II PZ 46/64

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN M. Piekarski.Sędziowie: K. Wieruszewski, A. Krzętowski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 23 września 1964 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Gminnej Spółdzielni "S." w N. przeciwko Janowi B. i in. o odszkodowanie na skutek zażalenia Jana B. na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w O. z dnia 12 czerwca 1964 r.uchyla zaskarżone postanowienie.Uzasadnienie faktyczneZaskarżonym postanowieniem Sąd Wojewódzki odrzucił rewizję Jana B. od wyroku tego Sądu z 30.04.1962 r. na podstawie art. 374 k.p.c., ze względu na niewykonanie zarządzania Przewodniczącego z 16.05.1964 r. co do uzupełnienia braków rewizji, w której pozwany nie przytoczył i nie wskazał wartości przedmiotu zaskarżenia; odpis tego zarządzenia doręczony został B. w dniu 21.05.1964 r. i ponownie w dniu 2.06.1964 r.Zażalenie na to postanowienie jest uzasadnione.W odpowiedzi na pierwsze z wezwań o uzupełnienie braków rewizji, które doręczone zostało pozwanemu w dniu 21.05.1964 r., pozwany nadesłał w dniu 26.05.1964 r. pismo, w którym powołując się na swe ciężkie warunki materialne oświadczył, że nie będzie mógł pokryć "kosztów rewizyjnych". Ponieważ pozwany B. uzyskał już uprzednio zwolnienie od kosztów sądowych (postanowienie z 2.06.1962 r.), właściwe rozumienie treści pisma pozwanego z 26.05.1962 r. nakazywało w myśl art. 137 § 1 k.p.c. potraktowanie tego pisma jako wniosku o ustanowienie dlań adwokata z urzędu.Koszty rewizyjne bowiem, o jakich mowa w tym piśmie, dotyczyć mogły tylko wydatku na sprawiające pozwanemu istotne trudności opracowania żądanego przez Sąd Wojewódzki uzupełnienia braków rewizji, sporządzonej osobiście przez pozwanego i wskazującej jego nieporadność, wynikała zarówno z nieznajomości podstawowych przepisów formalnych, jak i z braku dostatecznego zorientowania się w zakresie meritum sprawy.Z uwagi na nierozpoznanie wniosku o ustanowienie dla pozwanego w myśl przepisu art. 115 § 1 pkt 2 k.p.c. adwokata z urzędu, brak było podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia, wobec czego z mocy art. 384 i 394 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.