II KR 172/66

PostanowienieIzba Karna1966-09-17

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy czynność procesowa dokonana w dniu wolnym od pracy, który nie jest dniem ustawowo uznanym za święto, jest ważna przy obliczaniu terminu zawitego?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że rewizja oskarżonego została złożona po upływie terminu zawitego, ponieważ nadano ją na pocztę w dniu 25 lipca 1966 r., podczas gdy termin upływał 23 lipca 1966 r. Pogląd, że dzień 23 lipca 1966 r. powinien być traktowany jako święto i w związku z tym termin powinien ulec przesunięciu, nie jest trafny, gdyż art. 205 k.p.k. dotyczy tylko niedziel i dni ustawowo uznanych za święto powszechne.
Stan faktyczny
Obrońcy oskarżonego doręczono wyrok z uzasadnieniem w dniu 9 lipca 1966 r. Termin do złożenia rewizji upływał w sobotę 23 lipca 1966 r. Rewizja została nadana na pocztę w poniedziałek 25 lipca 1966 r. Obrońca argumentował, że 23 lipca 1966 r. był dniem wolnym od pracy i powinien być traktowany jak święto.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy postanowił pozostawić rewizję oskarżonego bez rozpoznania z powodu złożenia jej po upływie terminu zawitego.

Pełny tekst orzeczenia

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Wagner (sprawozdawca).Sędziowie: W. Dąbrowski, Z. Nyczaj.Prokurator Generalnej Prokuratury: J. Sztumpf.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Tadeusza G., oskarżonego z art. 225 § 1 k.k. i art. 257 § 1 k.k., po wysłuchaniu wniosku prokuratora, na mocy art. 207, 211, 376 k.p.k. postanowił:rewizję oskarżonego Tadeusza G. od wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 16 kwietnia 1966 r. pozostawić bez rozpoznania, jako złożoną po upływie terminu zawitego do jej wniesienia (...).Uzasadnienie faktyczneW sprawie niniejszej wyrok z uzasadnieniem doręczono obrońcy oskarżonego dnia 9 lipca 1966 r., wobec czego termin do złożenia wywodu rewizji mijał w sobotę dnia 23 lipca 1966 r. Ponieważ jednak rewizja została nadana na pocztę - jak to wynika ze stempla na kopercie i dowodu nadania - dopiero w poniedziałek dnia 25 lipca 1966 r., przeto czynność złożenia rewizji, jako dokonana po upływie terminu zawitego, jest nieważna, a rewizja dotknięta tym brakiem formalnym nie podlega rozpoznaniu.Pogląd wyrażony w piśmie obrońcy oskarżonego z dnia 12 września 1966 r., że dzień 23 lipca 1966 r., jako dzień wolny od pracy na skutek pisma okólnego Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 1966 r., miał charakter świąteczny i powinien być traktowany przy obliczaniu terminów tak jak inne święta wymienione w art. 205 k.p.k. - nie jest trafny. Art. 205 k.p.k.,. jako przepis wyjątkowy, musi być ściśle interpretowany. Mówi on tylko o niedzieli i o dniach ustawowo uznanych za święto powszechne. Wyczerpujący katalog świąt zawiera ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. (Dz. U. Nr 4, poz. 28), zmieniona ustawą z dnia 16 listopada 1960 r. (Dz. U. Nr 51, poz. 297). Pismo okólne Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 1966 r. Nr P-130/90/66 formalnie nie jest aktem ustawodawczym, merytorycznie zaś przewiduje tylko możliwość przesunięcia pracy z powszedniego dnia 23 lipca 1966 r. na niedzielę 17 lipca 1966 r. Dzień 23 lipca 1966 r. nie może być więc w żadnym razie uznany za święto powszechne w rozumieniu art. 205 k.p.k. (...).

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 225 § 1 KKart. 257 § 1 KKart. 207art. 205 KPK§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 13.07.2026.