I PZ 17/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Szczurzewski. Sędziowie: Z. Kapitaniak, J. Tyszka (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Przedsiębiorstwa Robót Inżynieryjnych "Hydrobudowa 8" w W. przeciwko Alfredowi T., Mieczysławowi P. i Kazimierzowi J. o 140.555,95 zł, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego dla m.st. Warszawy z dnia 2 grudnia 1969 r.,oddalił zażalenie.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki dla m.st. Warszawy zaskarżonym postanowieniem, z powołaniem się na art. 27 k.p.c., przekazał sprawę o odszkodowanie za niedobór Sądowi Wojewódzkiemu w Lublinie, w którego okręgu pozwani zamieszkują i w którym znajduje się też magazyn, gdzie powstał niedobór.Zażalenie powoda na powyższe postanowienie jest nieuzasadnione.Właściwość przemienna przewidziana w art. 462 k.p.c. pomyślana jest przede wszystkim w interesie pracownika w celu ułatwienia mu dochodzenia roszczeń pracowniczych bądź ułatwienia obrony, jeżeli pracownik jest stroną pozwaną w sprawie ze stosunku pracy (art. 477 k.p.c.). Tak pojmowany cel tej instytucji prowadzi do wniosku, że przez zakład pracy w rozumieniu art. 462 k.p.c. należy rozumieć nie pracodawcę (jego siedzibę), lecz należący do pracodawcy konkretny zakład, w którym pracownik jest bądź był zatrudniony.Z treści pozwu wynika, że zarówno magazyn powoda Nr 23, w którym był zatrudniony pozwany T., jak i budowy, których kierownikami byli pozostali pozwani, znajdują się w okręgu Sądu Wojewódzkiego w Lublinie. Tam też wszyscy pozwani zamieszkują.Prawidłowo zatem Sąd Wojewódzki przekazał sprawę sądowi miejscowo właściwemu, słusznie uznając - aczkolwiek z częściowo błędnym uzasadnieniem - że właściwym do rozpoznania sprawy jest Sąd Wojewódzki w Lublinie.Ponieważ w myśl art. 460 § 1 k.p.c. sąd powinien dążyć do zapewnienia należytej ochrony uprawnień pracowniczych i w tym celu obowiązany jest pouczać pracownika o jego uprawnieniach przysługujących mu m.in. na podstawie przepisów k.p.c., przeto przekazanie sprawy w interesie pozwanych sądowi miejscowo właściwemu, pomimo braku z ich strony zarzutu w tym względzie (art. 202 w związku z art. 46 § 1 k.p.c.), nie może być uznane za uchybienie o tyle istotne, żeby mogło powodować uwzględnienie zażalenia.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 387 i 397 § 2 k.p.c.).