VI KZP 46/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski. Sędziowie: K. Czajkowski (sprawozdawca), H. Kempisty. Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Pozorski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana U., skazanego z art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) prawomocnym wyrokiem Sądu Powiatowego w Tomaszowie Lubelskim z dnia 7 czerwca 1963 r., po rozpoznaniu przedstawionego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Lublinie postanowieniem z dnia 8 czerwca 1970 r. wymagającego zasadniczej wykładni zagadnienia prawnego:"Czy na postanowienie sądu I instancji wydane w sprawie zatarcia skazania w trybie art. 111 k.k. i art. 36 k.k.w. przysługuje zażalenie?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratora,uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneOrzeczenie w sprawie zatarcia skazania zapada w postępowaniu wykonawczym w trybie art. 36 k.k.w. Prawa stron do zaskarżenia orzeczeń wydanych w postępowaniu wykonawczym regulują przepisy art. 6 § 2 k.k.w. oraz art. 8 k.k.w., chyba że wchodzą w grę wyjątki, o których mowa w art. 1 § 2 k.k.w.W myśl art. 6 § 2 k.k.w. prokuratorowi przysługuje zażalenie na każde postanowienie wydane w postępowaniu wykonawczym, a zatem także na postanowienie w sprawie zatarcia skazania. Natomiast skazany może w myśl art. 8 k.k.w. wnieść zażalenie na postanowienie wydane w postępowaniu wykonawczym tylko w wypadkach przewidzianych w kodeksie karnym wykonawczym. Artykuł 8 k.k.w. odsyła więc do przepisów części szczególnej tegoż kodeksu.Ponieważ przepis art. 36 k.k.w. nie przewiduje prawa skazanego do wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zatarcia skazania, przeto nie może on korzystać z tego środka zaskarżenia w postępowaniu wykonawczym. Skazanemu w myśl art. 36 § 3 k.k.w. przysługuje natomiast prawo składania wielokrotnie wniosków o zatarcie skazania.