Rw 214/64

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk R. Różański.Sędziowie: płk K. Mioduski (sprawozdawca), ppłk B. Mielnik.Prokurator: ppłk W. Ciechanowicz.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skarg rewizyjnych prokuratora i obrońcy, sprawę Kazimierza K., skazanego wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Katowicach z dnia 24 stycznia 1964 r. na podstawie art. 161 § 1 k.k.W.P. na karę 5 miesięcy aresztu za to, że dnia 30 października 1963 r. na terenie internatu Szkoły Wojskowej w N. zabrał w celu przywłaszczenia na szkodę Zdzisława G. płaszcz nieprzemakalny wartości 545 złotych.Obrońca wnosił w skardze rewizyjnej o złagodzenie kary i warunkowe zawieszenie jej wykonania.Prokurator, domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego przez nieprawidłowe jego zastosowanie, mianowicie przez przyjęcie kwalifikacji prawnej z art. 161 § 1 k.k.W.P. zamiast z art. 257 § 1 k.k., oraz niezastosowanie art. 51 § 1 k.k.W.P., 2) pogwałcenie przepisów postępowania przez niewyjaśnienie, czy skazany wpłacił wymierzone mu przez sądy powszechne kary grzywny, i - co się z tym łączy - przez wymierzenie mu niewspółmiernie niskiej kary w postaci aresztu zamiast kary więzienia.Sąd Najwyższy postanowił nie uwzględnić skargi rewizyjnej obrońcy, a w uwzględnieniu skargi rewizyjnej prokuratora, uchylić wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Katowicach z dnia 24 stycznia 1964 r. i sprawę Kazimierza K. przekazać temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził m.in. następujący pogląd:(...) Sąd wyrokujący, zmieniając zawartą w akcie oskarżenia kwalifikację czynu z art. 257 § 1 k.k. na art. 161 § 1 k.k.W.P., przeoczył argumentację prawną zawartą w postanowieniu b. Najwyższego Sądu Wojskowego z dnia 24.XI.1959 r. (opublikowanym w "Wojskowym Przeglądzie Prawniczym" nr 2/1960 r.) i przyjął, że internat, w którym dokonano kradzieży, odpowiada pojęciu "koszar", o jakim mowa w art. 161 § 1 k.k.W.P. To stanowisko Sądu wyrokującego może budzić wątpliwości, albowiem, jak to trafnie wywodzi powołane wyżej postanowienie NSW, przez "koszary" (w rozumieniu art. 161 k.k.W.P.) rozumieć należy pomieszczenia służbowe przeznaczone do stałego zakwaterowania - w warunkach wspólnoty żołnierskiej i na zasadach określonych regulaminem - oddziałów i pododdziałów, w szczególności szeregowców. Przepis art. 161 § 1 k.k.W.P. ma na uwadze kradzieże dokonane przez żołnierza na szkodę innego żołnierza w warunkach wspólnoty życia żołnierskiego, co dopiero nadaje tym czynom charakter przestępstw wojskowych.Rozważanie przez Sąd I instancji argumentów, na które powołuje się, jeśli chodzi o kwalifikację czynu, skarga rewizyjna prokuratora, mogłoby doprowadzić Sąd do innej oceny prawnej zdarzenia będącego przedmiotem niniejszej sprawy, co miałoby również znaczenie w kwestii kary, jako że sankcja art. 257 § 1 k.k. nie przewiduje aresztu.Nietrafne natomiast są wywody skargi prokuratora zmierzające do wykazania, że oskarżony jest recydywistą w rozumieniu art. 51 § 1 k.k.W.P. Ostatnio przytoczony przepis nieprzypadkowo mówi o odbyciu kary, który to termin odnosić się może wyłącznie do kary pozbawienia wolności, natomiast nie obejmuje uiszczenia grzywny.Odbywanie kary pozbawienia wolności stanowi dla sprawcy dolegliwość powiązaną z reguły z poważnymi przeżyciami natury psychicznej. W tych przeżyciach tkwi istotny element wychowawczo-poprawczy tej kary. Jeżeli sprawca, mimo odbycia kary pozbawienia wolności, wchodzi ponownie na drogę przestępstwa tego samego rodzaju lub z tych samych pobudek, świadczy to o jego niepoprawności, o niepoddawaniu się przezeń wychowawczemu oddziaływaniu kary, a zatem przemawia za potrzebą odpowiednio surowego ukarania sprawcy za powtórne przestępstwo. Uiszczenie kary grzywny, wymierzanej zazwyczaj za drobne przestępstwa, nie pociąga za sobą dla skazanego swoistych przeżyć związanych z odbywaniem kary pozbawienia wolności i dlatego skazanie na grzywnę nie uzasadnia w myśl art. 51 § 1 k.k.W.P. uznania sprawcy wchodzącego ponownie na drogą przestępstwa za recydywistę. Poprzednie ukaranie grzywną stanowi jedynie okoliczność obciążającą wskazaną w art. 50 § 3 lit. e) k.k.W.P.Wątpliwości budzi ponadto teza skargi rewizyjnej prokuratora, jakoby czyny z art. 265 k.k. (przejazdy bez biletu) stanowiły przestępstwo jednorodne z czynem przypisanym oskarżonemu. (...)