2)zarządzić zatarcie skazania Nikodema Rajmunda S. z wyroku Wojskowego Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 11 sierpnia 1948 r.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Szczecinie powołanym wyżej postanowieniem, zaskarżonym przez Nikodema Rajmunda S., nie uwzględnił - ze względu na fakt powrotu do przestępstwa - jego wniosku o zatarcie skazania z powyższego wyroku, mimo że zachodzą warunki z art. 90 k.k.Powyższy pogląd Sądu Wojewódzkiego jest błędny.Należy przede wszystkim stwierdzić, że popełnienie nowego przestępstwa po uzyskaniu prawa do wniosku o zatarcie poprzedniego skazania nie stanowi samo przez się szczególnej przyczyny dającej podstawę do nieuwzględnienia wniosku o zatarcie skazania. Stanowisko to znajduje uzasadnienie również w sprawie niniejszej, zwłaszcza jeśli się zważy, że Nikodem Rajmund S. w chwili popełnienia przestępstwa, tj. w 1946 r. - za które skazany został wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 11 sierpnia 1948 r. na karę 5 lat więzienia z utratą praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 2 lat na podstawie art. 86 § 2 k.k.W.P. i dwukrotnie na kary po 5 lat więzienia z mocy art. 4 § 1 m.k.k., przy czym te kary pozbawienia wolności darowano mu na podstawie art. 5 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 22 lutego 1947 r. o amnestii (Dz. U. Nr 20, poz. 78) - był nieletni oraz że nowych przestępstw innego rodzaju a mianowicie z art. 45 § 1 i 64 § 1 u.k.s., za które został skazany wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 10 września 1966 r. na 6 miesięcy aresztu i grzywnę, dopuścił się w lipcu 1965 r., a zatem po upływie blisko 5 lat od uzyskania prawa do zatarcia skazania.W tej sytuacji, jeżeli się weźmie pod uwagę ponadto aktualne pozytywne opinie o skazanym Nikodemie Rajmundzie S., nie można uznać, że względy społeczne przemawiają za koniecznością oddziaływania na skazanego przez pozostawienie danych o karalności z 1948 r. i dlatego należało uchylić zaskarżone postanowienie oraz orzec jak w sentencji.