II KZ 69/64

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Zembaty (sprawozdawca).Sędziowie: J. Matysiak, A. Pyszkowski.Prokurator Generalnej Prokuratury: W. Gawlikowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Chuny H., oskarżonego z art. 11 pkt I ustawy z dnia 1 lipca 1958 r. (Dz. U. Nr 45, poz. 224), po rozpoznaniu zażalenia założonego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 18 maja 1964 r., po wysłuchaniu wniosku prokuratora, postanowił:uchylić zaskarżone postanowienie i zarządzić zwrócenie skazanemu Chunie H. przedmiotów wymienionych w tym postanowieniu, jeżeli nie zostały lub nie zostaną zajęte w celu ściągnięcia kary grzywny i kosztów sądowych zasądzonych od Chuny H.Wydanym w tej sprawie wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 8 czerwca 1963 r., zmienionym przez Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 21 grudnia 1963 r., Chuna H. został skazany z art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 1 lipca 1958 r. (Dz. U. Nr 45, poz. 224) na 6 miesięcy aresztu i 50.000 zł grzywny oraz na poniesienie kosztów postępowania karnego i uiszczenie kwoty 7 725 zł tytułem opłaty sądowej za obie instancje za to, że w czasie od 1958 r. do lutego 1960 r. na terenie Ł. i innych miast prowadził bez uprawnień zarobkową działalność handlową polegającą na rozprowadzaniu znacznych ilości chustek stylonowych, rękawiczek, pończoch i innych towarów pochodzących z nielegalnej produkcji - ogólnej wartości nie niższej niż 100.000 zł.W wymienionych wyżej wyrokach ani Sąd Wojewódzki, ani też Sąd Najwyższy nie orzekły przepadku przedmiotów zajętych w tej sprawie u Chuny H.Dopiero w zaskarżonym postanowieniu z dnia 18 maja 1964 r. Sąd Wojewódzki orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa tych przedmiotów z powołaniem się na art. 11 ust. 2 wymienionej wyżej ustawy z dnia 1 lipca 1958 r. (Dz. U. Nr 45, poz. 224) i art. 3301 k.p.k., gdyż wyszedł z założenia, iż jest to dopuszczalne "wobec tego, że sentencja wyroku nie zawiera rozstrzygnięcia co do dowodów rzeczowych", a oskarżony został skazany z art. 11 pkt 1 tej ustawy za prowadzenie zarobkowej działalności handlowej tymi przedmiotami.To zapatrywanie Sądu Wojewódzkiego jest błędne. Stosownie bowiem do jednolitego już w tej mierze orzecznictwa Sądu Najwyższego orzeczenie przepadku przedmiotu przestępstwa jest karą dodatkową i jako takie może nastąpić tylko w wyroku, w postaci zaś postanowienia z art. 3301 k.p.k. jedynie wtedy, gdy chodzi o dowody rzeczowe we właściwym tego słowa znaczeniu.Z tych powodów, skoro przedmiotów zajętych u Chuny H. nie można uważać za dowody rzeczowe w tym znaczeniu - orzeczono jak w konkluzji postanowienia.