III CZP 41/67

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Gross (sprawozdawca). Sędziowie: F. Wesely, Z. Wasilkowska.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z wniosku Marii B. o stwierdzenie nabycia własności przez zasiedzenie, po rozpoznaniu zagadnienia prawnego przekazanego przez Sąd Wojewódzki w Krakowie postanowieniem z dnia 16 marca 1967 r. do rozstrzygnięcia w trybie art. 391 k.p.c.:"Czy w razie oddalenia wniosku na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 514 § 2 k.p.c. sąd I instancji obowiązany jest w myśl art. 373 k.p.c. doręczyć wniesioną przez wnioskodawcę rewizję (odpis) osobom zainteresowanym (art. 510 k.p.c.), które do tej chwili ani nie zostały wezwane do udziału w sprawie, ani też same swego udziału nie zgłosiły, jak również czy należy im doręczać zapadłe w myśl art. 514 § 2 k.p.c. postanowienia?"postanowił udzielić następującej odpowiedzi:Uzasadnienie prawneRozpoznając przedstawione do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne, Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Przepis art. 514 § 2 k.p.c. umożliwia szybkie zakończenie postępowania nieprocesowego, którego bezcelowość - ze względu na oczywisty brak uprawnienia wnioskodawcy - wynika z treści samego wniosku. Osiąga się to przez zwolnienie od obowiązku przeprowadzenia rozprawy nawet wtedy, gdy wymaga tego ustawa, oraz przez zezwolenie na wydanie postanowienia oddalającego wniosek na posiedzeniu niejawnym, i to bez wzywania zainteresowanych do udziału w sprawie.W razie wydania postanowienia w powyższym trybie osoby, których praw wynik postępowania mógłby dotyczyć, a które w związku z oczywistą bezzasadnością oddalonego wniosku do udziału w sprawie nie zostały wezwane, nie stały się one uczestnikami postępowania i w tym stanie rzeczy ani przesłanki natury formalnej, ani ochrona praw osób zainteresowanych nie uzasadniają potrzeby doręczenia im zapadłego postanowienia.Inaczej natomiast przedstawia się sprawa w razie złożenia przez wnioskodawcę rewizji. W wypadku takim, jak to już zostało wyjaśnione w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 1966 r. (OSNCP z 1967 r. poz. 7), jeśli nie zachodzi nieważność postępowania, rewizję rozpoznaje się na rozprawie. Ponieważ zaś rozprawa rewizyjna dotyczy rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji co do istoty sprawy, przeto zapewnienie osobom zainteresowanym możliwości uczestniczenia w rozprawie jest konieczne.Względy, o których wyżej mowa, przemawiają za potrzebą wezwania zainteresowanych do udziału w sprawie przez doręczenie im odpisu rewizji. Osobom tym, które w ten sposób stają się uczestnikami postępowania (art. 510 § 2 k.p.c.), należy równocześnie doręczyć odpis zapadłego postanowienia oraz odpisy wniosku i załączników. Czynności tych powinien dokonać sąd pierwszej instancji wraz z nadaniem rewizji właściwego biegu (art. 372 i 373 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.).Z tych zasad Sąd Najwyższy na przedstawione do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne udzielił odpowiedzi sformułowanej w sentencji.